CHAPTER 2

Seraphina "Phia" Alcantara POV

Mabilis ang mga pangyayari sa loob ng Emergency Room. Sa bawat sigaw ng mga doktor at tunog ng mga monitor, mas lalong humihigpit ang hawak ko sa kamay ni Luke. Nakahiga na si Cia sa examination bed, habang ginagamot ng mga nurse ang iritasyon sa baga niya galing sa usok.

Nakatayo lang ako sa gilid ng kurtina, nakatundag ang sumbrero sa mukha ko, desperately wishing na sana maging invisible ako sa buong silid na ito.

"Dok, eto po ang chart ng pediatric patient mula sa explosion site," sabi ng isang residente na mabilis na nag-abot ng clipboard.

Narinig ko ang pamilyar at mabigat na mga yapak na huminto mismo sa tabi ng bed ni Cia.

"Clear the airway first," malamig at may awtoridad na utos ni Cassian.

Ang boses na iyon... pagkaraan ng limang taon, nananatiling kasing lamig pa rin ng yelo, pero may kakaibang hatak na pilit kong kinalimutan.

Inilabas niya ang kanyang stethoscope mula sa leeg at dahan-dahang inilagay ang chest piece sa dibdib ni Cia para pakinggan ang paghinga ng anak ko. Tahimik ang buong paligid habang nagpopokus siya. Si Cia naman, kahit medyo namumutla at may nebulizer mask sa mukha, ay malaking nakatitig lang sa mukha ng doktor—mukhang namamangha sa gwapong mukha ng tatay niyang hindi niya kilala.

"Huminga ka nang malalim, little girl," banayad na sabi ni Cassian. Nagbago agad ang tono ng boses niya—malayo sa malamig na utos niya sa mga resident doctors kanina.

"Mister Doctor... bakit po kulay silver ang stethoscope niyo?" tanong ni Cia gamit ang paos niyang boses sa likod ng mask.

Bahagyang gumalaw ang gilid ng labi ni Cassian, halos hindi mapansin na ngiti. "It's titanium. It helps me hear small hearts clearly."

Habang inaayos niya ang pagkakalagay ng tubing sa tainga niya, pumasok ang isang nurse at nabangga ang plastic tray na nasa gilid. Nahulog ang ilang gamot at gumawa ito ng malakas na kaluskos sa sahig.

Sa gulat ko, napatingin ako nang diretso sa kinaroroonan niya.

At doon... nagkatama ang mga mata namin.

Parang tumigil ang pag-ikot ng daigdig. Ang madilim at matalas niyang mga mata ay dumapo sa mukha ko. Nakita ko ang biglang paglaki ng mga pupil niya.

Naghintay ako ng galit. Naghintay ako ng pagmumura. Naghintay ako na tawagin niya ang security para kaladkarin ako palabas dahil sa mga bintang ng pamilya niya limang taon na ang nakararaan—na ako daw ang naglason sa kanya, na ako ang nagnakaw ng pera at dokumento ng De Salcedo Group bago ako naglaho.

Nilaklak ko ang sarili kong laway, handa nang hawakan si Luke at takbuhin ang pintuan palabas kahit wala pa kaming reseta.

Pero hindi galit ang lumabas sa mukha ni Cassian.

Biglang nabitawan ni Cassian ang stethoscope niya. Napahawak siya sa sarili niyang ulo, nagdilim ang mukha sa matinding sakit habang napapapaatras nang dalawang hakbang. Napahawak siya sa metal railing ng bed ni Cia para lang panatilihin ang balance niya.

"Dr. De Salcedo! Are you okay, Chief?" mabilis na tanong ng resident doctor na agad lumapit sa kanya.

" chaotic... noise..." bulong ni Cassian, habang nakapikit at mahigpit na nakahawak sa sentido niya. Namumutla ang kanyang mukha at may malamig na pawis na lumabas sa noo niya.

Ito ang sinasabi sa mga balita noon—ang sinasabing nagkaroon siya ng retrograde amnesia matapos ang aksidente limang taon na ang nakararaan. Walang nakakaalam sa publiko na ang aksidenteng iyon ay dulot ng neurotoxin na ipinalamon ng sarili niyang pamilya sa kanya para kontrolin siya, at ako ang ginawa nilang dahilan ng lahat.

Inangat ni Cassian ang mukha niya. Pula ang mga mata niya habang nakatitig pa rin sa akin. Wala roon ang alaala ng nakaraan, pero may kakaibang pagkalito at matinding emosyon sa mga mata niya na hindi niya maipaliwanag sa sarili niya.

Mabilis kong hinawakan ang kamay ni Luke at dahan-dahang humakbang paatras papunta sa p***o ng silid.

"Aalis na kami..." mahina kong sabi, sinusubukang protektahan ang mga anak ko mula sa gulo.

"Wait."

Ang boses ni Cassian ay hindi na ang maawtoridad na Chief of Surgery. May halong pakiusap at matinding pagtataka ang tono nito habang humahakbang siya lapit sa akin, bawat tapak ng sapatos niya sa tile ay parang tambol sa dibdib ko.

"I don't know who you are, miss... but why does my heart race every time you step away from those children?"

Hindi ako makapagsalita. Nakaabang ang buong medical staff sa paligid namin, lahat sila ay naguguluhan kung bakit ang isang kilalang malamig at walang pakialam na billionaire neurosurgeon ay parang nawawalan ng wisyo sa harap ng isang simpleng ina na may dalawang anak sa ER.

Huminga ako nang malalim para itago ang panginginig ng boses ko. "Nagkakamali ka lang, Dr. De Salcedo. Pasensya na, kailangan na naming lumipat ng ibang ward."