The CEO's Hidden Triplets: Her Sweet Revenge

Lana Serrano POV

Malamig ang hangin na nagmumula sa centralized air-conditioning ng penthouse, pero hindi iyon sapat para pawiin ang init na nararamdaman ko sa aking balat. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata at bumungad sa akin ang kulay abo at modernong kisame.

Huminga ako nang malalim. Amoy mamahaling masculine perfume, alak, at... amoy niya.

Lumingon ako sa aking tabi. Wala na doon si Eros Knight. Pero ang gusot na kumot at ang bakas ng kanyang katawan sa kama ay sapat nang ebidensya na hindi panaginip ang nangyari kagabi. Ibinigay ko ang lahat sa kanya. Ang aking dangal, ang aking puso, at ang buong pagkatao ko na matagal ko nang itinatago simula nang maging personal assistant niya ako.

Eros..." bulong ko sa hangin. May maliit na ngiting sumilip sa mga labi ko. Tumayo ako at binalot ang sarili sa puting bathrobe. Habang papunta ako sa pintuan para hanapin siya, narinig ko ang mahinang boses mula sa balkonahe. Bahagyang nakabukas ang glass door kaya malinaw kong naririnig ang bawat salita.

"I don't care about the rumors, Marcus," malamig na boses ni Eros ang narinig ko. Iyon ang boses na ginagamit niya kapag business ang pinag-uusapan...no emotions, professional, at kasing tigas ng yelo.

"But Sir, the press saw her leaving your car last night. Baka isipin nila ay may relasyon kayo ni Ms. Serrano," sagot ni Marcus, ang kanyang head of security.

Napatigil ako sa paglalakad. Pigil ang hininga akong nakikinig, umaasa na marinig mula sa kanya ang mga salitang magpapakalma sa kaba sa dibdib ko.

Isang maikling tawa ang pinakawalan ni Eros, isang tawang puno ng pangungutya. "Relasyon? Marcus, you know me better than that. Lana is just a one-night distraction. Effective siya sa trabaho, at mahusay rin siya sa kama, pero hanggang doon lang 'yun."

Para akong binuhusan ng nagyeyelong tubig. Ang ngiti ko kanina ay napalitan ng panginginig ng mga labi.

"But what if she expects more, Sir? What if she... gets pregnant?" tanong uli ni Marcus.

"Then she’ll be disappointed," mabilis at walang pag-aalinlangang sagot ni Eros. "I don’t do commitments. And I definitely don't want kids. My life is complicated enough; a child would just be a mistake I’m not willing to keep. If she’s smart, she’ll take a pill and act like nothing happened."

Bawat salita niya ay parang kutsilyong sumasaksak sa dibdib ko. 𝘋𝘪𝘴𝘵𝘳𝘢𝘤𝘵𝘪𝘰𝘯. 𝘔𝘪𝘴𝘵𝘢𝘬𝘦. 𝘕𝘰𝘵 𝘸𝘪𝘭𝘭𝘪𝘯𝘨 𝘵𝘰 𝘬𝘦𝘦𝘱.

Napaatras ako hanggang sa mapaupo ako sa gilid ng kama. Ang luhang kanina ko pa pinipigilan ay tuluyan nang pumatak. Ang lalaking minahal ko nang palihim sa loob ng dalawang taon ay tingin lang pala sa akin ay isang gamit na pwedeng itapon pagkatapos pakinabangan.

Hindi na ako naghintay na pumasok siya. Mabilis kong kinuha ang aking mga damit at isinuot ang mga iyon habang nanginginig ang buong katawan. Hindi ko na ininda ang sakit ng katawan ko. Ang tanging nasa isip ko lang ay kailangang makaalis na ako rito.

Kinuha ko ang bag ko at tumakbo palabas ng penthouse gamit ang service elevator. Hindi ako lumingon. Hindi ko na kaya pang makita ang mukha niya nang hindi naaalala kung gaano niya ako kadesperado na itakwil.

𝗗𝗮𝗹𝗮𝘄𝗮𝗻𝗴 𝗟𝗶𝗻𝗴𝗴𝗼 𝗮𝗻𝗴 𝗹𝘂𝗺𝗶𝗽𝗮𝘀.

