LOGINPitong taon na silang kasal, ngunit laging malamig ang pakikitungo ni Eduardo, Monteverde kay Luna Santos. Ngunit si Luna ay palagi paring nakangiti, dahil sa mahal na mahal niya ito. Naniniwala rin siya na darating ang araw, mapapainit niya ang puso nito. Ngunit ang kanyang inaantay na pag-ibig ng lalaki ay napunta sa ibang babae, at ang kanyang pakikitungo sa babaeng ito ay mabuti. Nanatili pa rin siyang determinado sa kanilang kasal. Hanggang sa kaarawan niya, lumipad siya ng libo-libong milya patungo sa ibang bansa para makasama ang lalaki at ang kanyang anak na babae, ngunit dinala nito ang kanilang anak, para samahan ang babaeng iyon, iniwan siyang mag-isa sa walang laman na silid. Tuluyan ng sumuko si Luna matapos niyang makita na ang kanyang anak na babae ay gustong palitan siya ng ibang babae bilang ina. Hindi na siya nag dam-dam pa, nag-iwan siya ng sulat sa sobre para sa kasunduan ng diborsyo, isinuko niya ang kustodiya, at umalis ng may estilo. Mula noon, hindi na niya muli itong pinansin at hinihintay na mailabas ang sertipiko ng diborsyo. Itinuring niya ang kanyang pag-alis sa kanyang pamilya bilang isang pagkakataon para bumalik sa kanyang karera. Siya, na dating hinahamak ng lahat, ay madaling makakuha ng kayamanan na umaabot sa daan-daang bilyon. Ngunit sa kanyang mahabang paghihintay, ay ang hindi lamang pagdating ng sertipiko ng diborsyo, kundi ang lalaking ayaw mang-uwi noon ay mas madalas ng umuwi ngayon, at mas lalong nagiging malapit ito sa kanya. Nang malaman niyang gusto na niyang makipaghiwalay, ang karaniwang tahimik at malamig na lalaki ay sinunggaban siya at sinabi, “Diborsyo? Imposible.”
View More「彼と結婚してからもう二十年が経つのね……」
暁(あかつき)家の令嬢であり、今は神宮司夫人である瀬奈(せな)は広い部屋でポツリと呟いた。
彼女は今日もある人物を待ち続けている。来るはずがないとわかっていながらも、瀬奈は二十年間ずっと彼の来訪を心待ちにしているのだ。
「一体どこから私は間違えてしまったのかしら……」
ベッドサイドに腰かけた瀬奈は、彼と初めて出会ったときのことを思い浮かべた。
「初めまして、神宮司湊斗です」
「……」
神宮司湊斗(じんぐうじみなと)と名乗った彼に、強く心惹かれたのを瀬奈は今でも覚えている。一目惚れだったのかもしれない。
サラサラの黒い髪、高い鼻梁、切れ長の美しい瞳、幼いながらに整った顔立ち。瀬奈は一瞬にして彼に心を奪われてしまった。
暁グループの令嬢だった瀬奈と、神宮司財閥の御曹司だった湊斗。
二人は許嫁だった。そのことを父親から聞かされたとき、瀬奈はとても喜んだ。彼女にとって初恋の相手であり、愛する湊斗と結婚できるのだと。
しかし、彼のほうはそうではなかった。
湊斗は瀬奈との婚約中、多くの女性と浮名を流した。学校の同級生、年上の社会人、父親が経営する会社の社員にまで。彼は相手の身分関係なく手を出した。
瀬奈は自分には指一本触れないにもかかわらず、他の女性と関係を持ち続ける湊斗に不満がないわけではなかった。しかし、彼に嫌われるのを恐れていた瀬奈は何も言うことができなかった。
「結婚前に遊びたいだけだろう。神宮司家の正妻になれるのだから、それくらいは目を瞑りなさい」
父親は湊斗が遊んでいることを知っていたが、瀬奈に我慢しろと言った。
両親からも味方してもらえなかった瀬奈は、必死で自分に言い聞かせた。
彼女たちはただの遊びであり、自分は神宮家の夫人となる女だ。だから結婚すればきっと自分だけを見てくれる、とそう信じていた。
しかし、現実は残酷だった。
湊斗は結婚してもなお、瀬奈の元には訪れることなく、愛人の元で夜を過ごした。そのことを責めた瀬奈に、彼は言い放った。
「お前を愛することはできない、これからは俺の行動に口を出さないでくれ」
彼の目は初めて出会った頃とは別人のように冷たかった。
それから湊斗は瀬奈に指一本触れることなく、多くの愛人を囲い、彼女たちとの間に五人もの子供をもうけた。そのうちの誰かに会社を継がせるつもりのようだ。
「奥様ったら、今日も一人ぼっちでいるわ」
瀬奈は湊斗の帰ってこない邸宅に一人取り残された。彼は今日もきっと愛人たちの住む家へ帰っているのだろう。
