CHAPTER 7

Seraphina "Phia" Alcantara POV

Maaga akong nagising kinabukasan, pero pagdilat ko pa lang ng mga mata ko, nakaupo na si Cassian sa single sofa malapit sa bintana. Suot na niya ang crisp white long-sleeve shirt na nakatupi hanggang siko, hawak ang isang tablet habang seryosong nagbabasa ng mga medical reports. Parang hindi man lang ito natulog buong magdamag.

Naramdaman ko ang mabilis na kabog ng dibdib ko. Agad akong lumingon sa kabilang kama para icheck sina Luke at Cia. Mahimbing pa silang natutulog, magkayakap habang suot pa rin ang hospital gowns. Ligtas sila rito, oo, pero habang tumatagal kaming magkasama sa iisang silid ni Cassian, mas lalo akong nakakaramdam ng takot. Hindi dahil sa galit kundi dahil sa posibilidad na baka tuluyan na akong magpadala sa mga mata nitong kanina pa sumusulyap sa akin.

"Gising ka na pala," boses ni Cassian habang dahan-dahang ibinaba ang tablet sa mesa.

"Anong ginagawa mo pa rito?" pabulong kong tanong para hindi magising ang kambal, sabay tayo mula sa kama at pulot sa lumang jacket ko para itakip sa balikat ko. "Hindi ba dapat nasa ER ka na o nag-iikot sa mga ward?"

Tumayo siya mula sa pagkakaupo. Ang tangkad niya at ang pormal ng dating ay lalong nagpakaba sa akin habang papalapit siya sa kinaroroonan ko. May hawak siyang paper bag mula sa sikat na coffee shop sa lobby ng ospital.

"Inayos ko na ang schedule ko ngayong umaga para maasikaso kayo rito," sagot niya habang inilalapag sa bedside table ang kape at mainit na pandesal. "Kinausap ko na rin ang attending physician ng kambal. Pwede na silang lumabas mamayang hapon dahil maganda na ang resulta ng X-ray at wala nang trace ng smoke inhalation sa baga nila."

Nakahinga ako ng maluwag sa narinig ko. "Mabuti naman kung ganun. Mag-iimpake na kami mamaya para makaalis na kami rito."

Biglang lumamig ang mukha niya. Huminto siya sa paglapit, nakapamulsa ang isang kamay habang ang kabila ay nakahawak sa gilid ng mesa. "Saan ka pupunta, Seraphina? Sinabi ko na sa 'yo kagabi, hindi ko hahayaang umalis kayo nang hindi ko kasama."

"Cassian, pakiusap naman," huminga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang nanginginig kong boses habang nakatingin sa kanya. "Huwag mong gawing komplikado ang lahat. Limang taon kaming nabuhay nang wala ka. Kaya naming bumalik sa dati naming buhay sa probinsya."

"Dati ninyong buhay?" sarkastikong tanong niya, habang makikita ang pag-igting ng panga niya sa inis. "Yung tumatakbo kayo at nagtatago dahil sa takot sa pamilya ko? Yung nagtatrabaho ka hanggang madaling-araw para lang may maipangtustos sa pagkain ng mga bata? Yun ba ang gusto mong ibalik sa kanila?"

Natahimik ako. Tama siya. Ang hirap ng pinagdaanan namin noon. Ilang beses kaming lumipat ng tirahan dahil natatakot ako na baka mahanap kami ng mga tauhan ni Donya Eleanor. Pero mas natatakot ako ngayon sa ideya na baka tuluyan kaming itali ni Cassian sa isang mundong hinding-hindi ko na kayang balikan.

"Hindi ko ginusto ang lahat ng 'to, Cassian," sabi ko habang nanginginig ang mga daliri ko sa hawak kong tasa. "Kung alam ko lang sana na gaganoon ang mangyayari noon... sana hindi na lang ako nagpunta sa mansyon niyo."

"Wala kang kasalanan," mahinang sagot niya, at sa pagkakataong ito, nawala ang pormal at malamig na tono niya. Lumapit siya nang husto hanggang sa ilang pulgada na lang ang pagitan namin. "Ang ina ko at ang sistema ng pamilya ko ang may kasalanan sa lahat ng 'to. Kaya ko nga inaayos ang lahat ngayon para makuha ko ang buong kontrol sa board. I need time, Seraphina. Just a few days. Manatili kayo rito sa executive suite habang iniimbestigahan ko ang mga taong nagpasimula ng gulo noon."

"Paano kung hindi na bumalik ang alaala mo?" tanong ko nang direkta sa mga mata niya. "Paano kung balang-araw maalala mo ang lahat, tapos mapagtanto mo na isa pala talaga akong malaking perwisyo sa buhay mo?"

"Hinding-hindi mangyayari 'yun," seryosong sagot niya, habang dahan-dahang inabot ang kamay ko at pinisil ito nang mahigpit. "Kahit kailan, hindi ka naging perwisyo sa akin. Kahit blangko ang utak ko sa mga alaala ng nakaraan, ramdam ko rito sa dibdib ko na ikaw ang pinakamahalagang bahagi ng buhay ko."

Napalunok ako sa mga sinabi niya. Sobrang bigat sa dibdib pero may kakaibang init na pilit kumakalat sa buong katawan ko. Ilang taon ko iyong pinangarap—na marinig mula sa kanya ang mga salitang iyon—pero natatakot akong maniwala dahil alam kong bukas, pwedeng sumugod ulit si Donya Eleanor para sirain ang lahat.

"Mommy? Mister Doctor?"

Biglang umalingawngaw ang boses ni Cia mula sa kabilang kama. Napatingin kami pareho sa direksyon ng bata. Nakaupo na si Cia habang kinukusot ang mga mata niya, at si Luke naman ay tahimik ding nakatingin sa amin habang nag-aayos ng salamin niya.

Agad akong lumapit sa kanila para i-check kung ok lang sila. "Gising na pala ang mga baby ko. Masama ba ang pakiramdam niyo?"

"Hindi naman po, Mommy," sagot ni Luke habang nakatingin kay Cassian na sumunod sa paglapit sa kama. "Bakit po nandito ulit si Mister Doctor? Mag-o-opera na ba siya ulit?"

Tumabi si Cassian sa gilid ng kama at lumuhod para pantayan ang taas ng kambal. Isang ngiti ang sumilip sa labi niya—isang ngiti na bihira niyang ipakita sa iba.

"Hindi na operasyon, Luke," sagot ni Cassian habang tinitingnan ang batang lalaki na mukhang-mukha niya. "Gusto ko lang i-check kung handa na kayong kumain ng pancakes kasama ko sa cafeteria mamaya."

Nanlaki ang mga mata ni Cia sa tuwa. "Talaga po? Libre po ba 'yun?"

"Oo naman," sagot ni Cassian habang napapangiti na rin nang tuluyan. "Kahit anong gusto ninyo, libre basta kayo ang kasama ko."

Habang pinapanood ko silang mag-usap tatlo, naramdaman ko ang pagtulo ng isang luha sa pisngi ko. Kahit gustuhin ko pang tumakas at lumayo, alam ko sa sarili ko na huli na ang lahat. Talo na ako sa laban na ito dahil ang mga anak ko mismo ay unti-unti nang nahuhulog sa mga kamay ng taong matagal ko nang pinagtaguan.