Mag-log inNapansin niyang natahimik ako, kaya lumapit siya at hinaplos ang pisngi ko. “What’s wrong, Caleb?” bulong niya, na may halong panunumbat sa tinig.
Napapikit ako, hindi makasagot. Kilala niya ako, alam niya kung kanino ako bumabalik kahit anong pilit kong lumayo. Alam niyang kahit nasa tabi ko siya ngayon, si Elara pa rin ang laman ng isipan at puso ko. “Do you have a girl?” bulong niyang puno ng selos, pero may bahid ng awa rin. Tumayo siya at inayos ang damit niya,Caleb POV Nilibot nila ang buong Baguio, at kahit medyo pagod, hindi maitatanggi ang saya sa bawat sandali. Nagsimula sila sa mga sikat na pasyalan, at nauna silang pumunta sa mga super market. Madalas, si Ysha ang nagdedesisyon kung anong mga produkto ang bibilhin, at siya na rin ang naglalagay sa cart nila. “Gusto ko ‘to, Caleb. Bibilhin ko ‘to,” sabi ni Ysha habang tumutok sa isang set ng mga dessert na matamis at mukhang masarap. Napangiti si Caleb habang tinitingnan ang kasamahan. Alam niyang masaya si Ysha, kaya kahit na hindi niya maintindihan kung bakit kailangan pa nilang bilhin ang mga bagay na ito, sinuportahan na lang niya. “Okay lang. Bahala ka,” sagot niya habang binabayaran ang mga pinamili. Habang patuloy na naglalakad, hindi napigilan ni Caleb ang mapansin ang bawat galak sa mukha ni Ysha. Napansin niyang hindi siya ang nagdidikta ng direksyon. Sila ay palaging sumusunod sa gusto ni Ysha, at bagamat hindi siya na
Elara POV Naramdaman ko ang pagbaba ng kamay ni Gov sa aking hita sa ilalim ng mesa. Napansin kong unti-unting bumaba ang kamay ni Gov sa ilalim ng mesa, at naramdaman ko ang banayad ngunit mapanuksong dampi nito sa aking hita. Nagkibit-balikat lamang ako, pilit na pinapanatili ang aking postura, ngunit hindi ko maiwasang mapatingin sa kanya. "Gov, baka may makakita," mahina kong sabi, sinabayan ng pilit na ngiti upang hindi mahalata ng ibang tao sa paligid ang ginagawa niya. Ngunit ngumiti lang siya nang pilyo, waring nasisiyahan sa pang-aasar sa akin. "Relax, Elara. Nag-e-enjoy lang ako sa company mo," aniya, habang pinagpatuloy ang mapagbiro niyang kilos. Pinilit kong ituon ang atensyon sa pagkain sa harap ko, pero ramdam kong hindi ako mapakali. Alam kong delikado ito—maraming matang nagmamasid, at kahit anong oras ay maaaring may makahalata sa amin. Pero sa kabila ng lahat, may kakaibang kilig at kaba akong nara
Caleb POV: Nandito kami, sa isang mamahaling restaurant na may mga ilaw na parang mga bituin na nagpapakita sa amin ng sinag ng bagong umaga. Nakaharap kami ni Ysha, at habang tinitingnan ko siya, hindi ko maiwasang magtanong kung anong nararamdaman ko. Alam ko na may mga hindi tamang nangyari, ngunit nararamdaman ko na may isang bagay sa pagitan namin na hindi ko kayang ipaliwanag. "Caleb," nagsimula siyang magtanong, ang mga mata niya ay puno ng mga katanungan, "Bakit tayo magkasama ngayon? Hindi ba't pareho tayong may ibang iniisip? Kung ganun lang naman, bakit hindi mo ako iwasan?" Nabigla ako sa tanong na iyon. Ano nga bang dahilan ko? Bakit nga ba ako nandito? Hindi ko alam kung anong tamang sagot ang bibigkasin ko. Tumingin ako kay Ysha, at nakita ko ang matinding kalituhan at sakit sa kanyang mga mata. "Ysha, hindi ko alam," sagot ko, ang boses ko ay tahimik, ngunit may kabigatan. "Hindi ko alam kung bakit ko hindi kayang layuan ka. Hindi ko alam kung bakit patuloy