しかし、湊斗を愛している彼女は毎日のように彼を待ち続けた。自分の元へ来るわけがないとわかっていながらも。
そんなことを続けているうちに、二十年という歳月が経過していた。瀬奈と湊斗はお互いに三十八歳となった。
彼女は既に子を望めるような年齢ではなくなり、湊斗のほうも新しく愛人となった若く美しい女に夢中になっていると聞いている。
瀬奈の中で、何かが音を立てて崩れ落ちて行くようだった。
二十年という年月はあまりにも長すぎた。彼女の心は既に限界を迎えていた。
翌朝、心配そうに彼女に声をかけたのは湊斗の秘書だった。
「奥様……」
普段別邸で暮らしている湊斗の私物を取りに来る彼は、たびたび瀬奈とも顔を合わせていた。神宮司家で彼女を気にかけてくれていた数少ない人だ。
「今日も湊斗は愛人のところにいるんでしょう?」
「そ、それは……」
彼の秘書・中田一馬(なかたかずま)が言いづらそうに視線を逸らした。
知ったところで今さら驚きもしない。湊斗が瀬奈の元を訪れることなど、この二十年間数えるほどしかなかったのだから。
それでも彼女は彼のことを信じて待っていたが。
「いいのよ、わかっているから」
「……」
彼はうつむいた。瀬奈が辛い思いをしていることを知っておきながら、何もしてあげられないことに罪の意識を抱いていた。
しかし、今日の瀬奈の表情はいつもと違うと、彼は思った。これまでは湊斗に対する希望を見せていたにもかかわらず、今はどこか諦念に似たものを彼は感じた。
「中田さん、私最後に行きたい場所があるの。よかったら付き添ってくれない?」
「は、はい!奥様!」
”最後”という言葉に疑問を感じながらも、中田は彼女について行った。
Walang kahit anong duda si Eduardo sa kanyang damdamin para kay Regina.Dahil dito, malinaw kay Enrico na ang eksenang iyon ang mahigpit na yakap kay Luna ay marahil isang malinaw na pagkakaintindihan lamang, at hindi tanda ng anumang kakaibang bagay.Noong umaga ng Biyernes, kakagising pa lamang ni Luna nang tawagan siya nang kanyang Lola.“Luna, samahan mo ako sa eksibisyon ng sining ni Mr. Salsedo sa Linggo ng umaga,” wika ng ina.Ang Ginang ay matagal nang tapat na tagahanga ni Mr. Salsedo isang dalubhasa sa tradisyonal na sining ng pagpipinta ng Valley Heights.Huling nagdaos ng eksibisyon ng sining si Mr. Salsedo mahigit sampung taon na ang nakalipas. Dahil kakaunti ang ganitong pagkakataon, sumang-ayon si Luna, “Sige, samahan kita sa Linggo.”Hindi pa man siya nakakapaglagay ng kanyang selpon, muling tumawag si Aria.Mula nang dumalo si Luna sa gawain ng magulang at anak sa paaralan noong Lunes, iyon ang unang beses na tumawag sa kanya si Aria, ngunit hindi niya iyon sinagot.P
Hindi nagtagal, nakatanggap ng tawag si Eduardo mula sa bahay-auksyon.Pagkarinig ng balita, nanatiling kalmado ang kanyang mukha at tugon niya,“ Ayos, naiintindihan ko.” aniya.Nagtanong ang nasa kabilang linya,"Mr. Eduardo, nais po ba ninyong ipatabi namin ang dalawang bagay na ito para sa inyo?"Sumagot si Eduardo nang malamig, “Hindi na kailangan.”Hindi na naglakas-loob ang kausap na abalahin pa siya at agad na ibinaba ang tawag.Habang naghahapunan sila, napansin ni Regina ang bahagyang pagbabago sa kanyang kilos at nagtanong,“May nangyari ba sa kompanya?”Ibinulsa ni Eduardo ang kanyang telepono at mahinahong sagot,“Wala naman, tawag lang mula sa bahay-auksyon.”Ngumiti si Regina at tila may sasabihin pa, ngunit biglang sumabat si Aria,“Ano po ang bahay-auksyon?”Hawak ni Eduardo ang kutsilyo’t tinidor, mahinahong niyang hiniwa ang karne bago sumagot,“Isang lugar kung saan bini-bid ang mga mamahaling bagay.” aniya.Nagningning ang mga mata ni Aria.“Mga mamahaling bagay?
