CHAPTER 6

Dr. Cassian "Ian" De Salcedo POV

Tahimik ang executive suite maliban sa mahinang tunog ng aircon at pantay na paghinga ng dalawang batang natutulog sa malawak na kama. Nakatayo ako sa tabi ng malaking bintana, hawak ang litrato ng DNA test at ang lumang medikal file ng sarili kong utak. Limang taon na ang nakararaan mula nang mangyari ang aksidente, pero pakiramdam ko ay hanggang ngayon ay may nakatagong blangko sa isip ko na pilit binubuo ng mga epektong nakita ko ngayong gabi.

Habang nakatingin ako kay Seraphina na abala sa pag-ayos ng unan ng mga bata sa kabilang kama, bumalik sa alaala ko ang mukha niya noong gabing tumakas siya. Ako ang naglagay ng singsing sa daliri niya noon, pero dahil sa neurotoxin na hinalo sa kape ko ng sarili kong pamilya, nawalan ako ng malay sa loob ng dalawampu't apat na oras. Pagkagising ko, wala na siya. Ang sabi ni Donya Eleanor, nagnakaw daw si Seraphina at lumayas para makasama ang ibang lalaki. Pero habang tinititigan ko ang kambal kanina, alam ko sa sarili ko na kasinungalingan ang lahat ng iyon.

Huminga ako nang malalim at nilapitan ang maliit na mesa kung saan iniwan niya ang kanyang sketchbook. Binuklat ko ito nang dahan-dahan. Ang linis ng mga anatomical sketches. Eksaktong-eksakto ang bawat guhit ng brain tissue at blood vessels. Manang-mana ang husay na ito sa botanical chemistry at illustration na minahal ko sa kanya noon pa man—isang alaalang pilit binura ng amnesia pero muling binuhay ng simpleng presensya niya rito sa ospital.

"Hindi ka ba napapagod magtago, Seraphina?" mahinang tanong ko sa sarili habang ibinabalik ang librong pinag-aralan niya.

Pagkuwa'y humarap ako sa kanya nang magsalita siya.

"Ano bang gusto mo, Cassian?" tanong niya, nanginginig ang boses pero pilit na nagpapakatatag habang nakatayo sa harap ng p***o ng banyo. "Kung gusto mo kaming paalisin ngayon, mag-iimpake na kami. Hindi ko na kailangan ang VIP room na 'to."

"Paalisin?" Umiling ako at marahang naglakad palapit sa kanya. "Pagkatapos kong malaman na may dalawa akong anak na itinago mo sa akin ng limang taon, iisipin mong hahayaan kitang lumabas sa p***o na 'to nang mag-isa?"

"Wala kang karapatan—"

"I am the Chief of Surgery and the father of those kids," putol ko sa sasabihin niya, sabay abot sa gilid ng mesa para kumuha ng isa pang dokumento. "At simula ngayong gabi, hindi na kita hahayaang mawala sa paningin ko."

Nakita ko ang pagtaas ng dibdib niya sa matinding kaba. Ayaw niyang ipahalata, pero alam kong takot na takot siya sa pamilya ko—at naiintindihan ko iyon. Kung nalaman ko lang agad na ang sarili kong ina ang nagpakain sa akin ng lason para maging sunud-sunuran sa board, sana noon pa lang ay pinoprotektahan ko na siya.

"Kailangan ko munang ayusin ang mga papeles sa legal department bukas para sa joint custody ng kambal," dagdag ko habang tinititigan ang reaksyon sa mukha niya. "Pero habang ginagawa ko 'yun, mananatili kayo rito sa ilalim ng proteksyon ko."

"Ayoko," mabilis niyang sagot. "Hindi ko ipapailalim ang mga anak ko sa pamamahay ng mga taong pumatay na sana sa pamilya natin noon."

"Hindi mo na kailangang matakot sa kanila, Seraphina," seryosong sabi ko habang inilalagay ang isang kamay sa bulsa ng aking coat, habang ang kabila ay nakahawak sa gilid ng upuan. "Ginagamit ko ang posisyon ko bilang Chairman para i-audit ang lahat ng accounts ni Ina simula limang taon na ang nakararaan. Ang taong nagbintang sa 'yo noon, siya ring haharap sa korte kapag natapos ko ang pag-iimbestiga."

Natahimik siya. Kitang-kita ko ang pag-aalinlangan sa mga mata niya. Gusto niyang maniwala, pero masyadong mabigat ang pinagdaanan namin para basta-basta magtiwala ulit sa isang De Salcedo.

"Bakit mo ginagawa 'to?" mahinang tanong niya, halos hindi marinig. "Dati... pinaniwala ka nila na isa akong magnanakaw."

"Dahil kahit nawala ang alaala ng mukha mo sa panaginip ko, hinding-hindi nakalimutan ng katawan ko ang pakiramdam ng magmahal sa 'yo," sagot ko habang dahan-dahang hinakbang ang huling distansya sa pagitan namin.

Napakalapit namin ngayon. Amoy na amoy ko ang mild lavender scent mula sa buhok niya na hinalo sa simpleng sabon ng ospital. Tumigil ang paghinga niya nang iangat ko ang kamay ko para ayusin ang isang hibla ng buhok na tumakip sa pisngi niya.

"Tulog na ang mga bata," bulong ko habang nakatitig sa mga labi niyang bahagyang nanginginig. "Pahinga ka na rin, Seraphina. Bukas, sisimulan natin ang pagbawi sa mga taon na ninakaw nila sa atin."