Nobela ni assej

Ilang sandali pa, kinuha ng mang-aawit ang mikropono at dahan-dahang bumaba mula sa entablado habang muling tumutugtog ang banayad na musika. Dahan-dahan siyang naglakad sa pagitan ng mga mesa, patuloy na inaawit ang kanta. Una niyang inabot ang mikropono sa isang babaeng may mahaba at kulot na buhok, ngunit ngumiti lamang ito at umiling hindi siya marunong. Hindi siya pinilit ng mang-aawit at siya na rin ang nagpatuloy sa pag-awit. Sumubok naman siya sa isang lalaki, na nakasabay nga ngunit hindi gaanong maayos ang boses.Pagkatapos maglakad pa nang kaunti, bigla siyang huminto sa harap nina Francine at Alexa. Napansin niyang nakatingin si Alexa sa kaibigan nang may pag-asa, kaya iniharap niya ang mikropono kay Francine Nagkataong alam pala ni Francine ang kantang ito. Walang pag-aalinlanganang tinanggap niya ito, dahan-dahang huminga nang malalim, at nagsimulang umawit. Malinaw, malambing, at puno ng damdamin ang kanyang tinig sapat upang mapatango ang mga nakapaligid sa kanila.Na

"Hindi ba't sinabi mong hinding-hindi ka na muling tatapak sa lungsod na ito, kahit ikamatay mo pa? Bakit bigla kang nagpasiyang pumunta rito?"Hawak ni Thomas ang bagong sindi na sigarilyo sa pagitan ng kanyang mga daliri. Tamad siyang sumandal sa sofa, ipinatong ang kanyang mahahabang binti sa gilid ng mesa, at nagpakita ng anyong tila walang pakialam at medyo pilyo at malayo sa sopistikadong imahe na nakikita kapag nakasuot siya ng puting uniporme sa ospital.Habang binabalatan ni Ashley Zhao ang isang ubas at nilalasap ang tamis nito, dahan-dahan siyang tumingin at sumagot. "Nabalitaan kong may isang napakagandang dilag na nagmula rito. Naisip kong tingnan kung anong klaseng nilalang na parang diyosa ang nakapagpabago sa isip ninyo ni Kael at nagpapanatili siya sa inyo rito."Nagbuga ng usok si Thomas Wei at tumawa nang bahagya. "Matagal nang kilala ang lugar na ito sa pagkakaroon ng magagandang kababaihan. Ngunit para sa iba, ang pinakamagandang babae ay maaaring walang pinagkaib

Siya si Kael Dee.Napatingin si Francine at medyo nagulat. "Mr. Dee?"Sumulyap siya sa kamay nito, walang hawak na kard ng pagsusuri. Hindi ba ito para sa regular na pagsusuri ng mga empleyado? May nararamdaman ba siyang hindi maganda sa katawan?Isinara ni Kael Dee ang pinto sa kanyang likuran, lumapit, at naupo sa harap ng mesa ni Francine. "Kasama ako sa taunang pagsusuri ng kumpanya," sabi niya. Sabay inilapag ang kanyang pulso sa unan na nakahanda.Ah, isa pala siya sa mga opisyal. Hindi lang niya alam kung saang departamento siya nabibilang, napaisip si Francine habang maingat na inilalagay ang kanyang mga daliri sa pulso ng lalaki.Maputi ang balat ni Kael Dee, at kitang-kita ang mga ugat nito sa ilalim ng kanyang pulso. Mahahaba at balingkinitan ang kanyang mga daliri, kasing-guwapo ng kanyang mukha. Ang naramdaman niyang pulso ay malakas at matatag, hindi mahina o mababaw. Bawat tibok ay parang batong bumabagsak sa lupa, pantay, maayos, at walang bakas ng mga karaniwang karam

Napahinto sandali si Francine. Kung susuriing mabuti, medyo nakababahala ang mga ikinilos ni Fajardo ngayong gabi. Alam na alam nito ang nakaraan nila ni Dennise at kung gaano ako kagalit sa lalaking iyon, kaya bakit niya sadyang ipatawag si Dennise sa lugar na iyon? Para bang sadyang inilipat niya ang atensyon ng mga pangyayari mula sa sarili niya patungo sa amin ni Dennise.Kahit sabihin pa niya kay Alexa na nakita niya itong napapalibutan ng mga babaeng kakaiba ang ayos at nakasuot ng matingkad na kulay, alam niyang madaling ililipat ni Fajardo ang lahat ng sisi kay Dennise. Binaliktad pa niya ang kuwento, ipinarinig niyang siya ang biktima na nasaktan noon, kaya nagkaroon siya ng masamang pagtingin sa lahat pati na kay CastroNakaramdam ng kilabot si Francine. Si Fajardo ang asawa na asawa ni Alexa. Gaano man siya katiwala sa kaibigan, hindi siya sigurado kung maniniwala ito sakaling sabihin niya ang lahat ng ito nang walang sapat na ebidensya.Habang malalim ang kanyang iniisip,

