CHAPTER 1

Seraphina "Phia" Alcantara POV

"Mommy, bakit po kulay grey yung ulap doon sa labas?"

Tumingin ako sa tinuturo ng apat na taong gulang kong anak na si Cia. Nakahawak ang maliit niyang kamay sa kumot habang nakaupo sa plastic na upuan ng pampublikong klinika. Sa tabi niya, tahimik lang si Luke—ang kambal niyang lalaki—na busy sa pag-aayos ng napulot niyang plastic syringe cap, parang nagbubuo ng kung anong kumplikadong puzzle.

"Maulan lang siguro, baby," bulong ko habang hinahaplos ang buhok niya. Pero nang tumingin ako sa bintana, mabilis na lumamig ang sikmura ko.

Hindi iyon usok ng ulan. Maitim at makapal ang usok na nanggagaling sa katabing kalsada. Ilang segundo lang ang lumipas, naramdaman ko ang biglang pag-uga ng semento sa ilalim ng mga paa ko.

*BOOM!*

Isang nakakabinging putok ang yumanig sa buong gusali. Bumagsak ang ilang tipak ng semento mula sa kisame ng klinika, kasabay ng basag na bubog at sigawan ng mga taong nagtatakbuhan.

"Luke! Cia!"

Dapa agad ang ginawa ko para takpan ang dalawang bata gamit ang sarili kong katawan. Amoy na amoy ko ang sunog na bakal at kemikal na humahalo sa hangin. Nagsimulang umubo nang malakas si Cia habang hawak ang dibdib niya, at si Luke naman ay napapikit habang mahigpit na nakakapit sa damit ko.

"Mommy... hindi po ako makahinga..." ubo ni Cia, namumutla at nahihirapang kumuha ng hangin.

Pumutok ang gas line sa katabing construction site. Nagkagulo ang buong lugar. Dumating ang mga responder, pero mas lalong lumala ang sitwasyon nang sabihin ng nurse na puno na ang maliit na klinika at kailangang ilipat agad ang mga pasyenteng naapektuhan ng usok at gumuhong kisame.

"Misis! Kailangan nang ilipat ang anak niyo sa mas malaking ospital, nairita ang baga ng bata sa toxic fumes!" sigaw ng paramedic habang inilalagay ang oxygen mask sa mukha ni Cia. "Saan natin sila ididiretso? Sa De Salcedo Medical Center lang ang may vacant pediatric ICU at hyperbaric chamber ngayon!"

Para akong binalutan ng yelo.

*De Salcedo Medical Center?*

Hindi. Sa lahat ng ospital sa buong lungsod, bakit doon pa? Limang taon ko silang pinagtaguan. Limang taon kong pinalitan ang pangalan ko para lang lumayo sa pamilyang iyon. Ang pamilya De Salcedo ang dahilan kung bakit pinalayas ako, binintangang nagnakaw, at pinalabas na salot. At ang mas malala... nalaman ko noon na ang lason na halos pumatay kay Cassian limang taon na ang nakararaan ay galing mismo sa loob ng pamilya nila. Ako lang ang ginawa nilang scapegoat para matakpan ang sarili nilang dumi.

"Misis! Nagdedesaturate na ang bata! Bababa sa 80% ang oxygen level niya kapag nag-aksaya pa tayo ng oras!"

Tumingin ako kay Cia na nanginginig ang liit na katawan, at kay Luke na nakahawak sa kamay ko habang nangingilid ang luha.

Wala akong pera para sa mamahaling private ambulance papunta sa ibang malayang ospital sa kabilang lungsod. Ang wallet ko ay naglalaman lang ng sapat na pera para sa bakuna at pangkain namin ngayong linggo. Kung pipiliin ko ang takot ko, pwedeng mapahamak ang anak ko.

Kahit manginig ang buong katawan ko sa takot, kinagatan ko ang labi ko hanggang sa malasahan ko ang dugo.

"Sige..." pilit kong pinalabas ang boses ko kahit parang sumasakal ang bara sa lalamunan ko. "Dalhin niyo kami sa De Salcedo Center."

Habang mabilis na tumatakbo ang ambulansya at sumisipol ang sirena sa gitna ng trapiko, napatingin ako sa mukha ni Luke. Ang hugis ng mata niya, ang matangos niyang ilong, at ang paraan ng pagkunot ng noo niya kapag nag-iisip—lahat iyon ay eksaktong kopya ng lalaking pinagbihisan ko ng buong pagkatao ko limang taon na ang nakararaan.

Niyakap ko nang mahigpit ang dalawang bata habang buong bilis na bumabyahe ang sasakyan. Nagdarasal ako sa lahat ng diyos na nakikinig: *Sana wala siya roon. Sana hindi kami magtagpo ni Cassian.*

Pero tadhana na mismo ang nagtulak sa akin pabalik sa lugar na pinakaayaw kong balikan.

Pagdating na pagdating ng ambulansya sa emergency bay ng De Salcedo Medical Center, bumukas ang p***o at sinalubong kami ng napakaraming medical staff. Maingay, magulo, at puno ng sigawan dahil sa mga nadamay sa aksidente.

Ikinarga ng mga nurse ang stretcher ni Cia habang hawak-hawak ko ang kamay ni Luke. Pumasok kami sa dambuhalang sliding glass door ng emergency department—ang pinakamoderno at pinakamayamang ospital sa bansa.

Habang tumatakbo kami sa hallway papunta sa Pediatric ER, may isang pamilyar na pigura na naglalakad palabas mula sa trauma bay, may suot na surgical scrub suit at may nakasabit na stethoscope sa leeg.

Tangkad, lapad ng balikat, at ang malamig na aura na kahit kailan ay hindi ko malilimutan.

Si Dr. Cassian "Ian" De Salcedo.

Tumigil ang ikot ng mundo ko. Tumigil ang tibok ng puso ko. Mabilis kong ibinaba ang ulo ko at pilit na itinago ang mukha ko sa likod ng malaking jacket na suot ko, habang mahigpit na pinipiga ang maliit na kamay ni Luke.

"Bilisan niyo!" sigaw ng head nurse. "Ihanda ang peds room three! Dr. De Salcedo, may incoming pediatric respiratory crisis mula sa explosion site!"

Rumaragasa ang kaba sa buong dibdib ko na halos hindi ako makahinga. Nakaapak na ako sa mismong lungga ng pamilyang sumira sa buhay ko, at ngayon, ang tatay ng mga anak ko ay ilang hakbang na lang ang distansya mula sa amin.

Habang itinutulak ng mga nurse ang kama ni Cia pabalik sa trauma room, naramdaman ko ang malamig na titig na biglang huminto sa kinaroroonan namin. Huminto ang mga yapak ni Cassian sa semento.

Huminga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang nanginginig kong balikat habang sinusundan ang stretcher ng anak ko. "Diyos ko, iligtas mo kami," bulong ko sa sarili ko, habang mabilis na tumatakbo papasok sa dilim ng silid kung saan wala na akong daan para umatras.