The Scumbag Stole The Spotlight

Katatapos lang ni Francine Chua na tanggalin ang karayom mula sa naunang pasyente at naghugas ng kamay sa lababo nang hindi lumilingon. “Ibaba mo ang iyong pantalon at humiga nang nakadapa sa examination bed,” wika niya nang walang pag-aalinlangan, habang nakatuon pa rin ang atensyon sa paglilinis ng pagitan sa kanyang mga daliri. Sa gilid ng kanyang mga mata, nasulyapan niya ang isang matangkad at balingkinitang anino malalapad ang balikat, mahahaba ang binti; sapat na ang kanyang pagtayo upang sakupin ang malaking bahagi ng silid.

Nang patayin niya ang gripo at patuyuin ang mga kamay gamit ang sterile gauze, humarap siya at napansing nakaupo pa rin nang tuwid ang lalaki sa upuang nakasandal sa dingding—matigas ang tindig at walang senyales na kikilos. Bilang isang acupuncturist sa Department Of Traditional Medicine, sanay na si Francine Chua sa ganitong sitwasyon; nauunawaan niya ang pagkailang ng mga pasyente kapag kailangang ipakita ang mga sensitibong bahagi ng katawan tulad ng baywang at balakang. Habang binubuksan niya ang sterilized needle kit at inaayos ang mga pilak na karayom ayon sa haba, pinalambot niya ang kanyang tono.

“Huwag kang mahiya. Sa paningin ng doktor, mga sakit lang ito na nangangailangan ng lunas ang mahalaga, hindi ang kasarian.” Pinulot niya ang isang kumikinang na karayom sa ilalim ng ilaw. “Humiga ka na at ibaba nang kaunti ang pantalon upang lumitaw ang iyong baywang.”

Nanatiling tahimik ang lalaki nang ilang sandali, ipinikit ang mga mata, at dahan-dahang hinawakan ang buckle ng kanyang sinturon; lumikha ito ng mahinang tunog ng “click.” Kinuha ni Francine Chua ang medical form sa mesa at muling tiniyak: “Kael Dee? Nagparehistro, para sa pananakit ng likod, tama ba?”

Isang mahinang “hmm” lamang ang tugon ng lalaki habang nakadapa na sa kama at nakabaon ang mukha sa unan. Lumapit si Francine Chua dala ang kanyang karayom, hinila ang bilog na upuan, at naupo sa tamang distansya—sapat na upang makita nang malinaw ang mga acupoint sa ibabang bahagi ng likod nito.

“Pananakit ng likod lang ang nakasaad sa report,” wika niya habang naghahanda. “Napilipit mo ba ito nang hindi sinasadya, o dati na itong pinsala?”

“Wala,” maikli at matipid na sagot ng lalaki.

Napatingin nang bahagya si Francine Chua sa nakalitaw na gilid ng mukha nito—matatalim at malinaw ang mga linya, mahigpit na nakakuyom ang panga. Karaniwan, ang mga pasyente ay mahahaba ang kwento tungkol sa sanhi at epekto ng kanilang sakit, pati na ang mga dati nilang pinsala. Ngunit ang lalaking ito ay ibang-iba; wala siyang sinasabing kahit isang salitang labis.

“Relaks ka lang—kailangan ko munang tukuyin kung saan eksakto ang sakit bago ko ito mabisang magamot,” malinaw at banayad na wika ni Francine, may tono ng boses na nakakapagpakalma.

Dumilim ang mga mata ni Kael at may sumiklab na hindi maipaliwanag na damdamin, ngunit sumunod pa rin siya at dahan-dahang nag-relax. Dahan-dahang pinindot ni Francine gamit ang dulo ng kanyang mga daliri ang ilang acupoint sa baywang at balakang nito, at pagkalipas ng ilang sandali ay inalis ang kanyang kamay.

“Hindi naman malala—bahagyang lumbar muscle strain lang, posibleng dulot ng matagal na pag-upo o maling galaw.” Pagkasabi nito, kinuha niya ang mga nakahandang pilak na karayom, iniikot nang bahagya ang pulso, at sa mahusay at mabilis na galaw ay tumpak niyang itinurok ang mga ito sa mahahalagang acupoint sa loob lamang ng ilang sandali. Bahagyang nanginig ang mga karayom sa ilalim ng ilaw, tila kumikinang nang bahagya.

