kabanata 2

Ang gusali para sa mga bisita ay mas malaki pa kaysa sa apartment na dati kong tinutuluyan kasama ang aking dating kasintahan—at tiyak na mas malinis.

Agad nang inangkin ni Mason ang mas maliit sa dalawang silid-tulugan, tumatalon siya sa kutson na para bang trampolin, at ang mga mata ay kumikislap ng pagkamangha. Hindi alam ng batang lalaki kung gaano kami kalayo sa aming karaniwang buhay. At baka naman, mabuti na rin iyon.

"Nakita mo na ba ang TV, Mama?" tawag niya habang tumatakbo papunta sa silid kung saan ako sinusubukang buksan ang mga gamit. "Parang sinehan lang!"

Ngumiti ako nang hindi tumitingin sa kanya. "Sige, pero huwag kang masanay. Hindi tayo mananatili dito nang matagal."

"Bakit po hindi?"

Dahil hindi tayo nababagay dito.

Dahil ginawa ko nang misyon sa buhay na iwasan ang mga lalaking tulad ni Enzo Westbrook. Dahil kahit gaano kataas ang sahod o gaano kainit ang mga kumot, hindi tayo kabilang sa mga taong ganito.

Pero hindi ko sinabi iyon lahat. Kumuha lang ako ng paboritong T-shirt niya at ibinigay sa kanya. "Ilagay mo ito sa iyong kahon. At baka mas mabuting huwag mong hawakan ang mga bagay na gawa sa salamin o mas mahal pa kaysa sa aking kotse."

Tumango nang mariin si Mason at umalis na, habang umaawit ng mahinang mahina.

Umupo ako sa gilid ng kama at huminga ng malalim. Tumikhim ang kutson sa ilalim ko, malambot at malinis, at bahagya pang amoy lavender. Sa unang pagkakataon sa mga nakaraang buwan, napahinga ako ng maluwag. Ang lugar na ito ay parang... ligtas.

Sa ngayon lang naman.

Isang mahinang katok ang pumutol sa katahimikan.

Binuksan ko ang pinto at nakita ang isang pandak na matandang babae na nakasuot ng maayos na uniporme at may hawak na maliit na tray. Ang kanyang mukha ay mainit, may mga linya ng edad at mayroong ibang bagay na mas banayad—baka ay kabutihan.

"Ikaw na siguro si Franny," sabi niya nang may ngiti. "Ako po si Maria, ang tagapag-alaga ng bahay."

Agad akong natuwa sa kanya. "Ikinagagalak kong makilala ka."

"Dinalhan kita ng tsaa. Iniisip ko lang na baka kailangan mong magpahinga muna."

"Salamat. Medyo... mahirap ang araw na ito."

Ibinigay niya sa akin ang tray, pagkatapos ay nag-alinlangan siya. "Hindi siya madaling tao, alam mo. Si Mr. Westbrook." (T/N: May pagkakamali sa teksto na tinawag siyang Mr. Blackwood, ngunit batay sa naunang bahagi ay si Mr. Westbrook ito.)

Tinaas ko ang isang kilay. "Hindi ba naman."

Mahinang tumawa si Maria, pagkatapos ay bumaba ang tono ng kanyang boses at naging seryoso. "Pero hindi siya masama. Basta lang talagang sarado siya sa mundo. Mula nang mangyari ang aksidente... eh, makikita mo rin."

Gusto kong magtanong pa, pero umatras siya at binigyan ako ng maliit na pagtango. "Ang hapunan ay alas-sais. Hinihintay ka niya doon. Hindi pormal, pero..." tumigil siya at tiningnan ako nang may pag-aalaga, "baka mas mabuting ayusin mo muna ang iyong buhok."

Napailing ako ng may ngisi. "Sige, naiintindihan ko."

Iniwan niya akong mag-isa kasama ang tsaa at ang katahimikan.

Hapunan kasama si Enzo Westbrook. Walang kaba, ha?

Pagdating ng alas-sais, naayos ko na ang aking buhok para hindi na masyadong magulo, pinalitan ko ang aking maong ng malinis na itim na pantalon, at kinumbinsi ko pa si Mason na magsuot ng mga medyas na magkapareho. Sinundan namin ang mahinang paunawa ni Maria patungo sa silid-kainan.

Ang mesa ay napakalawak, kinilinis hanggang sa kumikislap. Mukhang handang maglunsad ng papel na eroplano si Mason papunta sa kabilang dulo nito.