"Nakuha mo na ba ang gusto mo?" sabi ko sa kanya ng may hinagpis sa boses. Hindi ako nakatingin sa kanya, hindi ko na kayang ipaliwanag pa ang lahat ng nararamdaman ko. Sa mga sandaling iyon, ako ang nagiging biktima ng aking sariling galit, at hindi ko na kayang pigilan ang lahat ng nangyayari sa paligid ko. "Isa pa, hindi ka ba natatakot?" ang huling sigaw ng babae bago ako tuluyang pinabayaan. Saka na lang ako nakaramdam ng biglaang luhang dumaloy sa mga mata ko, at ang puso ko'y nararamdaman na parang walang pag-asa. Naramdaman ko ang presensya ng ina ko, at sa isang iglap, parang may malakas na pwersa na nagpatigil sa lahat ng nangyayari. Ang tinig niya ay parang isang kidlat na dumapo sa aking tenga. "Anong ginagawa mo sa anak ko?" Ang galit na naramdaman ko mula sa ina ko ay hindi ko kayang ipaliwanag. Ngunit ang masakit, ang galit ng ibang babae na iyon ay tila mas matindi. Hindi ko kayang makialam. Habang ang mga kamay ni Mrs. Salvad
"Sino po sila?" tanong ko, pilit na pinapakalma ang sarili kahit na ramdam kong may kung anong tensyon sa pagitan namin. Ngumiti siya, pero halata ang pait sa kanyang mga mata. "Ikaw pala si Elara..." aniya, tila ba tinatandaan ang mukha ko. "Maganda ka nga talaga." Napakunot ang noo ko. "Sino po ba kayo?" ulit kong tanong, pero hindi pa rin siya sumagot agad. Sa halip, sumandal siya sa gate at tiningnan ako nang diretso, para bang gusto niyang basahin ang bawat butil ng pagkatao ko. "Ako si Cassandra Vergara," sa wakas ay sagot niya, malumanay pero may bigat ang boses. "At asawa ako ng Gurong nilandi mo!" Napalunok ako, bigla akong kinabahan. Alam niya ba? Hindi ko na alam kung anong nangyayari. Bigla na lang niyang sinabunutan ang buhok ko, at sa matinding sakit na iyon, wala akong nagawa kundi lumaban. Habang pinipigilan ang luha, sinubukan kong makawala sa mga kamay niya na tila hindi na nagtatapos s
Caleb POV Tahimik kaming nakaupo ni Ysha sa sala matapos kaming bigyan ng espasyo ng mga magulang niya. Ramdam ko ang bigat ng hangin sa pagitan namin—hindi ito yung tipikal na katahimikan na komportable, kundi yung punong-puno ng mga bagay na hindi masabi. Tinitigan ko siya, bakas sa mukha niya ang pagod at lungkot, pero hindi ko alam kung dahil ba iyon sa akin o sa ibang bagay. Huminga ako ng malalim bago nagsalita. "I realized na tama ngang papakasalan na lang kita, Ysha," simulang sabi ko, pilit na pinapanatag ang tono ko. Napatitig siya sa akin, halatang nagulat sa biglaang pag-amin ko. "Caleb… bakit parang—" Pinutol ko siya, ayokong makarinig ng kahit anong pagtutol. "Listen, Ysha. Hindi ko man nararamdaman ang mga dapat kong maramdaman para sa’yo ngayon... pero sa tingin ko, unti-unti rin iyong mabubuo. Kung magiging mas ganap tayo bilang mag-asawa... darating din siguro ang panahon na hindi na natin kailangan