Biglang nanigas ang hangin sa loob ng pribadong silid, tila kumukulong tubig na biglaang pinalamig ng mga tipak ng yelo. Namutla nang husto ang mukha ni Dennise matapos siyang pasubalian nang walang humpay ni Castro. Bumuka ang kanyang bibig, ngunit napagtanto niyang walang saysay at walang bisa ang anumang paliwanag sa harap ng mga katotohanan. Nagngalit ang kanyang mga ngipin habang pabalik-balik ang kanyang nag-aalalang tingin sa kalmadong mukha ni Castro at sa tahimik na anyo ni Francine. Mabilis na sumibol ang matinding selos sa kanyang puso, tila mga damong walang habas na tumutubo."Castro, isa siyang 'gamit na sapatos' na itinapon ko na. Hindi ka ba nahihiyang makasama siya?" galit na bulong ni Dennise, matigas ang kanyang boses ngunit halatang mahina ang kanyang paninindigan."Dapat ikahiya ng pamilyang Dee na may anak silang tulad mo."Lumitaw ang mga ugat sa leeg ni Dennise habang nakatingin kay Castro, saka siya umatras nang may pangungutya sa mukha. "Francine, pagsisisiha

Ang Simple Food Resto ay isang kilalang restawran na may mahabang kasaysayan. Ang kapaligiran nito ay payapa at puno ng antigong ganda isang lugar na labis na nagustuhan ni Francine noon pa man. Maayos na nakarating ang sasakyan sa parking lot, at agad na lumapit ang isang waiter upang magalang na salubungin sila at buksan ang pinto ng sasakyan.Naunang bumaba si Ginoong Castro at natural na iniangat ang kanyang kamay upang protektahan ang ulo ni Francine mula sa itaas na bahagi ng pintuan. Pagkababa nito, tumingin siya sa paligid at nakangiting sinabi, "Na-renovate na nga ito, pero pareho pa rin ang dating anyo at pati ang kusinero. Sigurado akong nandoon pa rin ang paborito mong lasa."Tumango si Francine. Pagpasok nila, sinalubong sila ng mga antigong bintanang kahoy na may disenyong lattice, at ang pamilyar na amoy ng tsaa at roast duck. Ang pamilyar na kapaligiran ay pumukaw ng mga masayang alaala, ngunit hindi nagtagal ay bigla siyang napahinto.Habang lumalagpas sila sa isang p

Ang pagbabalik-tanaw na iyon ay tila dagdag na bigat sa konsensya ni Rafael na eksakto sa inaasahan niya. Dumilim ang mga mata ni Rafael habang pinag-iisipan ang kanyang mga nagawa. Tama siya napabayaan niya na si Viviane. Masyado niyang ibinaling ang kanyang atensyon kay Isabela.Paano niya nagagawang ipag walang bahala ang taong nag-alay ng sariling buhay upang iligtas siya noon pa man? Utang niya ang kanyang buhay kay Viviane. Hindi dapat hayaang mas maging mahalaga ang iba pang babaeng naging liwanag at kaligtasan niya noon.Ngunit sa kabila ng lahat ng pasya at paninindigan, hindi maalis sa kanyang isipan ang mukha ni Isabela. Hindi niya maunawaan kung bakit sa bawat pagkakataong naiisip niya ito, nawawalan siya ng kontrol sa sarili. Unti-unti, may puwang sa kanyang pusong binubuksan para sa babaeng iyon, at labag man sa kanyang kagustuhan, hindi niya ito mapigilan.Sa huli, tanging malalim na paghinga at walang pasubaling paghingi ng tawad ang kanyang nagawa. “Patawad, Viviane…

Biglang nawala ang ngiti sa mga labi ng kanyang tito. Naging seryoso at bakas ang pangamba sa kanyang mukha. Viviane, hindi biro ang hinihingi mo. Paggawa ito ng pekeng dokumentong medikal. Kapag nabunyag ang katotohanan, hindi lang ikaw ang mapapahamak kundi pati na rin ako. Haharap tayo sa legal na kahihinatnan."Naintindihan ni Viviane ang pag-aalinlangan nito. Mabilis na lumingon-lingon sa paligid upang masigurong walang nakikinig, saka dahan-dahang kumuha ng isa pang makapal na sobre mula sa kanyang bag. Inilapag niya ito nang mahinahon sa mesa at itinulak palapit sa kanya."Tito," bulong niya nang may diin, "alam kong hindi ito madali, may mga hakbang na akong ginawa upang masigurong hindi ito mabubunyag. At higit sa lahat... hindi ko hahayaang madamay kayo sa anumang panganib. Manatili lamang kayo sa gilid, at lahat ng responsibilidad ay sa akin."Tinitigan ni Viviane ang matanda, alam niyang ang nilalaman ng bagong sobre ay sapat na upang alisin ang anumang pag-aalinlangan nit

