로그인......"WELCOME HOME!!"Malawak na ngumiti s Isabelle sa mainit na pagsalubong sa kanya ng kanyang pamilya at ilang malalapit na kaibigan nila sa San Juan. May mga pagkain na nakahanda na kanilang pagsasaluhan. At ang confetti? Ipinutok pa talaga sa kanyang mukha."Ateeee!" Magkapanabay na dinaluhan siya ng kanyang mga kapatid. Muntik pa siyang nawalan ng balanse nang dinamba siya ng yakap. Natatawa na lang siya sa dalawa habang sinusubukan na yakapin ng sabay. They grew a lot! Di hamak na mas matangkad na si Creed sa kanya. Si Shaina naman ay nagdadalaga na! Parang kailan lang noong bata pa ito."Ate, asan na ang mga pasalubong namin? I hope you didn't forget. Iyong mga shoes ko?""Ate! Did you get the make up collection that I was telling you during our last call? Gusto kong makita! I'm so excited to try it!"Umikot ang mga mata ni Creed. "Shai, ang bata bata mo pa para pinturahan yang mukha mo ng kung anu-ano. Do you want your skin to get damage so early?""It's not!" pagtatanggol
....."Hindi ka ba nakokonsensya sa ginawa mo sa dalawa?" seryosong tanong ni Carcel kay Zarayah. Matutulog na sana sila pero hindi siya mapakali. Gusto niyang malaman kung ano ba ang tumatakbo sa isipan ng asawa.Laking gulat niya na umuwi ng San Juan si Isabelle saktong papasikat ang araw. Mugto ang mga mata at hindi makausap. Meron na siyang hinuha kung ano ang rason pero hindi niya inaakalang ganito kaaga. Wala siyang ideya kung ano ang sinabi ni Reagan dito pero base na rin sa itsura ng anak ay siguradong nasaktan ang damdamin nito."Inaantok na ako, Carcel. Gusto ko nang matulog," pag-iiwas ni Zarayah sa tanong ng asawa. Mataman na pinagmasdan ni Carcel ang likod ni Zarayah. Nakatalikod ito sa kanya at halatang umiiwas na pag-usapan ang tungkol sa kanilang mga anak. Napabuntong hininga siya at humiga na rin.Sa kabilang banda ay hindi naman makatulog si Zarayah kahit na anong pilit niya. Labis siyang nakokonsensya sa ginawa lalo na nang makita ang mukha ni Isabelle kaninang uma
.....Hindi agad nakaimik si Isabelle sa sinabi nito. He looked like a different person right now. Gone the softness and fond in his eyes whenever he looked at her. Kung tutuusin ay mukhang iritable pa ito dahil tanong siya nang tanong.Maybe she should stop and let him rest first katulad ng sinabi nito? Pwede namang bukas na lang sila mag-usap.She was about to let this go when he spoke again, his words shattered her completely."Pack your things, Isabelle. You need to leave my apartment.""W-What?" Umawang ang labi niya, hindi makapaniwala. Pinapaalis siya nito! "W-What are you talking about?" Bahagya pa siyang tumawa sa isiping baka nagbibiro lang ito. "Bakit naman ako aalis?"Lumingon ang kuya Reagan niya sa kanya at halos manlambot ang mga tuhod niya sa malamig at seryoso nitong mukha. Kung umasta ito ay para siyang isang estranghero sa paningin nito. Ano ba ang nangyari at bigla na lang ang pagbabago nito?"You need to leave because my girlfriend is moving in with me," he said,
......Muling sinulyapan ni Isabelle ang kanyang cellphone. Wala pa rin siyang nakukuhang reply galing sa kuya Reagan niya. She's been calling and texting him since this morning but he wasn't responding at all. Hindi niya alam kung ano ba ang nangyari dito at hindi man lang magawa na magparamdam sa kanya.It started last night. Matapos niyang makaligo ay naabutan niya ang kanyang pamilya na nagmo-movie marathon na. Wala ang kuya Reagan niya. Nang tinanong niya kung nasaan ito ay nagmamadali raw na umalis at hindi na sinabi kung saan pupunta. Buong akala niya ay nakauwi na ito kaninang umaga pero wala pa rin ito sa silid nito nang sinilip niya.During lunch break ay linakasan na niya ang loob at pumunta sa departmental building ng mga ito upang tingnan kung pumasok ba. But still, he's nowhere to be found. Nakausap pa niya ang ilan sa mga kaibigan nito pero ayon sa mga ito ay hindi raw alam kung nasaan ito.Isabelle was getting worried. Oo at may tampuhan sila pero sobra naman siguro na
