CHAPTER 4

Seraphina "Phia" Alcantara POV

Matapos maipatupad ang VIP protection protocol sa ward, ipinalipat kami ni Cassian sa isang executive suite sa ikapitong palapag ng ospital. May sariling lounge, dalawang malaking kama, at mga personal nurse na nakatoka sa amin 24/7.

Kahit ligtas na ang lagay nina Luke at Cia, hindi pa rin mawala ang kaba sa dibdib ko. Habang hinihintay ko ang medical chart mula sa administration para sa illustration project na hiningi ni Cassian, kailangan kong lumabas sandali para magpa-photocopy ng ilang clearance documents sa nurses’ station.

"Stay here, okay? Babalik din si Mommy agad," bilin ko sa kambal habang inaayos ang kumot nila.

"Opo, Mommy! Maglalaro lang kami ni Luke!" masiglang sagot ni Cia habang hawak ang kanyang maliit na kulay pink na toy stethoscope.

Nang makalabas ako, hindi ko alam na ang dalawa kong anak ay may sarili palang balak.

Dahil nakabukas nang kaunti ang p***o ng suite, dahan-dahang sumilip si Cia sa hallway. Sa kabilang dulo ng corridor, eksaktong nakabukas ang pintuan ng Doctor’s Lounge. Nakita ng mga bata si Cassian na nakaupo sa tabi ng malaking glass window, nakasandal ang ulo sa sofa habang nakapikit at halatang pagod na pagod mula sa maghapon na operasyon.

Dahan-dahang lumabas sina Luke at Cia. Hawak ni Luke ang kanyang maliit na notebook habang si Cia naman ay nakaisip agad ng misyon.

Pumasok ang dalawa sa Doctor’s Lounge nang walang nakakapansin. Ang ilaw sa silid ay medyo madilim, at sa malaking glass desk sa gitna ay nakakalat ang napakaraming printed brain MRI scans, X-rays, at medical files.

Tumayo si Luke sa tabi ng desk. Bahagyang kumunot ang noo ng apat na taong gulang kong anak habang tinititigan ang isang malaking black-and-white brain scan film na nakapatong sa illuminated light box.

Lumapit naman si Cia kay Cassian. Dahan-dahan niyang itinipon ang kanyang maliliit na hakbang hanggang sa makatayo siya sa mismong harap ng mahimbing na natutulog na doktor.

Inabot ni Cia ang leeg ni Cassian at dahan-dahang isinabit doon ang kanyang kulay pink na plastic toy stethoscope.

Nagising si Cassian sa tamis ng hipo ng maliit na kamay sa balikat niya. Mabilis na bumukas ang mga mata niya—awtomatiko ang reflexes bilang doktor—pero nang makita niya ang maliit na batang babaeng nakatayo sa harap niya habang nakatagilid ang ulo, napatigil siya.

"Mister Doctor!" nakatutuwang bati ni Cia habang nakaturo sa toy stethoscope sa leeg ni Cassian. "I checked your heart while you were sleeping! Very fast po ang heartbeat niyo, bad po 'yan kapag masyadong pagod!"

Napatitig si Cassian sa bata. Ang malamig at matalas niyang mukha na kinakatakutan ng lahat ng residente sa ospital ay biglang lumambot. Umayos siya ng upo at dahan-dahang hinawakan ang kulay pink na plastic chest piece sa leeg niya.

"Is that so?" mahinang tanong ni Cassian, halatang sinusubukang hulihin ang tamang tono para sa isang bata. "Ano ang diagnosis mo sa akin, doctor?"

"Dapat po nagko-coffee ka at nagha-hug kay Mommy para hindi ka na tired," sagot ni Cia nang walang kaabog-abog.

Sa kabilang dulo ng kuwarto, biglang nagsalita ang tahimik na boses ni Luke.

"Mister Doctor... baliktad po ang placement ng surgical clip sa occipital lobe na 'to," sabi ni Luke habang nakaturo ang maliit niyang daliri sa bottom right corner ng brain scan sa light box. "Ang sabi ni Mommy sa mga drawing niya, kapag nakatutok sa posterior fossa ang angle ng clip, madadamay ang vertebral artery."