At doon na naman siya, si Enzo, na nakaupo na sa kabilang dulo, nakasuot ng malinis na puting polo na ang mga manggas ay tinali hanggang siko. Payapa lang ang hitsura, pero nakakatakot pa rin.

"Umupo ka na," sabi niya.

Walang bati, walang tanong kung kumusta ang hapon ko. Sabi lang niya, umupo na.

Umupo kami.

Si Sophie ay nakaupo tabi niya, tahimik at kinukuskos ang gilid ng kanyang damit. Binigyan niya ng isang sulyap si Mason, at ibinigay naman nito sa kanya ang isang nakakatuwang ngiti.

May isang bagay na dumaan sa pagitan nilang dalawa.

Isang pag-unlad na iyon.

Ang hapunan ay tahimik. Masyadong tahimik pa nga. Yung uri ng katahimikan na ang tunog ng mga kubyertos ay parang malakas na tunog, at bawat lunok ay parang isang pagtatanghal.

Sinusubaybayan ni Enzo ang lahat. Ako. Ang mga bata. Ang paraan kong tinutulungan si Sophie na hatiin ang kanyang manok, at ang paraan ni Mason na ibigay sa kanya ang kanyang tinapay nang walang sinasabing utos.

Sa huli, nagsalita siya, "Magaling ka sa kanya."

Hindi naman eksaktong papuri iyon. Parang isang katotohanan lang na sinusubukan niyang maintindihan. "Parang si Mason siya," sabi ko. "Noong mas maliit pa siya. At noong mas mahirap pa ang buhay namin."

Bahagyang iniliko niya ang kanyang ulo. "Mahirap ang iyong buhay."

Pagpapahalaga ba iyon o pagkaintriga lang?

"Sabihin na lang nating kailangan kong gumawa ng paraan para mabuhay gamit ang lahat ng makakaya ko," sabi ko habang umiinom ng tubig. "Pero nakatayo pa rin kami."

Nagalaw ng kaunti ang kanyang bibig—parang ngiti pero hindi naman talaga. "Hindi lahat kayang gawin iyon."

Muli namang lumawak ang katahimikan, mas mabigat pa ngayon. "Gusto mo bang magtanong?" tanong ko sa huli.

Tumingin siya sa akin. "Ano ang tatanungin ko?"

"Kahit ano na gusto mong malaman. Tungkol sa akin. Tungkol sa dahilan kung bakit ako narito. Matagal mo na akong tinitingnan na para bang isang suliranin na hindi mo masagot."

Hindi niya ito tinanggihan. Tumikhim lang siya at bahagyang umatras, ang mga mata ay nakakunot ng pag-iisip. "Sige na nga," dahan-dahang sabi niya. "Bakit mo dinala ang iyong anak sa isang bahay na puno ng mga estranghero?"

Nagtigal ako ng tayo. "Dahil ang mga pagpipilian ko ay manatili sa isang silungan o kunin ang trabahong pinakamataas ang sahod na makikita ko. At dahil hindi pasanin ang aking anak. Siya ang dahilan kung bakit ako gumigising tuwing umaga."

Tiningnan niya ako ng diretso sa mga mata.

May isang bagay na lumambot sa kanyang mga mata, sandali lang naman. "Wala nang tumatawa kay Sophie nitong anim na buwan," mahinang sabi niya. "Ngayong araw, ngumiti siya."

Mas hinaig ako ng mga salitang iyon kaysa sa inaasahan ko.

"Hindi ako mahiwagang nilalang," sabi ko. "Trinato ko lang siya bilang isang tao, hindi bilang isang manika na gawa sa porselana."

Tumango siya ng isang beses, para bang iniimbak niya ang sinabi ko. "Kahit ano man ang ginagawa mo, ipagpatuloy mo lang."

Bukas na sana ang bibig ko para sumagot, pero naunahan ako ni Mason. "Mr. Westbrook, mayroon ka po bang mga cookies?"

May saglit na tahimikan. Pagkatapos—nakakagulat man—mahirap na tumawa si Enzo (T/N: May pagkakamali sa teksto na tinawag siyang Beau, ngunit batay sa naunang bahagi ay si Enzo ito). Isang mababa at tahimik na tunog lang.

"Sa tingin ko ay maibibigay natin iyon."

At sa unang pagkakataon mula nang makarating ako sa palasyong parang yelo at salamin na ito, nakita ko ang isang bitak sa mga pader nito.

At para bang alam ko na—ang trabahong ito ay hindi na lamang tungkol sa sahod.