INICIAR SESIÓNKael…” bulong ni Dennise sa sarili. “Kaya pala siya laging nasa tabi ni Francine.”Ang alak ay umindayog sa baso, katulad ng magulong puso ni Dennise. Sa isang iglap ay naunawaan niya ang dahilan kung bakit tila laging may harang sa pagitan niya at ni Francine ay hindi lamang dahil sa Thea kundi dahil sa kanyang sariling kapatid na si Kael, na tila nauna na sa lahat.Ilang beses siyang nagtanong‑tanong bago niya sa wakas nalaman ang isang pahiwatig mayroong pumoprotekta kay Francine. Wala siyang ibang maisip kundi si Kael.Natigilan si Dennise, nanigas sa kanyang kinatatayuan, at nawalan ng anumang naiisip. Paano nakilala ng kanyang kapatid si Francine? Dahil ba si Francine ang dating kasintahan niya? Ngunit may isa pang kaisipang patuloy na sumasagi sa kanyang isipan."Hindi lang 'yan," tila bumuhos ang lahat ng saloobin ni Fajardo may halong emosyon at kawalan ng magagawa sa kanyang tono. "Noong nagdiborsyo kami ni Alexa nariyan si Francine para tulungan ako, at kalaunan… tumulong d
Samantala, pumunta si Dennise sa bahay ni Francine upang hanapin ito ngunit hindi niya ito natagpuan. Nagpunta rin siya sa ospital, ngunit sinabi ng isang katrabaho ni Francine na wala itong pasok nang araw na iyon. Alam ni Dennise na matagal nang naka‑block ang kanyang numero at WeChat account kay Francine, kaya isinantabi niya ang kanyang magugulong saloobin at nagtungo na lamang sa isang bar.Nakunan si Thea, at nanatili si Dennise sa tabi nito sa ospital sa loob ng isang araw. Gumawa siya ng dahilan upang makaalis sa ospital dahil may birthday party ang isa niyang kaibigan. Labis siyang nagalit noong una niyang malaman na itinulak umano ni Francine kay Thea na naging sanhi ng pagkakunan nito dahil tutal, anak niya rin naman iyon. Ngunit sa buong araw na ginugol niya kasama si Thea sa ospital, ang galit na iyon ay unti‑unting napalitan ng ginhawa. Sa kanyang isip, dahil wala na ang batang magbubuklod sa kanila, maaari na niyang muling pag‑isipan ang kanyang relasyon kay Thea.Kaya
Kumaway si Francine kay Castro at tumalikod upang maglakad patungo sa ward. Paglabas ng inpatient department, may mahabang pasilyo sa kaliwa. Ang mga dahon ng sycamore sa magkabilang gilid ay umiikot‑ikot sa hangin, at ang sikat ng araw ay tumatagos sa mga puwang ng mga dahon na lumilikha ng mga batik‑batik na anino sa sahig.Sumandal si Kael sa isang haligi, hawak ang isang sigarilyong hindi pa nasisindihan. Nang makarinig ng mga yabag, tumingala siya, ang lambot na nasa kanyang mga mata kapag kasama si Francine ay kapansin‑pansing naglaho.Lumapit si Francine at huminto sa harap niya, na may bahagyang ngiti sa kanyang mga labi. Dumiretso siya sa puntong "Akala ko dahil magkaiba na tayo ng larangan, wala na nang kompetisyon sa pagitan natin. Pero mukhang ganoon pa rin pala gaya ng dati."Hinaplos ni Kael ang sigarilyo gamit ang kanyang mga daliri, nanatiling tahimik at naghihintay na magpatuloy ang kausap."Hindi ko naipaliwanag nang malinaw ang lahat sa loob ng silid kanina," patulo
Hindi kailanman naging abala si Francine. Kahit noong kasama pa niya si Dennise, si Dennise ang kusang humahawak sa kanyang kamay. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi niya napigilan ang sarili at lumapit upang halikan si Kael. Pagkatapos ng halik, tumalikod siya at mabilis na tumakbo palayo. Hindi pa man nakababawi si Kael mula sa mabilis na halik na iyon, wala na si Francine sa hagdanan.Ngumiti siya at hinipo ang bahaging hinalikan ni Francine, sandaling tumigil bago lumabas sa emergency exit.Sa kabilang dako, sa silid ng ospital, nakaupo si Castro sa isang upuan sa tabi ng kama, hawak ang isang binalatang mansanas na dahan‑dahan niyang hinihiwa sa maliliit na piraso. Kaswal niyang tanong. "Lolo, sinabi niyo po kanina na kaibigan ni Francine si Kael?"Sumandal ang matanda sa unahan ng kama at tumingin sa kanya: "Oo, iyon ang sabi ni Francine. Bakit, sa tingin mo ba ay hindi totoo?""Hindi naman sa hindi mukhang totoo," ngumiti si Castro habang inilalagay ang mga hiniwang mansanas sa
Nang malaman ng matanda na matagal nang magkakilala sina Kael at Castro, kusa ring nabawasan ang pag‑iingat at pagdududa niya kay Kael. Nagtiwala siya kay Castro, kaya naman naging mas bukas din ang loob niya sa mga kakilala nito. Naisip niya na makabubuti para kay Francine na magkaroon ng mga kaibigang may kakayahan upang hindi ito maiwang mag‑isa at walang matakbuhan sakaling harapin nito ang anumang pagsubok sa hinaharap."Francine," tawag ng matanda kay Francine na nakatayo sa gilid, "maghugas ka ng prutas at ibigay mo kina Castro at… kay G. Dee para matikman nila."Tumugon si Francine at kukuha na sana ng mga blueberry at ubas mula sa basket ng prutas nang biglang tumayo si Kael sa tabi niya."Huwag ka nang mag‑abala, aalis na ako."Habang nagsasalita, ibinaling niya ang tingin sa matanda. Ang tono ng kanyang boses ay nanatiling tapat at banayad, na tila hindi niya napansin ang pagkakaiba sa paraan ng pagtawag ng matanda sa kanya kumpara kay Castro kanina."Lolo, magpahinga po ka
Biglang tumingala si Francine, at sinalubong ng kanyang mga mata sa matanda na may bahid ng pagkagulat sa kanyang mukha. Agad niyang ibinaling ang kanyang ulo sa gilid, at pasimpleng sumulyap kay Kael na nakaupo sa sofa, hindi niya namalayang mahigpit na nakahawak ang kanyang mga daliri sa laylayan ng kanyang damit."Lolo… kailan ka po niya kinontak?" mas mahina kaysa sa karaniwan ang kanyang boses, na may bahid ng pag‑uusisa na halos hindi mapansin.Sumandal ang matanda sa kama sa ospital at kalmadong nagpaliwanag. "Pagbaba mo pa lang, tumawag siya at sinabing may kaibigan daw na gustong makipagkita sa akin. Sinabi ko lang nang basta‑basta na wala ako sa bahay, pero nagtanong‑tanong siya at nalaman niyang naka‑confine ako sa ospital."Bumuntong‑hininga si Francine nang walang magawa, saka tumalikod at lumabas ng silid. Kung ano ang nakatakdang mangyari, mangyayari talaga.Maagang umalis si Francine noong huli silang kumain nang magkakasama, at mula noon ay hindi na niya nakita si Cas