Bumilis ang tibok ng puso ni Cassian. Agad siyang tumayo mula sa sofa at mabilis na lumapit sa desk. Tiningnan niya ang itinuturo ni Luke—isang surgical plan na ginawa ng isa sa kanyang mga senior neuro-residents para sa operasyon sa susunod na linggo.

Tinitigan ni Cassian ang scan. Ang maliit na anggulo na itinuro ng apat na taong gulang na bata ay isang critical margin of error na pwedeng magdulot ng fatal hemorrhage sa pasyente—isang napakaliit na detalye na napansin agad ng batang ito dahil sa pagmamasid sa mga illustration na ginagawa ko sa bahay.

Napatingin si Cassian kay Luke, pumasok sa isip niya ang sarili niyang childhood—ang kaparehong abilidad na makakita ng mga kumplikadong anatomical patterns sa napakabatang edad.

"Sino ang nagturo sa 'yo nito, bata?" tanong ni Cassian habang dahan-dahang lumuluhod para mapantayan ang taas ni Luke.

"Si Mommy po," sagot ni Luke habang inaayos ang kanyang salamin sa ilong. "Si Mommy po ang nag-aayos ng mga maling drawing ng mga doctors."

Habang nakatitig si Cassian sa dalawang bata, humakbang uli si Cia nang mas malapit. Inabot niya ang lalagyan ng stethoscope sa leeg ni Cassian at biglang nagtanong gamit ang malalaki at mausisa niyang mga mata.

"Mister Doctor... bad po ba ang mommy ko?"

Napatigil si Cassian. "What do you mean?"

"Bakit po umiiyak si Mommy kapag gabi?" tanong ni Cia sa napaka-innocent na boses. "Nakikita ko po kasi siyang nakatitig sa lumang picture niyo sa nakatagong wallet niya. Sabi po ng ibang tao sa lumang bahay namin, bad boy daw po ang daddy namin kasi iniwan kami. Ikaw po ba ang nasa picture ni Mommy?"

Parang binagsakan ng napakalakas na kidlat ang buong pagkatao ni Cassian.

Ang lumang wallet...

Limang taon na ang nakararaan, matapos ang aksidente at ang kaguluhan sa kanyang pamilya, nareport na nawawala ang kanyang personal leather wallet—isang natatanging regalo na may nakatagong maliit na larawan nila ni Seraphina bago nangyari ang trahedya. Sinabi ng ina niya noon na ninakaw iyon ni Seraphina kasama ang mga tseke at pera ng kumpanya.

Pero ngayon... limang taon na ang lumipas, hawak pa rin pala ito ng babaeng itinapon at pinagbintangan nila.

Bago pa makasagot si Cassian, narinig ko ang mabilis kong mga yapak sa labas ng corridor.

"Luke! Cia!"

Hingal na hingal ako nang pumasok ako sa Doctor's Lounge. Nang makita kong nakaluhod si Cassian sa harap ng dalawa kong anak habang nakasabit ang pink stethoscope sa leeg niya, mabilis kong hinawakan ang mga kamay ng kambal at itinago sila sa likod ko.

"Pasensya na, Dr. De Salcedo," mabilis kong hingi ng paumanhin, pilit na pinipigilan ang panlalamig ng mga kamay ko. "Hindi ko alam na nakalabas sila ng kuwarto. Babalik na kami sa ward."

Tumayo si Cassian nang dahan-dahan. Ang mga mata niya sa akin ay hindi na tulad ng kanina—wala na roon ang pormal na tingin ng isang doktor. May matinding apoy at hindi maipaliwanag na emosyon ang nakatitig sa akin ngayon.

"Keep the wallet, Seraphina," bulong niya sa isang mababang boses habang dahan-dahang itinataas ang kamay para tanggalin ang toy stethoscope sa leeg niya. "But you won't be able to keep the truth hidden for much longer."