CHAPTER 5

Seraphina "Phia" Alcantara POV

Madaling-araw na nang tuluyang makatutog sina Luke at Cia sa malawak na kama ng VIP suite. Ang ingay ng nebulizer ay pinalitan ng mahinhin at pantay na paghinga ng dalawa kong anak. Naupo ako sa gilid ng kama, hawak ang sketchbook ko, habang mabilis na iginuguhit ang anatomical illustration na hiningi ni Cassian para sa operasyon niya.

Gusto ko nang matapos ito agad. Ang plano ko, pagnagising ang kambal bukas at nagbigay na ng clearance ang attending physician, gagamitin ko ang perang kikitain ko sa drawing para agad kaming lumipat sa probinsya. Hindi kami pwedeng magtagal dito. Habang mas matagal kaming nananatili sa De Salcedo Medical Center, mas lumalaki ang tsansa na malaman ni Cassian ang buong katotohanan—o mas malala, muling kumilos ang mama niya para sirain kami.

Bahagyang lumutang ang isip ko habang nakatitig sa lapis na hawak ko. Naalala ko pa noong huli kaming nagkausap limang taon na ang nakararaan. Bago siya pumasok sa koma at maalis ang memorya niya sa nakalipas na dalawampu't apat na oras, binuksan ko ang cabinet ng family office nila at nahanap ang lihim na dokumento—isang espesyal na klaseng neurotoxin na hinalo sa surem ng pamilya De Salcedo para linlangin ang isip niya at panatilihin siyang kontrolado bilang puppet Chairman ng kumpanya. At nang malaman nilang nalaman ko, pinagbintangan nila ako. Pinalabas nilang ako ang naglason sa kanya.

Umalis ako habang buntis hindi lang dahil sa galit o takot para sa sarili ko, kundi dahil alam kong papatayin nila ang mga sanggol sa tiyan ko kapag nalaman nilang may tagapagmana ako sa dugo ni Cassian.

Click.

Narinig ko ang dahan-dahang pagbukas ng p***o ng suite.

Mabilis kong isinarat ang sketchbook at tumayo. Inasahan kong nurse ang pumasok para kumuha ng vital signs ng mga bata. Pero ang pumasok ay si Cassian—naka-white coat pa rin, pero wala na ang kanyang necktie. Ang mga button ng kanyang barong sa itaas ay nakatagilid at bukas, habang ang hawak niyang folder sa kanang kamay ay nakatupi nang mahigpit.

Malamig ang hangin mula sa aircon, pero biglang uminit ang pakiramdam ko sa loob ng kuwarto.

"Kailangan nang magpahinga ng mga bata, Dr. De Salcedo," mahina kong sabi, pilit na ginagawang pormal at malayo ang boses ko. "Kung tungkol ito sa illustration, matatapos ko na ito bago mag-umaga."

Hindi siya sumagot agad. Sa halip, pumasok siya at itinulak ang p***o pabalik hanggang sa marinig ang malakas na locking sound ng electronic lock.

BZZZT.

Napaatras ako nang kalahating hakbang. "Cassian, anong ginagawa mo? VIP ward ito, hindi ka pwedeng basta-basta nagtatagong pumasok—"

"I am the owner of this hospital, Seraphina," malamig niyang sabi habang dahan-dahang naglalakad lapit sa pwesto ko. "At bilang doktor na humahawak sa kaso ng mga anak mo, may karapatan akong suriin ang lahat ng diagnostic files nila."

Ibinagsak niya ang hawak niyang makapal na manila folder sa center table sa gitna ng suite. Umalingawngaw ang kalampag niyon sa tahimik na silid.

Nakatitig lang ako sa folder, pabilis nang pabilis ang tibok ng puso ko. "Ano 'yan?"

"Kaninang umaga, nung pinalagyan ko ng IV line ang mga bata sa ER, kinuha ko ang pagkakataon para magpa-run ng rush genetic analysis panel," pahayag ni Cassian. Ang boses niya ay walang alinlangan, walang pagdadalawang-isip—isang boses ng isang siruhano na sigurado sa bawat hiwa ng kanyang scalpel. "Kumuha ako ng buccal swab sample sa kambal habang tinitingnan ko ang lalamunan nila."

Panlalamig ang gumapang mula sa mga paa ko pataas sa aking dibdib. "Wala kang karapatan! Hindi mo pwedeng galawin ang mga anak ko nang walang permiso ko!"

"Wala akong karapatan?" Isang pait na ngiti ang lumabas sa labi ni Cassian. Lumapit siya nang husto, hanggang sa maamoy ko ang pamilyar niyang amoy—isang amoy ng mamahaling cedarwood perfume at antiseptic spray ng ospital. "I am their biological father, Seraphina."