“Huwag kang gagalaw. Babalikan kita upang tanggalin ang mga karayom pagkalipas ng dalawampung minuto.” Matapos ayusin ang kanyang needle kit, kaswal na hinila ni Francine ang asul na kurtina upang ihiwalay ang kama mula sa labas, bumalik sa kanyang mesa, at pinatunog ang kampana upang tawagin ang susunod na pasyente.

Sa likod ng kurtina, nakahiga si Kael nang may madilim at bumabagsak na mukha. Inilabas niya ang kanyang telepono at nagpadala ng mensahe sa kanyang sekretaryong si Grace: “Ang doktor na kinuha mo para sa akin—sinabi mo bang para sa pananakit ng likod ito?”

Agad na sumagot si Grace: “Naaalala ko na sa huling medical report mo, bahagyang lumbar muscle strain lang ang nakita, wala nang iba.

Nakatingin si Kael sa screen habang nagngangalit ang mga ngipin sa pagsagot: “Talagang iniisip mo ako, ah!”

Samantala pumunta rito si Kael dahil mismo sa kanyang lolo. Napinsala ang binti ni Ginoong Dee noong panahon ng digmaan sa kanyang kabataan. Dahil sa kakulangan ng pasilidad at kagamitan noon, nagkaroon siya ng malalang kondisyon sa binti na hindi na nawala. Nitong mga nakaraang taon, lalong lumala ang sakit; kung minsan ay hindi na siya makapaglakad. Matapos kumonsulta sa maraming tanyag na doktor nang walang tagumpay, may nagrekomenda kamakailan kay Kael Dee mula sa Department of Traditional Medicine ng People’s Hospital sa kalapit na lungsod—sinabing bata man siya, napakahusay ng kanyang kakayahan sa acupuncture.

Noong una ay nag-aalinlangan si Kael. Kahit kahanga-hanga ang akademikong background ng doktor, gaano kalawak ang klinikal na karanasan ng isang 27-anyos pa lamang? Matapos ang matagal na pag-iisip, nagpasya siyang subukan ito mismo. Galit man siya, kailangan niyang aminin na ang ginawa ni Grace ay para sa ikabubuti niya—bagaman medyo nakakahiya para sa kanya—ay makatwiran naman.

Dahil ang layunin ay subukan ang kakayahang medikal, kailangang may tunay na bahagi ng katawan na may iniindang sakit upang makita ang epekto ng paggamot. Sa kabila ng manipis na kurtina, bahagyang naririnig ang boses ni Francine habang kausap ang pasyente sa labas. Napakatiyaga niya sa isang matandang lalaki na paulit-ulit na nagtatanong tungkol sa kanyang kalagayan; nanatiling mahinahon at hindi nagpakita ng kahit katiting na pagkainip ang kanyang tono, at nakangiti pa niyang sinasagot nang paulit-ulit ang mga tanong nito. Bahagyang lumuwag ang tensyon sa mukha ni Kael nang hindi niya namamalayan, mabilis na lumipas ang dalawang minuto.

Hinila ni Francine ang kurtina at tumabi muli sa higaan. “Tatapusin ko na ang paglalagay ng mga karayom. Huwag kang gagalaw,” paalala ni Francine. Dahan-dahan niyang itinusok mga pilak na karayom, at mabilis ding hinugot napakagaan ng kanyang pagkilos, halos wala man lang naramdaman ang lalaki. “Hindi naman ganoon kalala ang iyong kondisyon,” wika niya habang nagliligpit. “Iwasan mo lamang ang matagal na pagkakaupo at gawin mo ang mga ehersisyo para sa baywang. Hindi mo na kailangang bumalik.”

Sa sandaling iyon, hindi sinasadyang nasulyapan ni Francine ang bahagi ng balikat at balakang ng lalaki — makinis at matigas ang mga kalamnan, tanda ng pag-aalaga sa sarili, ngunit doon din eksakto matatagpuan ang bahaging nasaktan. Matapos ang lahat, muling isinara ang kurtina. Tumayo si Kael Dee, inayos ang kanyang suot, at lumabas. Nakita niyang may ibang pasyente nang naghihintay sa labas, kaya tumingin lamang siya sandali kay Francine na abala sa trabaho, at tahimik na lumabas nang hindi na nagpaalam.

Nang matapos na ang huling pasyente, alas-dose na. Maingat na nilinis ni Francine ang mga karayom, inilagay sa lalagyan, inayos ang kanyang mga gamit, at lumabas.