Nakatitig ako sa maliit na puting stick na hawak ko. Dalawang pulang guhit.

Parang tumigil ang mundo ko. Sa loob ng dalawang linggo, sinubukan kong maging normal. Pumasok ako sa trabaho, umiiwas sa tingin ni Eros, at tiniis ang bawat utos niya na parang walang nangyari. Pero ang madalas na pagkahilo at pagsusuka ko tuwing umaga ay hindi ko na maitatago.

Dahan-dahan akong napaupo sa malamig na tile floor. Ang aking kamay ay kusang dumapo sa aking tiyan. Isang buhay. Isang buhay na nabuo mula sa isang gabing akala ko ay pag-ibig, pero para sa kanya ay isang pagkakamali lang.

𝘈 𝘤𝘩𝘪𝘭𝘥 𝘸𝘰𝘶𝘭𝘥 𝘫𝘶𝘴𝘵 𝘣𝘦 𝘢 𝘮𝘪𝘴𝘵𝘢𝘬𝘦 𝘐’𝘮 𝘯𝘰𝘵 𝘸𝘪𝘭𝘭𝘪𝘯𝘨 𝘵𝘰 𝘬𝘦𝘦𝘱. paulit-ulit na umaalingawngaw ang boses ni Eros sa isip ko.

Alam ko kung anong klaseng tao si Eros Knight. Kapag sinabi niyang ayaw niya, gagawa siya ng paraan para mawala ang sagabal sa gusto niya. Natakot ako. Hindi para sa sarili ko, kundi para sa buhay na nasa loob ko. Hindi ko hahayaang tawaging "pagkakamali" ang anak ko ng sarili niyang ama.

Kinuha ko ang aking laptop at agad na nag-type ng isang resignation letter. Walang render-render. Walang paliwanag.

Pagkatapos, kinuha ko ang aking passport at ang maliit na ipon na itinabi ko para sa pangarap kong maging Structural Engineer. Kakarampot lang iyon kumpara sa yaman ni Eros, pero sapat na para makabili ng ticket palabas ng bansa.

𝗡𝗶𝗻𝗼𝘆 𝗔𝗾𝘂𝗶𝗻𝗼 𝗜𝗻𝘁𝗲𝗿𝗻𝗮𝘁𝗶𝗼𝗻𝗮𝗹 𝗔𝗶𝗿𝗽𝗼𝗿𝘁

Ang ingay ng paliparan ay nagsisilbing background music ng aking pagtakas. Hawak ko nang mahigpit ang aking backpack habang nakapila sa immigration.

"Final call for flight PR-102 to New York..."

Huminga ako nang malalim at hinaplos ang aking tiyan. Hindi ko pa alam kung ano ang naghihintay sa akin sa Amerika. Hindi ko alam kung paano ko palalakihin ang batang ito nang mag-isa. Ang tanging alam ko lang, hinding-hindi ko hahayaang tawaging "pagkakamali" ang anak ko.

Ibinigay ko ang aking passport sa officer. Pagkatapos tatakan, naglakad ako papasok sa boarding gate.

Sa huling pagkakataon, lumingon ako sa labas ng malaking salamin ng airport. Sa mundong ito, iniwan ko ang simpleng Lana Serrano na nangarap mahalin ng isang Eros Knight.

Pagbalik ko, sisiguraduhin kong wala nang makakatapak sa akin muli. Kahit ang makapangyarihang bilyonaryo na naging dahilan ng aking pag-alis.

Humarap ako sa unahan at pumasok sa eroplano. Kasabay ng paglipad nito ang pagbaon ko sa nakaraan.

𝘗𝘢𝘢𝘭𝘢𝘮, 𝘌𝘳𝘰𝘴. 𝘐𝘵𝘰 𝘯𝘢 𝘢𝘯𝘨 𝘩𝘶𝘭𝘪𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨𝘬𝘢𝘬𝘢𝘵𝘢𝘰𝘯 𝘯𝘢 𝘮𝘢𝘨𝘪𝘨𝘪𝘯𝘨 "𝘥𝘪𝘴𝘵𝘳𝘢𝘤𝘵𝘪𝘰𝘯" 𝘮𝘰 𝘢𝘬𝘰.