LOGIN“Bumalik ka na pala, Rafael. Maupo ka muna.”Pagpasok nina Rafael at Theo sa sala, mahinahong itinuro ni Mrs. Villanueva ang mga bakanteng upuan sa tabi niya. Pagkatapos, lumingon siya kay Aling Mila.“Dalhin mo muna si Theo sa itaas. Paglaruin mo muna siya roon.”Matalino at mapagmasid si Aling Mila. Agad niyang naunawaan na may mahalagang pag-uusapan ang mag-anak at hindi nararapat na marinig iyon ng bata. Kaya walang pag-aalinlangan niyang kinuha si Theo at inakay ito paakyat.Nang makaalis sina Aling Mila at Theo, saka nagsimulang magsalita si Mrs. Villanueva.“Umalis na si Czarina sa tahanan ng Pamilya Alcantara. Gusto ng Lolo mo na dalawin mo siya ngayong weekend para mag-tsaa kayo. Rafael, kilala kitang makatuwiran. Huwag mong hayaang masira ang relasyon ninyo ng lolo mo dahil lamang sa isang taong hindi naman kadugo ng pamilya.”Para kay Mrs. Villanueva, sapat nang paliwanag ang pagpapaalis ng Pamilya Alcantara kay Czarina. Iyon na ang naging paraan nila upang panagutan ang gi
“Paano naman naging pareho iyon? Hindi pa nga nagkakaroon ng relasyon sina Rafael at Grace. Samantalang si Mara, nagkaanak pa kay Rafael,” ani Adrian habang marahang ibinuga ang usok ng sigarilyo.“Si Mara Santos…” ulit ni Santi Robles. Napangiti siya habang binabanggit ang pangalan nito. “Kung hindi siya magbibigay kay Rafael ng walo o sampung anak, parang hindi niya sinusuklian ang ginawa nitong pagsalo ng bala para sa kaniya.”“Talaga ba? May ganoon palang kuwento? Bilisan mo at ikuwento mo sa akin!” sabik na sabik na sabi ni Felix Dela Cruz. Hindi niya mapigilang usisain ang nangyari.Hindi na nag-atubili si Santi. Isinalaysay niya kung paano iniligtas ni Rafael si Mara noong pareho pa silang kabilang sa peacekeeping force.“Wala pang isang sentimetro ang layo ng bala sa puso niya. Isang araw at isang gabi siyang ipinaglaban ng mga doktor bago tuluyang naisalba. Swerte talaga ni Rafael at nakaligtas siya.”“Kung ganoon, parang pagbabayad-utang na rin ng loob ni Mara ang pagsama sa
Pinunasan ni Mara ang kaniyang mga labi gamit ang tisyu. Nang mapansin niya ang gintong susi ng kuwartong nakapatong sa harap niya, bahagyang kumunot ang kaniyang noo.“Rafael, pagod na ako. Umuwi na tayo.”“Sige.”Walang pag-aalinlangang sumang-ayon si Rafael. Tumayo siya at kinuha ang coat ni Mara mula sa sabitan sa tabi nila. Maingat niya itong ipinatong sa mga balikat ng dalaga bago inalalayan itong tumayo.“Mauna na kami. Hanggang sa muli,” paalam niya kina Santi at Adrian.Pagkatapos, magkahawak-kamay silang umalis.Nang tuluyang makalabas ang dalawa, kinuha ni Adrian ang susi ng kaniyang kuwarto. Iniunat niya ang kamay upang yakapin sa baywang ang kaniyang kasintahan, ngunit agad itong umiwas.“Uuwi na ako,” malamig nitong sabi.“Hindi naman kailangang magmadali. Puwede muna tayong bumalik sa loob at magpahinga sandali bago ka umalis.”Tumayo si Adrian at sinubukang hawakan ang kamay ng babae. Muli itong umiwas at mabilis na binawi ang kamay.Agad na nagbago ang ekspresyon ni A
Ang tinutukoy ni Felix ay ang sunod-sunod na pagkatalo ni Adrian dahil sa pagbibigay nito ng magagandang baraha sa bago nitong kasintahan. Sa sobrang laki ng perang nawala sa kaniya, para na siyang isang kawawang apo na napagalitan ng lolo.Pagkarinig ni Adrian sa pang-aasar, walang pakialam lamang siyang nagkibit-balikat. Sinundan pa niya iyon ng isang mapanuksong ngiti.“Hindi pa naman kami nagsisimula sa seryosong parte. Natural lang na kailangan ko muna siyang suyuin.”Napahalakhak si Felix. Iniabot niya ang kamay upang kunin ang mga baraha at sinuri ang mga ito.“Saan mo naman napulot ang babaeng iyan? Mukhang hindi basta-basta.”Hindi naman talaga nagugustuhan ni Felix ang bagong kasintahan ni Adrian. Mayabang at malamig kasi ang kilos nito, na para bang mas mataas ito kaysa sa lahat ng naroroon.Kung ikukumpara kay Mara, malayo ang agwat ng kanilang pakikitungo sa ibang tao. Direktang magsalita ang dalaga at hindi nag-aatubiling ipakita ang tunay niyang ugali. Maging si Felix a
“Ayos lang. Tara na.”Pinagpag ni Felix Dela Cruz ang alikabok sa kaniyang damit bago lumapit sa babaeng kasama niya. Inakbayan niya ito at kumilos na para bang walang nangyaring anumang nakakahiya.Halos lahat ng malalapit na kasama ni Rafael ay itinuturing niyang mga kapatid sa buhay. Sanay na rin sila sa mga biruan at kalokohang tulad nito, kaya hindi naman madaling magdamdam si Felix.Hindi kalayuan sa karerahan ang isang hiwalay na villa. Kapansin-pansin ang disenyo ng gusali dahil kahawig ito ng isang kastilyo. Bagay na bagay ang panlabas na anyo nito sa malawak na kapaligiran ng resort.Pagpasok nila, mas lalo pang kapansin-pansin ang karangyaan ng loob ng villa. Mula sa malalaking kasangkapan hanggang sa pinakamaliliit na palamuti, makikita ang masusing pagpili sa bawat detalye. Halatang hindi nagtipid ang pamilya Villanueva sa pagpapagawa nito.Tahimik lamang na sumunod si Mara kina Rafael at sa iba pa. Panay ang tingin niya sa paligid dahil bago sa kaniya ang ganitong lugar.
Bahagyang kumunot ang noo ni Rafael habang nakatingin kay Mara. Inangat naman ng dalaga ang kaniyang baba at sinalubong ang tingin nito na para bang wala siyang ginawang anumang kalokohan.Hindi na nagsalita si Rafael. Sa halip, inutusan na lamang niya ang isa sa mga tauhan ng resort na palitan ang kabayo ni Mara ng mas maamo at mahinahong kulay-kastanyas na kabayo.“Rafael, puwede bang hiramin ko muna si Eleven?”Hindi na hinintay ni Felix Dela Cruz ang sagot. Siya mismo ang umakay kay Eleven palapit sa kaniya at mabilis na sumampa sa likod nito. Pagkaupo, tiningnan niya si Mara mula sa ibabaw ng kabayo.Kinuha naman ni Mara ang riding whip mula kay Rafael at lumapit sa bago niyang kabayo. Hinawakan niya ang renda bago sumampa nang buong husay. Maging ang kaniyang mga kilos ay mas elegante at mas mabilis kaysa kay Felix.Bahagyang bumuka ang bibig ni Felix. Hindi niya maitago ang pagkagulat habang pinagmamasdan ang dalaga.Sa ilalim ng nagtatakang tingin nito, itinaas ni Mara ang haw