Divorce Me If You Can, My Runaway Wife

Hyacinth's POV:

Ang Simula

“Anong nangyayari?” mahina kong tanong habang tinatanggal ang headphones ko at pumapasok sa living room.

Nandoon ang mga magulang ko at ang nakababata kong kapatid na si Jamaica, nakaupo sa mga puting sofa. Nakatingin si Jamaica sa kanila na para bang may ipinapakiusap siya. Pagpasok na pagpasok ko, sabay-sabay silang napalingon sa akin. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Tumingin muna ang mama ko kay Jamaica bago ibinaling sa akin ang malamig niyang tingin.

“We've decided to pull you out of school. Go get ready. You're marrying Soren Miranda tonight.”

Kumunot ang noo ko. Hindi ko agad naintindihan ang sinabi niya. Para bang hindi nag-register sa utak ko ang mga salita niya.

“What? Anong ibig mong sabihin, Ma?”

Salit-salitan kong tiningnan si Jamaica at ang mga magulang ko. May kakaiba sa ekspresyon ng kapatid ko, pero hindi ko matukoy kung ano iyon.

Mahigpit na naglapat ang mga ngipin ni Papa.

“Do you think this is a joke, Hyacinth? Our company is on the verge of bankruptcy. The Miranda family has agreed to help us, but there's one condition. Their son has to marry one of our daughters.”

Parang biglang umikot ang buong paligid. Hindi ko alam kung saan ako titingin o kung ano ang dapat kong sabihin. Ang bilis ng mga pangyayari, at pakiramdam ko, wala na akong kontrol sa sarili kong buhay.

“I... I don't understand. Why does it have to be me, and why tonight?”

“Because Jamaica is too young,” simpleng sagot ni Mama, na para bang sapat na iyon para ipaliwanag ang lahat. “She's only eighteen. She still has her whole life ahead of her, and there are so many things she has yet to experience.”

Huminto siya sandali at tiningnan ako mula ulo hanggang paa. Halata sa mukha niya ang pagkadismaya.

“But you...” Nagpakawala siya ng maikling buntong-hininga. “You're older. You're more mature. And honestly, I don't see you accomplishing much with your life anyway.”

Parang may kung anong mabigat na bagay na bumagsak sa dibdib ko. Napaatras pa ako nang bahagya dahil sa sakit ng mga salitang iyon. Hindi ko alam kung alin ang mas masakit. Ang malaman na ikakasal ako sa isang lalaking hindi ko naman kilala, o ang marinig mismo sa sarili kong ina na wala akong magandang kinabukasan.

“But I don't want to marry him either! Hindi ko nga siya kilala!” halos mapasigaw kong sagot. Hindi ko na kayang itago ang takot at pagkataranta sa boses ko.

“Don't be selfish!” sigaw ni Papa habang malakas na hinampas ang armrest ng sofa. “Jamaica has a future to look forward to. She has dreams she still needs to pursue. As for you, this is your chance to do something useful for this family for once instead of sitting around and depending on us for everything!”

Parang may kung anong bagay na tuluyang nabasag sa loob ko.

“I've been doing everything I can for this family!” sigaw ko, hindi na napigilan ang sarili. “Ako ang nagluluto, ako ang naglilinis, at ako ang tumutulong sa lahat ng ipinapagawa ninyo sa akin! I do everything you ask of me, and this is how you treat me? Para bang wala akong halaga sa inyo?!”

Bahagyang gumalaw si Jamaica sa kinauupuan niya. Mukha siyang hindi komportable, pero may kung anong malamig sa mga mata niya na hindi ko maintindihan.

“Hyacinth, please. Huwag mo nang pahirapan ang lahat. We all have to make sacrifices here.”

Napalingon ako sa kanya. Sa kabila ng lahat, umaasa pa rin akong kakampi ko siya. Na kahit papaano, maiintindihan niya ang nararamdaman ko bilang kapatid niya. Pero sa halip na makakita ng pag-aalala sa mukha niya, lalo lang akong nasaktan.

“What sacrifice are you making, Jamaica?” tanong ko, halos manginig ang boses. “Ikaw, mananatili ka rito. You'll get to continue your studies, do whatever you want, and live your life as you please. Meanwhile, I'm being forced to marry a man I don't even know! Para akong bagay na basta na lang ninyo ipinagbibili!”

“Enough!” singhal ni Mama habang tumatayo. “This discussion is over. You'll do as you're told, Hyacinth. For once in your life, try to be useful to this family!”

Bubuka pa lang sana ang bibig ko para sumagot nang biglang tumunog ang cellphone ni Papa. Sinagot niya iyon, pero ilang segundo pa lang ang lumipas ay biglang nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. Mula sa pagiging galit at tensiyonado, bigla siyang namutla na para bang may narinig siyang napakasamang balita.

“What happened?” tanong ni Mama, halatang nag-aalala.

Dahan-dahang tumayo si Papa. Nanginginig ang mga daliri niyang lumuwag sa pagkakasuot ng kanyang kurbata.