Makalipas ang ilang minuto, bumalik si Luna sa pribadong silid, tahimik, parang walang nangyari. Ilang sandali pa, saka lamang dumating si Enrico.Sa oras na iyon, halos ubos na ang pagkain sa mesa, at ang hangin sa paligid ay may bahid ng hindi maipaliwanag na tensiyon. Walang nagsalita nang matagal; tanging kaluskos ng kubyertos at mabigat na hinga ni Jeriko ang maririnig.Pagkatapos ng ilang sandali, tumayo si Jeriko at malamig na nagsabi, “Tara na.”At gaya ng walang gustong magtagal pa, sabay-sabay silang lumabas ng restawran.Pagkatapos ng hapunan, bumalik si Enrico sa kompanya upang ayusin ang mga dokumentong kailangan para sa proyekto.Samantala, sina Luna at Jeriko ay tahimik na nagbalik sa Annex. Sa loob ng sasakyan, tanging mahinang ugong ng makina ang maririnig, walang nagsasalita, ngunit kapwa nila alam na ang paparating na mga araw ay magiging mas mabigat kaysa dati.Makalipas ang ilang sandali, bandang alas-tres ng hapon, dumating si Ricardo sa Annex, halos magkasabay l
Umupo si Luna sa gilid at tahimik na kumain, nagbubukas lamang ng bibig upang magsabi ng ilang salita kapag kinakailangan.Sa natitirang oras, nanatili siyang tahimik at halos hindi nakikipag-usap.Laking gulat ni Enrico nang mapansin niya ito. Bawat pagkakataong sumingit si Luna sa usapan ay may laman at malinaw ang ambag sa daloy ng pag-uusap.Tila ba may taglay siyang sariling lakas at kakayahang hindi basta-basta mapagwalang-bahala, isang presensya na kahit tahimik ay ramdam at nakakaapekto sa bawat hakbang ng pagpupulong.Noon, inakala rin niya na sa pagitan nang dalawa, si Luna ang laging umaasa kay Jeriko, siya ang palaging sumusunod, ang mas mahina o mas aktibong panig.Ngunit sa paraan ng kanilang pakikitungo sa hapag-kainan, bahagyang naiiba ang dinamika, tila nagbabaliktad ang inaasahan.Ngunit ramdam din niya na marahil dito nakatago ang lihim ng kakayahan ni Luna na higit na humulog sa loob ni Jeriko.Pag-isipan man, kung wala si Luna ng kakaibang kakayahan, paano nga ba
Tahimik lang si Luna, tila ba matagal na niyang alam na magtatagpo rin sa kooperasyon ang kanilang mga landas. Wala ni bahid ng gulat o alinlangan sa kanyang mukha, pawang kapanatagan lamang.Hindi na masyadong pinag-isipan ni Enrico ang kanyang reaksiyon. Inakala niyang ipinaalam na ni Jeriko sa b
Pagkasagot ng tawag, agad na umalingawngaw sa kabilang linya ang boses ng Matandang Ginang Feng, puno ng galit at paninisi,“Eduardo! Totoo bang binigyan mo ng proyekto ang mga Saison at Salvador?!” anito.Bahagyang sumandal si Eduardo sa upuan ng kotse, malamig ang ekspresyon, at may bahid pa ng m
Lumapit si Eduardo, bahagyang nakayuko para makita ang screen ng hawak ni Luna. “Tapos ka na bang mag-video?” tanong niya, may bahid ng kaswal na ngiti sa tinig.Tumango si Luna, maingat na pinindot ang screen. “Oo, tapos na,” sagot niya, saka mabilis na ipinadala ang file sa kanya. Matapos ang la
Lumapit sina Christian at Kate kay Samantha at magiliw na nagtanong kung nais ba nitong subukan ang makukulay na water slide.Pagkakita ni Samantha sa makislap at makukulay na slide na nagniningning sa hindi kalayuan, agad siyang tumango nang sabik, bakas sa mga mata ang pananabik at kagalakan.Ang
Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
reviews