Bahagyang nabigla si Rafael. Wala ng lakas ang kanyang mga kamay, at naramdaman niya ang bilis na tibok kanyang dibdib. Sa bawat salitang inaamin ni Rafael kay Isabela kitang-kita ang hindin agad na mapaniwalang mukha ni Rafael, malinaw na hindi na ito tinatanggap kahit anong sabihin pa niya. Napangiti siya nang mapait, baligtad na nga ang lahat. Dati siya ang hinahabol, at ngayon siya naman ang hindi makabitaw, habang ang taong minsang nagmahal sa kanya ay tila wala nang pakialam.Sa loob ng sandaling iyon, biglang sumama ang pakiramdam ni Isabela. Umakyat ang pagkahilo at hapdi sa kanyang lalamunan. Hindi na niya napigilan at mabilis siyang tumakbo patungo sa banyo, isinara nang malakas ang pinto, at sumandal sa lababo. Wala naman siyang mailabas na suka, halos wala pa siyang nakakain nang hilahin siya palabas ng restawran. Wala nang laman ang tiyan niya, at alam niyang ang sanggol sa kanyang sinapupunan ang dahilan ng lahat ng ito.Ipinatong niya ang kamay sa kanyang puson, bahagya

Napangisi si Isabela. "Akala mo ba pinakasalan kita dahil sa titulong iyan? Kung iyon lang ang habol ko, matagal na akong sumuko noong una pa lang. Ano ba naman ang halaga ng pagiging 'Mrs. Lim' kung wala namang respeto at pagmamahal sa loob ng bahay?"Pinagtagpi-tagpi ni Rafael ang kanyang mga daliri, isang kilos na laging ginagawa niya kapag nag-iisip nang malalim at kapag naghahanap ng tamang salita. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi ito negosyong pinag-uusapan. Puso at tadhana ng dalawang tao ang nakasalalay."Hindi mo naiintindihan," dahan-dahang sabi niya. "Ang pag-alis mo ay hindi lang basta pag-alis ng isang tao. Bilang asawa ng pinuno ng pamilyang Lim, ang iyong pag-alis ay magdadala ng kaguluhan sa kumpanya, sa pamilya, sa lahat ng bagay na itinayo namin. Hindi ito simpleng desisyon lang, Isabela. May kapalit ito na hindi mo maaaring balewalain.""Alam mo naman kung gaano kalawak ang negosyo ng pamilyang Lim hindi lang sa Lungsod, kundi sa buong bansa at maging sa ibang bans

Hindi nag patinag si Rafael sa mga pagwawalang bahala ni Isabela sa kanya, kaya't upang magkaroon ng pagkakataong mapansin siya, hinintay niya si Isabela hanggang sa matapos ang kanilang pagtitipon. Nang mapansin ni Rafael na palabas na si Isabela, inabangan niya ito sa labas at inagaw niya ito kay Diamond. Pinapasok niya ito sa loob nga sasakyan ng walang ibang salitang lumalabas sa bibig. “Bitawan mo ako! nababaliw ka na ba talaga Rafael? Patuloy ang pagwawalang sinabi ni Rafael at inutusan si Angelo Lee na paandarin ang sasakyan.Naramdaman niyang parang napunit ang kalooban niya sa hapdi ng nararamdaman. Sa gitna ng matinding katahimikan, dahan-dahang gumuhit ang isang ngiti sa mga labi ni Rafael isang ngiting malalim, misteryoso, at hindi kailanman mababasag ni Isabela. Itinaas niya ang kamay, at ang kanyang mga malamig na daliri at dahan-dahang dumampi sa pisngi ni Isabela na kasing-lamig din ng kanya. Marahan niyang hinaplos iyon makinis, malambot, totoong-totoo ang pakiramdam

Kayang-kaya na siyang guluhin at balisahin ng babaeng ito ang isip ni Rafael. Kinasusuklaman niya ang ganyang pakiramdam. Paulit-ulit na siyang gumagawa ng mga bagay na hindi niya nakasanayan, tulad ng paghahangad na ilayo si Isabela kay Diamond, kahit alam niyang ayaw na ito sa kanya. Tila unti-unti na siyang nag-iba, at kasabay nito ay lalong lumalayo si Isabela. Hindi niya matanggap ang ganitong katotohanan. Hindi niya hahayaang tuluyang lumisan si Isabela mula sa kanyang mundo. Sa halip na sumagot sa kanya, sinabi ni Rafael sa tagapamahala: “Maghanda ka ng hapag sa akin.” Nagalak ang punong-tagapamahala, sa pag-aakalang tumitigil na siya sa pakikipagtalo. “Sige po, walang anuman! Maaari po kayong magkainan sa Luxor Hall sa kabilang bahagi.” Subalit hindi gumalaw si Rafael “Hindi na kailangan. Ilagay mo rito ang aking hapag.” Nataranta ang tagapamahala. “Presidente Lim… masyado pong magulo rito. Baka makakaabala po sa inyong kainan.” Isang malamig na tingin lamang ang isin