kabanata 5

Umaalingasaw pa rin ang silid-aralan ng kanyang pabango—ni Victoria, hindi ni Franny.

Matapang. Artipisyal. Para bang dinisenyo para takpan ang kung ano ang tunay, hindi para ipakita ito.

Tinitigan ko ang guhit na iniwan ni Sophie sa aking lamesa pagkatapos ng hapunan. Apat na pigura na nagkahawak-kamay sa harap ng isang bahay na hindi pantay-pantay. Ang araw sa itaas ay nakangiti sa dilaw na krayola.

Hindi dapat ako maapektuhan nang ganito.

Pero nangyari pa rin.

Hinawakan ko ang gilid ng papel, nag-iingat na hindi ko ito madumihan. Iginuhit na ako ni Sophie dati—nakakalat na mga guhit na para bang kahit sino na lang. Pero ito na ang unang pagkakataon na nakilala ko ang sarili ko. At si Franny. At ang mga bata.

Isang pamilya.

Isang salita na hindi ko na ginamit sa nakaraang dalawang taon.

Sumandal ako sa upuan na gawa sa balat at tinitigan ko ang kisame, nakasarado ang aking panga. Ang aking pag-uusap kasama si Victoria ay muling umaalingawngaw sa aking isip—ang kanyang boses ay parang mga piraso ng salamin, ang kanyang mga salita ay sumusugat kahit na alam kong mas natatakot pa siya kaysa sa galit.

Hindi niya nakita ang nakita ko.

Pinili ni Sophie si Franny. Ganun na lang. Sa isang araw. Sa isang hapon. Isang bagyo na tahimik na pinalitan ng kalmado.

At si Mason naman—hindi ko inasahang may pakialam ako sa kanya. Siya lang naman ang batang kasama niya. Pero tumingin si Sophie sa kanya na para bang siya ang tulay na matagal na niyang hinihintay. Ang kanyang salamin. Ang kanyang kapares.

Hindi lang basta pumasok si Franny sa bahay na ito.

Binago na niya ang kapaligiran nito.

Dapat sana ay galit ako. Protektado. Maingat.

Sa halip, naramdaman ko na para bang nagising na ako mula sa isang bagay.

At hindi ko iyon gusto.

Kinabukasan, tumayo ako sa labas ng silid-aklatan at tumitingin sa pamamagitan ng pinto na gawa sa salamin habang naglalaro ang mga bata sa sahig. Gumagawa si Mason ng isang hindi kapani-paniwalang tore na gawa sa mga kahoy na bloke habang tinutulungan siya ni Sophie sa pagkuha ng mga piraso na para bang matagal na nilang ginagawa iyon. Hindi pa rin siya nagsasalita, pero ang kanyang mukha ay buhay na buhay. Interesado.

Liwanag sa mga paraan na hindi ko na nakita mula noon—

Pinigilan ko ang isipin bago ko pa man matapos ito.

Nakaupo si Franny na nakapaa sa malapit, nagbubuklat ng isang libro na malamang ay hindi naman niya binabasa. Maluwag ang kanyang buhok ngayong araw, ang kanyang pulang buhok ay nakalambitin sa kanyang mga balikat.

Tumingin siya sa akin at nahuli niya akong nakatingin.

Hindi siya ngumiti, pero hindi rin siya umiwas.

Bumaling ako bago ko pa makalimutan kung bakit ko sinabihan ang sarili ko na hindi ito isang linya na maaari kong tawirin.

May mga responsibilidad ako. Isang kompanya. Isang anak.

Isang kasintahan.

Pero habang ako ay naglalakad pababa sa koridor, bawat hakbang ay mas mabigat pa kaysa sa dati.

At hindi ko mapigilang isipin ang damdaming sinusubukan kong protektahan—ang aking sarili, ang bahay na ito, ang buhay na itinayo ko sa kalungkutan at karaniwan—nagbabago na ito.

Sa bawat sulyap.

Sa bawat salitang hindi sinasabi.

Sa bawat maliit na batang babaeng gumuguhit ng larawan ng isang buhay na hindi ako sigurado kung nararapat ba ako.

Sa tanghali, parang naging mapayapa na ang bahay. O baka pagod lang ito na nagpapanggap na maayos.

Sina Mason at Sophie ay nasa silid-laruan na naglalaro ng mga bloke at mayroong isang mangkok ng mga goldfish crackers, ang kanilang halakhak ay mahinang naririnig sa pamamagitan ng mga makakapal na dingding. Dumaan si Maria na may hawak na isang stack ng mga nakatiklop na tuwalya at binigyan ako ng mahigpit ngunit nakikiramay na ngiti, na para bang alam niyang nasa malalim ako at hindi alam kung paano lumangoy.