Inabot niya ang folder at kinuha ang unang papel sa loob niyon. Harap-harapan niyang ibinuksan ang dokumento sa harap ng mukha ko.

" Look at this," utos niya sa akin, habang ang daliri niya ay nakaturo sa pinakababang bahagi ng pahina. "DNA Paternity Index Test. High probability of paternity match: **99.9%**."

Napatakip ako sa bibig ko. Nanginginig ang buong katawan ko habang nakatitig sa mga pulang numero na nakatatak sa opisyal na letterhead ng De Salcedo Central Diagnostics. Walang daan para maitanggi ko pa ito. Ang mismong mga anak ko ay buhay na patunay ng aming nakaraan.

"Gusto mo pa bang magsinungaling?" bulong ni Cassian, habang ang boses niya ay naging prying at puno ng hindi mailabas na galit at pagnanais. "Limang taon, Seraphina. Limang taon kong binuo ang buhay ko na may kulang na malaking piraso. Araw-araw akong nagigising na may matinding kirot sa ulo ko dahil alam ng utak ko na may kinuha sa akin, pero hindi ko matandaan kung ano! At ngayon... malalaman ko na lang na ang sarili kong mga anak ay pinalalaki mo sa maliliit na klinika habang nagtatago ka sa ilalim ng ibang pangalan?"

"Hindi mo naiintindihan, Cassian!" sigaw ko sa isang mahabang bulong, nangingilid ang mga luha sa mata ko habang nakatingin ako sa tulog na kambal dahil ayaw ko silang magising. "Kung hindi ako umalis, kung hindi ko itinago ang mga bata, hindi sila mabubuhay ngayon! Ang pamilya mo—"

"Ang pamilya ko?" Putol ni Cassian, habang kinuha niya ang ikalawang medikal file sa folder at ibinagsak din ito sa mesa. "Ang pamilya ko na sinasabi mong naglason sa akin? Ito ba ang dahilan kung bakit ka tumakbo?"

Napatigil ako. Tumingin ako sa ikalawang file. Ito ang opisyal na Neurological Profile and Toxicological History ng sarili niyang utak—ang eksaktong medikal file na itinago ng pamilya niya limang taon na ang nakararaan!

"Nahanap ko 'to sa vault ng ina ko dalawang taon na ang nakararaan," patuloy ni Cassian, habang dahan-dahang humahakbang pabalik sa akin hanggang sa tumama ang likod ko sa pader ng VIP room. "Nalaman ko na may trace ng synthetic neurotoxin sa cerebellar fluid ko. Nalaman kong hindi aksidente ang nangyari sa akin. At nalaman kong ang tanging tao na huling nakasama ko bago nawala ang alaala ko... ay ikaw."

"Cassian, hindi ako ang naglason sa 'yo!" pilit kong depensa, habang tumutulo na ang luha sa pisngi ko. "Pumasok ako sa study room niyo para iligtas ka! Nalaman ko na ang mismong gamot na ipinaiinom sa 'yo ng ina mo ay dahan-dahang sumisira sa brain tissue mo para manatili kang nakadepende sa kanila! Pinalabas lang nilang ako ang may gawa para palayasin ako at hindi ko maibunyag ang katotohanan!"

Napatitig si Cassian sa akin. Nakita ko ang paggalaw ng kanyang panga, ang matinding pagtatalo sa loob ng kanyang mga mata habang binabasa ang bawat reaksyon sa mukha ko. Ang amnesia niya ay pader pa rin sa pagitan namin, pero ang instinct niya bilang lalaki at bilang doktor ay tila unti-unting nakakakilala sa katotohanan.

Ibinaba niya ang magkabilang kamay niya sa pader sa gilid ng ulo ko, para bang ikinukulong ako sa sarili niyang bisig para siguraduhing hindi na ako makakatakbo kahit saan.

"Hindi ko pa rin fully na-re-recover ang memorya ko sa araw na 'yon, Seraphina," bulong ni Cassian. Ang mainit niyang paghinga ay tumatama sa noo ko, at ang mga mata niya ay nakatitig nang diretso sa labi ko. "Pero isang bagay ang sigurado ako ngayon. Hindi ka na muling makakaalis sa paningin ko."

"Cassian, pakiusap... pakawalan mo na kami. Ligtas na ang mga bata—"

"No," putol niya nang walang kaabog-abog, isang pinal at walang kapantay na utos.

Kinuha niya ang isang bagong kontrata mula sa kanyang coat—isang legal at medical guardianship document na nakahanda na ang kanyang pirma.

"You ran away with my blood five years ago, Solene," sabi ni Cassian sa isang mababa, malamig, pero punong-puno ng matinding pagmamay-ari na boses. "Now, as a doctor, I’m diagnosing you with a lifetime sentence by my side. You leave this hospital, and I’ll buy the entire city just to fence you in."