Mag-log inMabilis lumipas ang panahon, at dumating na ang araw para sa libreng klinika sa Nayon. Kasama ni Calex si Francine ang itinalaga ng Kagawaran ng Tradisyunal na Medisinang Tsino. Malayo ang lalakbayin nila, dalawang daang kilometro mula sa lungsod, isang liblib na lugar na hindi pa gaanong maunlad. Sakay sila sa bus na inilaan ng ospital, at dumating sila sa bayan ng Nayon nang hapon na. Doon muna sila tutuloy sa isang hindi masyadong magarang hotel sa nayon bago tumuloy sa mas malalim na nayon kinabukasan.Pagbaba pa lamang niya, napansin niya ang isa pang bus na puno ng mga opisyal. At sa gitna nila ay si Kael. Suot nito ang kanyang maayos na suit, matangkad at tuwid ang tindig, tila lalong nakatayo sa karamihan. Mabilis na iniwas ni Francine ang kanyang tingin at sumunod sa mga kasamahan niya patungo sa hotel. Hindi niya namalayan na may mga matang nanatiling nakatingin sa kanya hanggang sa makapasok siya sa lobby.Sa hotel, nakabukod ang kanyang kasama sa kwarto, taga-roon pala ito
Nanatili si Francine sa tabi ng kaibigan hanggang sa oras ng kanyang pasok. Bago umalis, tiniyak niyang may mainit na tubig at prutas sa tabi ng kama, at dumaang muna siya sa opisina ng doktor upang alamin ang tunay na kalagayan nito."Nang dumating siya, maraming dugo ang nakita," pag-amin ng doktor, "ngunit buti na lang at naagapan. Kailangan lang niya ng mahabang pahinga."Nagpasalamat si Francine at hiniling na bantayan itong mabuti. Sa sumunod na dalawang araw, dire-diretso siyang dumadalaw pagkatapos ng trabaho. Hindi na nila kailangang pag-usapan tahimik na nagkasundo ang dalawa na huwag na banggitin pa ang pangalan ni Fajardo.Isang gabi, lumabas siya upang bumili ng mga damit at pangangailangan para kay Alexa. Wala itong dala kahit ano nang dinala ito sa ospital. Paglabas niya ng gusali, may tumawag sa kanya. Si Dennise pala, kakababa lang mula sa sasakyan."Alam mo bang gusto nang makipaghiwalay ni Alexa kay Fajardo?" agaran niyang tanong.Tumango lang si Francine nang walan
Bagaman mahigit dalawang taon pa lamang nagsasanay sa medisina si Francine, nakasalamuha na siya ng maraming pasyente mga bata at kababaihang dumanas ng pambu-bully mula sa mga makapangyarihan, na ang pakikipaglaban na para sa katarungan ay laging puno ng hadlang. Kadalasan, kahit magtagumpay man, napakaliit ng nakukuhang kabayaran. Wala naman siyang natamong permanenteng pinsala, kaya inaasahan niyang hindi lalampas sa 100,000 yuan ang matatanggap niya. Ang halagang 300,000 yuan ay dahil lamang sa bigat ng paninindigan at suporta ni Kael.Tumingala siya sa kanya nang may pasasalamat. "Ang halagang ito ay higit pa sa inaasahan ko. Ngunit para sa akin, ang pagpapadala kay Christine sa ibang bansa ay upang hindi na siya makapanakit pa ng iba at yun ang mas mahalaga."Mahinahong sinabi ni Kael, "Kung may mangyari man sa hinaharap, huwag kang mag-atubiling tawagan ako anumang oras. Huwag mong isipin na nakakaabala ka." Bago pa siya makasagot, may inilagay na siyang piraso ng nilagang tady
Bahagyang ngumiti ang dalaga, puno ng katinuan ang kanyang mga mata. "Dahil alam na ni Mayor Justine ang tungkol dito, hindi na ito madadaan sa pagtatago. Si Dustin mismo ang magdidisiplina nang mahigpit sa kanyang anak. Kung hindi pa rin matututo si Christine sa susunod ay hindi na lamang kompensasyon ang magiging kapalit, maaari pa ngang mawala sa pwesto ang kanyang ama. Hindi naman siguro ganoon kawalang-ingat si Dustin na isugal ang lahat para lamang sa anak."Pinagmasdan ni Kael ang mahinahong anyo ng dalaga ng bahagya, halos hindi mapansing ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. "Mukhang positibo ang pananaw mo sa mga bagay-bagay."Sa loob-loob niya, iba ang kanyang nararamdaman. Sa tuwing naaalala niya ang mga sugat sa katawan ni Francine, nais niyang paharapin agad si Christine at iparamdam dito ang bigat ng ginawa nito. Ngunit nakita niya kung gaano kaingat si Francine at tila natatakot na baka magkaroon siya ng alitan kay Director Dustin dahil lamang sa kanya. Isang lihim na
Nagmaneho siya nang walang tiyak na patutunguhan, at ilang beses na muntik nang lumabag sa batas trapiko. Sa huli, dala ng kanyang pag-aalala, nagpunta siya sa bahay ni Francine, ngunit wala namang tao roon. Kaya naupo na lamang siya sa loob ng kanyang sasakyan at paulit-ulit na nagpadala ng mga mensahe sa WeChat, habang balisang naghihintay ng anumang balita."Alexa, ayos lang ako," malambot na sabi ni Francine, sinusubukang gawing mas kalmado ang kanyang boses."I-ikaw... hindi mo ba ako niloloko?" humahagulgol na tanong ni Alexa, habang nanginginig nang husto ang kanyang boses. "Sabihin mo sa akin ang totoo, ginawan ka ba ng masama ng gagong si Christine?""Hindi," pagpapakalma ni Francine nang malumanay. "Naging maswerte lang ako. Nakasalubong ko si Kael kagabi, at iniligtas niya ako."Sa kabilang linya, tila nakahinga nang maluwag si Alexa, ngunit lalong lumakas ang kanyang pag-iyak, "Mabuti naman at ayos ka lang, mabuti talaga... kung hindi, hinding-hindi ko na kakayaning humara
Huminga nang malalim si Francine upang pakalmahin ang sarili. Amoy gamot ang paligid, at agad niyang naunawaan ang sitwasyon malamang ay si Kael ang nag-alis ng kanyang mga damit upang lagyan ng gamot ang kanyang mga sugat. Tumingin siya sa paligid, kaya dahan-dahan siyang humiga muli at hinila ang kumot hanggang sa kanyang dibdib. Malinaw na wala siya sa sarili niyang bahay, ang ayos at disenyo ng silid ay masyadong elegante at maayos para sa kanya. Hindi naman siya pwedeng maglakad-lakad sa bahay ng ibang tao nang naka damit-panloob lamang, kaya mas mabuting maghintay na lang siya at tiyak darating din si Kael maya-maya.Habang nakahiga, biglang narinig niya ang mahinang pagpihit sa hawakan ng pinto. Kinabahan siya agad at mabilis na hinila pataas ang kumot. Ngunit hindi si Kael ang pumasok, kundi isang ginang na nasa edad limampu na may mabait na mukha."Iha, gising ka na ba?" tanong nito nang may banayad na ngiti. May dala itong maluwag na pajamang gawa sa malambot na bulak. "Ipin







