The Nanny's Affair

Sinabi nilang ang pagiging desperado ay nagpapalakas ng loob. Pero para sa akin, ginagawa ka nitong walang ingat.

At iyon mismo ang dahilan kung bakit ako nakatayo sa pasilyong gawa sa marmol ng isang mansyon na para bang kinuha lang mula sa isang magasing pinamagatang Perang Hindi Mo Makakamit.

Hawak ko ang kamay ni Mason, para tulungan siyang manatiling tahimik, pero higit sa lahat, para mapanatili ko rin ang sarili kong kalmado. Muli niyang hinawakan ang aking mga daliri, para bang nararamdaman niyang malapit na akong tumakbo at umalis.

"Huwag mong hawakan ang kahit ano," bulong ko. "O huwag kang huminga malapit sa mga mamahaling gamit."

"Hindi po ako humihinga," bulong niya pabalik, na namumula ang mga pisngi dahil sa pagsisikap na pigilan ang hininga.

Isang boses ang tumunog sa dulo ng koridor—mababa, maigsi, at tila walang interes. "Huli siya."

Napahamak naman. Sampung segundo pa lang at nabibigo na ako sa pinakamayamang lalaki sa mundo.

Isang babae na nakasuot ng mahigpit na palda at laging may sama ng tingin ang lumitaw mula sa kabilang sulok. "Ikaw na siguro si Ms. Harlow."

"Frances po," mabilis kong sagot. "Pero karamihan ay tinatawag akong Franny."

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, para bang may dinatnan akong dumi sa kanilang imported na alpombra. "Hinihintay ka ni Mr. Westbrook."

Binigyan ko ng nakakapagpakumbaba na pagtango si Mason, inayos ko ang sinturon ng aking luma nang bag, at sumunod sa kanya sa isang koridor na puno ng mga larawan na malamang na mas mahal pa kaysa sa aking apartment.

Pagkatapos ay nakita ko siya.

Si Enzo Westbrook.

Nakasuot siya ng asul na damit pangnegosyo na perpektong umaangkop sa kanya, na may mga mata na mas malamig pa kaysa sa marmol na sahig sa ilalim ng aking mga bota.

Nakatayo siya tabi ng malaking bintana, at ang sikat ng araw ay dumadaan sa kanyang matitigas na panga na para bang isang obra maestra sa pagpipinta.

Hindi niya ako tiningnan agad.

Sabi lang niya, "Akala ko naiintindihan ng ahensya na hindi ako interesado sa isang nanay-tatay na may... mga abala."

Tumigas ako ng tayo. "Kung ang ibig mong sabihin sa mga abala ay ang aking anak, kasama ko siya palagi. Hindi ito pwede pang-usapan."

Tiningnan niya ako noon—mapanusok, mapagbibilang. "Hindi ka tulad ng inaasahan ko."

"Hayaan mong hulaan ko," sabi ko habang ikinukurot ang aking mga braso. "Mapuputing buhok, dalawampu't dalawang taong gulang, at handang tawagin kang 'sir'?"

Isang sandali lang ay may kumuripot sa kanyang mukha—pagtataka ba o saya?—pero mabilis din itong nawala.

Sa likod ko, may mahinang ubo si Mason. Bumaling ako para pigilan siya, pero natigilan ako.

Doon siya nakita.

Si Sophie.

Halahak siya sa likod ng pader ng pintuan, hawak ang isang manika na kuneho, at ang mga mata ay malawak at pagod na pagod.

Ngumiti si Mason at binati siya ng maliit na pagwawave.

Hindi siya sumagot ng pagwawave, pero humina ang pagkakahawak niya sa kanyang manika.

Napansin iyon ni Enzo. Lumakas ang pagkakahigpit ng kanyang panga. Pagkatapos ng ilang segundo, tiningnan niya ulit ako. "Bukas ka magsisimula."

Iyon na yun. Walang pagbati, walang pagkamay, utos lang na para bang ipinag-uutos sa akin ang isang misyon kaysa isang trabaho.

Gayunpaman, tumango ako. "Sige."

Bumaling ako kay Mason. "Halika na, anak. Punta tayo para makilala natin ang ating bagong tahanan."

At biglang ganun na lang, sinimulan ko na ang unang hakbang papunta sa isang mundo kung saan hindi ako nababagay, sa ilalim ng bubong ng isang lalaking hindi ko dapat gusto.