Chapter 2

Chapter 2: Bodyguard

Brylle's POV

Madaling araw na. Ang tahimik ng buong bahay, pero hindi ko magawang matahimik. Kailangan kong kumilos bago pa mahuli ang lahat. Lumabas ako ng kwarto at dumiretso sa opisina ni Mr. Santos. Alam kong delikado ang ginagawa ko—pero wala akong ibang paraan. May mahalaga akong kailangang malaman, at alam kong narito ang sagot.

Sinimulan kong maghalungkat. Dahan-dahan, maingat, at halos hindi humihinga. Ang bawat paggalaw ko, parang kumakalampag sa katahimikan ng gabi. Pero kahit anong pilit, wala akong makitang bakas ng hinahanap ko.

Nasaan ang susi?

Napakalaki ng bahay. Ang daming drawer, cabinet, at lagayan, parang naghahanap ako ng karayom sa tambak ng dayami. Pinagpapawisan na ako kahit malamig ang paligid. Habang iniisip ang susunod na hakbang, napatigil ako nang may narinig akong kaluskos sa labas.

Mabilis kong inayos ang mga gamit na nagalaw ko at tumungo sa p***o, pero huli na.

“Anong ginagawa mo dito?”

Si Xianelle. Nakasuot pa siya ng rumpled na party dress, halatang lasing. Amoy alak ang hininga niya habang nakatingin sa akin, ang mga mata niya namumula—galit, lungkot, at pagkalito ang nakikita ko roon.

“Jayvee,” tawag niya sa akin, ngunit may halong hinanakit ang tono niya. “Masaya ka ba? Nakikita mo ba kung gaano ako kawawa?” Tumulo ang luha niya habang nagtatangka siyang lumapit.

“Xianelle, hindi ako si—” Naputol ang sinasabi ko nang bigla niyang hampasin ang dibdib ko.

“Ang tanga ko!” sigaw niya, halos sumisigaw na. “Naniwala ako sa lahat ng pangako mo! Gosh, I’m not a toy!”

Paulit-ulit niya akong hinahampas habang umiiyak, pero ramdam kong wala na talaga siyang lakas.

“Xianelle, tama na. Hindi ako si Jayvee,” madiin kong sabi habang hinawakan ang mga kamay niya para pigilan siya.

Nagbago ang ekspresyon niya. Para bang may sasabihin pa siya, pero bigla na lang siyang sumuka. Sa dibdib ko.

Napangiwi ako. Sa dami ng pwedeng puntiryahin, bakit kailangan dito? “Ang baho mo, Brian,” sabi niya, parang wala lang nangyari, bago tumalikod at nagtangkang umakyat ng hagdan.

Pero hindi pa siya nakakalayo nang mawalan siya ng balanse at tumumba.

“Putcha, bodyguard ba talaga ako o yaya?” bulong ko sa sarili ko habang iniangat siya.

Binuhat ko siya kahit hirap na hirap akong pigilan ang inis. Habang akay ko siya paakyat sa kwarto niya, hindi siya tumigil sa pagrereklamo.

“Brian, ang baho mo talaga,” sabi niya na parang may karapatan siyang magreklamo.

Ako ang mabaho? Eh siya nga itong suka niya!

Pagdating namin sa kwarto niya, iniupo ko siya sa kama. Pumikit siya ng sandali pero maya-maya lang ay bumagsak siya ulit sa sahig. Napabuntong-hininga ako habang hinila ko siya pabalik sa kama.

“Salamat,” mahina niyang sabi bago tuluyang nakatulog.

---

Xianelle's POV

Ako si Xianelle Santos, 21 years old. Isang spoiled brat at nag-iisang anak ng mga magulang kong laging abala. Lumaki akong sinusunod lahat ng gusto ko, pero hindi ibig sabihin ay masaya ako.

May fiancé ako, si Justin, pero wala akong pakialam sa kanya. Ang totoo, minahal ko ang isang lalaking wala na—si Jayvee. Siya ang taong nangako na hindi ako mapupunta kay Justin, pero iniwan din niya ako.

Ngayon, ginugulo pa rin ako ng sakit na iniwan niya. Kaya heto ako, nagtatago sa alak at tawanan kasama ang mga kaibigan ko. Pero pag-uwi ko, ang realidad ay laging naghihintay.

Si Brylle, ang bodyguard ko. Sa totoo lang, mas mukha siyang yaya kaysa tagabantay. Mabait siya, pero minsan nakakainis ang pagiging seryoso niya. Alam kong ayaw niya sa drama ko, pero kailangan ko siya—kahit hindi ko aminin.

“Brian, pwede ka nang matulog,” sabi ko habang pinupunasan ang sarili ko. Napansin kong napupuyat na siya sa pagbabantay sa akin.

“Sigurado ka bang kaya mo na?” tanong niya. Halata sa boses niya ang pagod.

“Yes, kaya ko na. Kailangan kita bukas. Ayusin mo na rin ang sarili mo.”

Tumango siya bago bumalik sa kwarto niya. Napangiti ako ng konti. Kahit papaano, may nag-aalaga pa rin sa akin.

Brylle's POV

Halos hindi ako makatulog magdamag. Kung hindi pa lasing si Xianelle kagabi, baka hindi ko siya mabantayan ng ganito. Pero wala akong oras para magpahinga. Malapit nang mag-umaga, at kailangan ko nang makahanap ng oras para sa hinahanap kong susi.

Tumunog ang alarm clock ko. Napamura ako sa sarili. Hindi pa nga ako nakakabawi ng tulog, heto na naman.

Pilit akong bumangon at naligo. Pagdating ng almusal, sinundo ko na si Xianelle sa kwarto niya para ihatid siya sa eskuwela.

“Brian, tandaan mo ang usapan natin. Ayoko ng masyadong malapit sa akin. Gusto ko normal ang buhay ko dito,” sabi niya nang hindi man lang tumingin sa akin.

“Sige,” sagot ko, pero ang totoo, iniisip ko pa rin ang susi.

Pagdating sa eskuwela, sinalubong kami ng dalawang babae—mga kaibigan niya siguro. Pero napansin kong ang isa sa kanila ay nakatitig sa akin. May kakaibang tingin ang babae—parang kilala niya ako.

“Xianelle, sino siya?” tanong ng babaeng naka-itim.

“Kaibigan ko,” sagot ni Xianelle.

Napailing ako. Kaibigan? Hindi ba ako bodyguard?

“Kaibigan o pamalit kay ano?” sarkastikong sabi ng isa pa.

May ideya na ako kung sino ang tinutukoy nila. Pero bago ko pa mabuo ang hinala ko, umalis na sila.

“Bye, Brian,” sabi ni Xianelle bago siya tumalikod.

Habang papalayo sila, napapailing na lang ako. Mukhang mas mahirap pang trabaho ito kaysa pagiging bodyguard.

---

Abangan...

"We’re really concerned for you, Xhan. Kaya pumayag ka na. Alam ko na papayag si Brian—bagsakan mo lang ng pera. Wala na si Jayvee na magtatanggol sa’yo gaya ng dati. But Brian’s here," sabi ni Trixie.

Mabibili nga ba ng pera si Brylle este Brian?

To be continued...