Talagang napukaw ako ng karakter ni Erin Brockovich sa 'Erin Brockovich'—hindi lang dahil sa tapang niya kundi dahil sa paraan ng pagkukwento ng pelikula na nagpapakita ng pawis at hindi glamorosong pag-akyat. Sa unang tingin, ambisyon para sa kanya ay hindi tungkol sa posisyon o eksklusibong tagumpay; ito ay tungkol sa pagwawasto ng mali at pag-angat para sa sarili at sa komunidad. Nakita ko rito ang isang babaeng handang mag-aral, maghabol ng kaso, at harapin ang mga nag-iisip na maliit siya.
May mga eksena na sobrang raw, parang dokumentaryo, at doon ko naramdaman ang tunay na determinasyon—hindi manipulative, kundi principled. Bukod kay 'Erin Brockovich', nag-eenjoy din ako sa mga pelikulang nag-eexplore ng ambisyon mula sa ibang anggulo: 'Hidden Figures' para sa kolektibong ambisyon ng mga babaeng siyentipiko; 'Working Girl' para sa pagharap sa corporate ladder; at 'Little Women' para sa ambisyong artistiko at intelektwal ni Jo March.
Kapag nanonood ako ng ganitong tipo ng pelikula, naaalala ko kung bakit mahalaga ang representasyon: nagiging mas maraming modelo ng tagumpay ang nakikita—hindi lang ang glamoroso, kundi ang mapagpakumbaba at masinsinang uri ng pagnanais. Naiwan akong inspiradong magtrabaho sa maliit kong proyekto pagkatapos manood, at iyon ang pinakamagandang regalo ng isang pelikulang nagpapakita ng ambisyong babae.