Hindi siya nagkakamali.

Tumayo ako sa koridor ng mahabang minuto, hindi sigurado kung saan ako dapat pumunta. Hindi ko gustong tumayo lang roon. Hindi ko rin gustong magtago.

Sa huli, napunta ako sa silid kung saan nakasisikat ang araw.

Walang tao roon, puno ng malambot na liwanag at mga halaman na umaakyat sa matataas na bintana. Lumubog ako sa sulok ng upuan na gawa sa velvet at tiniklop ko ang aking mga binti sa ilalim ko, hinahayaan ang aking mga kamay na magpahinga sa aking hita.

Ikalawang araw pa lang naman. Pero pakiramdam ko ay pinagod at pinahirapan na ako.

Paulit-ulit pa rin sa aking isip ang guhit ni Sophie. Apat na maliliit na pigura sa isang mundo na hindi naman talaga umiiral. Hindi pa.

Gusto kong paniwalaan na ang larawan na iyon ay isang hiling. Pero alam ng kabilang bahagi ng aking isip ang mas mahirap na katotohanan.

Nakita ko na kung paano tumitingin si Victoria kay Enzo noong nakaraang gabi—na para bang sinusubukan niyang ipaalala sa kanya kung kanino siya nabibilang. At nakita ko kung paano hindi kumurap si Enzo. Hindi siya lumambot. Hindi niya hinabol si Victoria nang umalis ito.

Pero hindi rin naman niya ako hinahabol.

At iyon ang bahagi na hindi ko makalimutan.

Hindi ito sa akin. Hindi ang bahay. Hindi ang pamilya. Hindi ang lalaki na tinitingnan ako na puno ng mga iniisip na hindi naman niya sinasabi.

Diniinan ko ang aking kamay sa aking dibdib, na para bang mapipigilan ko ang aking puso na gumawa ng kalokohan. O para subukan kong iayos ang aking sarili bago pa ako mahulog.

"Hoy." Tumingin ako sa itaas. Nakatayo si Enzo sa pintuan, nakatiklop ang mga manggas, ang buhok ay bahagyang nagulo. Para bang hindi rin siya nakatulog.

"Paumanhin," sabi niya. "Hindi ko gustong makagulo."

"Hindi ka—" Huminto siya. "Hindi ka." Pumasok siya sa loob, tahimik tulad ng anino, at sumandal sa pintuan.

"Palagi kong naiisip na dapat akong humingi ng tawad," sabi niya.

"Para saan?"

"Para... sa lahat ng ito."

Mahina akong tumawa. "Malaki masyado ang sakop niyan."

Kumirot ang kanyang bibig. "Alam ko."

May saglit na tahimikan. Mas tumindi ang pagitan namin.

"Hindi siya ganoon palagi," dagdag niya. "Si Victoria. Protektado siya. Ayaw niya sa mga bagay na hindi niya kayang kontrolin."

"Hindi rin naman gusto iyon ng karamihan," mahinang sabi ko. "Pero hindi ganoon gumagana ang mga bata. At hindi rin ganoon gumagana ang kalungkutan."

Tiningnan niya ako noon—tinitigan talaga. At naramdaman ko iyon sa aking tiyan, ang pagkabig. "Hindi siya ang nanay ni Sophie," sabi niya. "Dumating siya pagkatapos."

Tumango ako. "Iyon ang naisip ko."

Hindi na siya nagsalita pa sa loob ng matagal na panahon. Nakatayo lang siya roon, nakataas ang mga braso, na para bang may iniingatan siya na gustong lumabas.

At baka ganun din ako.

Nararamdaman ko ang posibilidad ng isang bagay na mangyayari—tahimik, mabagal, pero hindi maiiwasan. Na para bang isang sandali lang bago bumukas ang isang pinto, o sumabog ang isang bagyo.

Umatras siya mula sa pintuan at lumapit sa akin. Hindi naman sobrang lapit. Sapat na para makita ko ang pagod sa kanyang mga mata.

"Franny."

Tumingin ako sa kanya.

At sa loob ng isang segundo, inisip kong may sasabihin siyang totoo. Isang bagay na mapanganib. Isang bagay na hindi na kayang bawiin.

Pero sa halip, tumango siya ng isang beses at sinabing, "Salamat."

Pagkatapos ay bumaling siya at lumayo, iniwanan ang amoy ng espresso at isang bagay na mas malayo pa.

Isang bagay na wala pa akong pangalan.

Sa ngayon.