....."I came here in Manila to visit the two of you last Friday. And guess what kung ano ang naabutan kong eksena ninyong dalawa ni Isabelle sa kusina? You two were kissing like a passionate lovers! What was that, Reagan? Paano kayo humantong sa ganung gawain?!"Reagan's heart literally stopped upon hearing those words. P-Pumunta ang ina dito? And... they saw them kissing..?Lalong nagliyab sa galit si Zarayah nang makita ang bahagyang pagputla ng mukha ng binata. His face looked guilty! And the fact na hindi man lang ito nagdahilan upang ipagtanggol ang sarili ay sapat na na pag-amin nito."How can you do that? Magkapatid kayo ni Isabelle! What you two did was immorally ill! Hindi man kayo tunay na magkadugo ay lumaki kayong magkapatid ang turingan sa isa't-isa! Paano mo ito nagawa, Reagan? Why Isabelle of all people? Bakit siya pa ang kinatalo mo?!"Sinalubong ng diretso ni Reagan ang nag-aalab na tingin ni Zarayah. Si Carcel ay pinili munang manahimik sa gilid."Forgive me, mom..d
......"Ang ganda naman ng damit mo, anak. Naka-turtle neck ka eh ang init-init diyan sa labas."Naasiwang ngumiti si Isabelle at inayos ang suot na damit. Ayaw din naman niyang magsuot ng ganito pero wala siyang choice. Medyo halata pa rin kasi ang ilang mga marka sa leeg niya."Hindi naman po ganung kainit, 'my," tawa na lang niya. "At tsaka may aircon naman sa room namin."Tumango-tango na lang si Zarayah habang patuloy sa pagluluto. Si Isabelle naman ay tinutulungan ang ina habang ang iba ay nagkakatuwaan sa sala."Let's eat!" anunsyo ni Zarayah sa lahat nang matapos sa pagluluto.It was a good dinner. Napuno ng tawanan at kwentuhan ang hapag kainan. Sobrang saya ni Isabelle ng mga oras na iyon. Panaka-naka rin ang pagtama ng mga tingin nila ng kanyang kuya Reagan. Ngingiti ito sa kanya kaya ngingiti na lang din siya upang wala ng problema."Siguro ka ba, anak, na wala ka pang boyfriend? Baka naman meron at inililihim mo lang sa amin," nanunudyong tanong ni Carcel sa panganay, tin
Maingay. Magulo. Mabaho...Iyon ang naabutan nila Zarayah at Carcel sa mental hospital na pinuntahan nila. Bahagya ring madilim ang loob ng building. Ang ilang mga gamit ay sira na. May mga basag na mga bintana, ang mga dingding ay nagtutuklapan na ang mga pintura, ang maliit na hardin ay tuyot na
"Kuya Reagan is home!"Mula sa itinutupi na mga damit ay dumako ang tingin ni Zarayah sa kanilang anak na agad na nagtatakbo palabas ng kwarto. "Isabelle, don't run! Baka madapa ka!"Mabilis niya itong hinabol dahil baka mahulog ito sa hagdan. Nakahinga siya ng maluwag nang maabutan niya ito at ki
Walang imik na pinanuod nila Caroline at Ethan si Carcel na paulit-ulit na humihingi ng tawad sa asawa nito. He was crying like crazy na para bang walang pakialam sa kung ano man ang iisipin ng ibang tao. Bahagya pang nagkatinginan ang dalawa ngunit walang nangahas na magsalita ni isa.Ethan was so
"Mommy! Where are you?!"Hindi na hinintay pa ni Zarayah na mahanap siya ni Reagan dahil siya na mismo ang pumunta dito. Halos tumakbo na siya sa matinding saya na sa wakas ay makikita na rin niya ang kanilang anak. Just like Carcel, hindi ito nawala sa isip niya. Gusto sana niyang lumaki ito na m







