The Mafia's Twins

“Narinig kong ikakasal ka raw kay Marco.”

Tumigil si Alex sa paglalakad.

Mahigpit niyang hinawakan ang envelope na naglalaman ng marriage contract habang dahan-dahang lumingon.

Nakatayo roon si Ethan Ramirez.

Ang lalaking minsan niyang inakala na makakasama niya habambuhay.

Ang lalaking nangakong mamahalin siya kahit wala siyang pangalan, mana, o sariling pamilya.

Pero siya rin ang unang taong nagturo kay Alex na ang mga pangako ay madaling sirain kapag may pera at kapangyarihan nang nakataya.

Suot nito ang mamahaling charcoal gray suit habang nakangisi na para bang nanalo na naman siya.

Katabi nito ang nobya niyang si Bianca Monteverde—ang anak ng isa sa pinakamayamang negosyante sa bansa.

Nakakapit ang babae sa braso ni Ethan habang sinusukat si Alex mula ulo hanggang paa.

“So…” ngumisi si Ethan. “Totoo pala ang balita.”

Hindi sumagot si Alex.

Wala na siyang lakas para makipagtalo.

Tatlong buwan pa lang ang nakakalipas mula nang mahuli niya si Ethan at Bianca sa iisang hotel room.

Tatlong buwan pa lang mula nang sabihin nitong…

“Pasensya ka na, Alex. Hindi ka sapat para sa future na gusto ko.”

Masakit.

Pero mas masakit ang katotohanang pagkatapos ng limang taon nilang relasyon, pera lang pala ang katapat ng pagmamahal nito.

“Huwag mong sabihing paghihiganti mo ’yan sa akin?” natatawang sabi ni Ethan.

“Tama na, Ethan,” kunwaring saway ni Bianca pero halatang natutuwa rin.

“Hindi ba?” dagdag pa nito. “Nakakatawa ka, Alex. Halos hindi na nga makagalaw ang lalaking pakakasalan mo.”

Napayuko ang ilang empleyadong dumadaan.

Kilala ng lahat ang pangalang Marco Villareal.

Ang lalaking halos hindi lumalabas ng mansion.

Ang lalaking nakaupo sa wheelchair matapos ang isang aksidente dalawang taon na ang nakalipas.

At ang lalaking sinasabing sobrang sama ng ugali kaya wala ni isang caregiver ang tumatagal.

Tahimik lang si Alex.

Hindi niya kailangang ipaliwanag ang sarili.

Hindi sa mga taong matagal nang hinusgahan ang pagkatao niya.

“Alam mo,” patuloy ni Ethan, “kung kailangan mo ng pera, sana nagsabi ka na lang. Hindi iyong ibebenta mo ang sarili mo.”

Parang may malamig na kutsilyong tumarak sa dibdib ni Alex.

Ibebenta?

Kung alam lang nito…

Hindi niya ginusto ang kasal na ito.

Pero wala na siyang ibang pagpipilian.

Mabigat ang utang ng foster parents niya.

Ilang taon na rin siyang ginawang ATM ng mga ito.

Tuwing sasahod siya, halos wala nang natitira sa kanya.

At nang mawalan ng negosyo ang pamilya, siya na naman ang ginawang solusyon.

Hanggang isang araw…

May dumating na alok.

Isang arranged marriage.

Isang taong kontrata.

Kapalit ng sapat na halaga para mabayaran ang lahat ng utang at tuluyan siyang makalaya sa pamilyang matagal nang nagsasamantala sa kanya.

Napapikit si Alex.

Hindi ito ang pangarap niyang buhay.

Pero ito na lang ang natitirang daan.

“Alam mo ba ang tsismis tungkol kay Marco?” tanong ni Bianca.

Hindi siya sumagot.

“Sabi nila, hindi lang siya disabled.”

“Totoo raw na baliw rin siya.”

“Nambabato ng gamit.”

“Nananakit.”

“At pinapaalis ang lahat ng taong sumusubok tumulong.”

Huminga nang malalim si Alex.

“Kayo na ba ang tapos?” malamig niyang tanong.

Natigilan ang dalawa.

“I have somewhere to be.”

Lalampas na sana siya nang biglang hinawakan ni Ethan ang kanyang braso.

“Alex.”

Dahan-dahan niya itong tiningnan.

May kung anong kakaiba sa mga mata nito.

Hindi na iyon ang lalaking minsan niyang minahal.

Isa na lamang itong estrangherong puno ng kayabangan.

“Kung ginagawa mo ito para pagselosin ako…” mahina nitong sabi.

Unti-unting inalis ni Alex ang kamay nito sa kanyang braso.

Pagkatapos ay ngumiti.

Hindi ngiting masaya.

Kundi ngiting pagod na.

“Hindi umiikot ang mundo ko sa’yo, Ethan.”

Nanigas ang mukha ng lalaki.

“At matagal na kitang pinalaya.”

Pagkasabi noon ay tumalikod na siya.

Hindi na siya lumingon.

Kahit naririnig pa niya ang mahinang pagtawa ni Bianca.

Kahit nararamdaman pa rin niyang nanginginig ang puso niya.

Hindi siya iiyak.

Hindi na.

Hindi para sa taong minsang pinili ang iba kaysa sa kanya.

⸻

Makalipas ang isang oras…

Huminto ang taxi sa harap ng isang napakalaking mansion.

Villareal Estate.

Napalunok si Alex.

Para itong kastilyong itinayo sa gitna ng lungsod.

Mataas ang bakal na gate.

Mahahabang driveway.

At mga harding tila araw-araw inaalagaan.

Pagbukas pa lang ng gate ay sinalubong na siya ng isang matandang may suot na itim na suit.

“Miss Alex?”

“Opo.”

“Please follow me.”

Tahimik siyang sumunod.

Habang naglalakad sa loob ng mansion, pakiramdam niya ay lalo siyang kinakabahan.

Napakatahimik ng paligid.

Halos marinig niya ang bawat hakbang niya sa marmol na sahig.

Walang maid na nagsasalita.

Walang ingay.

Parang bawal huminga nang malakas.

Pagdating nila sa isang malaking pinto, huminto ang matanda.

“Sir Marco is waiting.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ni Alex.

Ito na.

Ang unang pagkikita nila.

Marahan niyang itinulak ang pinto.

Malawak ang silid.

May malaking floor-to-ceiling window na nakaharap sa hardin.

At sa gitna nito…

May lalaking nakaupo sa wheelchair.

Nakatalikod.

Hindi man lang siya nilingon.

Matagal na katahimikan ang namagitan sa kanila.

Hanggang sa malamig na boses nito ang unang bumasag sa katahimikan.

“You’re five minutes late.”

Napatigil si Alex.

“Wala akong gustong dahilan.”

Lalo siyang kinabahan.

“I hate excuses.”

Unti-unti nitong iniikot ang wheelchair.

At sa unang pagkakataon…

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

Napasinghap si Alex.

Hindi dahil sa wheelchair.

Kundi dahil sa lalaking nasa harapan niya.

Napakaguwapo nito.

Matangos ang ilong.

Matalim ang panga.

At ang mga mata nitong kulay abo ay tila kayang basahin ang bawat lihim na pilit niyang itinatago.

Walang emosyon ang mukha nito.

Walang kahit katiting na init.

Tinitigan siya nito nang ilang segundo bago muling nagsalita.

“From this moment on…”

“You’re my wife.”