“The investors...” garalgal niyang sabi. “They've pulled out. All of them. If this arrangement with the Miranda family falls through, we're finished.”

At pagkatapos sabihin iyon, bigla siyang bumagsak.

Sunod-sunod ang mga sigawan sa buong sala. Agad na lumuhod si Jamaica sa tabi niya habang umiiyak nang malakas. Nagpapanic naman si Mama at sumigaw para magpatawag ng doktor. Ako, nanatili lang sa kinatatayuan ko. Hindi ako makagalaw. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin. Pakiramdam ko, tuluyan nang nawalan ng direksiyon ang buong mundo ko.

Hindi ko na alam kung gaano katagal ang lumipas. Parang bawat minuto ay isang oras. Dumating ang doktor, sinuri ang lagay ni Papa, at binigyan siya ng gamot. Atake raw sa puso. Dahil sa sobrang stress. Kailangan niyang magpahinga at iwasan ang anumang bagay na maaaring magdulot sa kanya ng panibagong stress.

Nakatayo pa rin ako sa parehong lugar, habang patuloy na tumutulo ang mga luha ko, nang biglang lumapit sa akin ang dalawa sa mga security guard namin at hinawakan ako sa magkabilang braso.

“Wait! Anong ginagawa ninyo?” sigaw ko habang sinusubukang kumawala.

Pero napakahigpit ng pagkakahawak nila sa akin. Kahit anong pagpupumiglas ko, hindi ko sila kayang labanan. Kinaladkad nila ako papunta sa hagdan. Sinipa ko ang mga paa nila, sumigaw, at nagpumiglas sa abot ng makakaya ko, pero ni hindi man lang sila bumagal.

“It's for the best, Hyacinth,” narinig kong malamig na sabi ni Mama mula sa ibaba. “You're going to save this family. Isn't that what you've always wanted? To finally prove that you're good for something?”

Hindi ko alam kung paano pa ako makakaramdam ng mas matinding sakit kaysa sa nararamdaman ko ngayon. Dinala nila ako sa kwarto ko at itinulak papasok. Bago pa ako makalapit sa pinto, narinig ko na ang pag-click ng kandado mula sa labas.

“Buksan ninyo ito!” sigaw ko habang malakas na kinakatok ang pinto.

Paulit-ulit kong hinampas ang kahoy gamit ang mga kamao ko hanggang sa sumakit ang mga kamay ko. Sumigaw ako nang sumigaw hanggang sa tuluyang mamalat ang boses ko, pero walang nagbukas ng pinto.

Sa kabilang panig nito, narinig ko ang mahinahong boses ni Jamaica.

“This is what she needs to do, Mom. For all of us.”

“I know, sweetheart,” sagot ni Mama. Halos malambing pa ang tono niya, kabaligtaran ng malamig na pakikitungo niya sa akin. “You're such a good daughter for understanding our situation.”

Napaupo ako sa sahig at sumandal sa pinto. Niyakap ko ang sarili ko habang patuloy na umiiyak. Hindi ko alam kung gaano katagal akong nanatili roon. Ang alam ko lang, umiyak ako hanggang sa wala nang luhang lumalabas sa mga mata ko. Parang wala nang natira sa akin.

Pagkabukas na pagkabukas ng pinto, napansin kong palubog na ang araw. Kulay kahel at pula ang liwanag na pumapasok sa bintana, pero wala akong maramdamang ginhawa sa tanawing iyon.

Dalawang katulong ang pumasok sa kwarto ko nang walang sinasabi. Ni hindi man lang nila ako binati. Wala ring bakas ng awa o simpatya sa mga mukha nila. Hinubaran nila ako at pinalitan ng damit na para bang isa akong manika na pwede nilang bihisan kahit kailan nila gusto. Wala na akong lakas para lumaban. Sobrang pagod na ako, hindi lang sa pisikal na paraan kundi pati sa emosyonal na aspeto.

Isinuot nila sa akin ang isang mapusyaw na ivory na damit. Dapat siguro, maganda at espesyal ang pakiramdam ko dahil ikakasal ako, pero para sa akin, mas mukha itong damit na isinusuot sa isang libing kaysa sa isang kasal.

Maingat nilang nilagyan ng makeup ang mukha ko, pero magaspang at walang pakialam ang mga kamay nila. Para bang trabaho lang nila ang gawin akong presentable bago ako ibigay sa isang lalaking hindi ko naman piniling pakasalan. Nang tuluyan na nila akong payagang tumingin sa salamin, halos hindi ko makilala ang sarili ko.

Namumugto at namumula ang mga mata ko. Makapal ang makeup na inilagay sa mukha ko para matakpan ang mga bakas ng pag-iyak ko, pero kahit anong gawin nila, hindi nila kayang itago ang kawalan ng buhay sa mga mata ko.

Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na baka panaginip lang ang lahat ng ito. Baka sakaling magising ako at bumalik sa dati ang lahat. O kahit papaano, bumalik sa dati ang buhay ko, kahit hindi naman talaga naging maganda ang lahat noon.

Pero walang nagbago.

Nang matapos sila, sapilitan nila akong isinakay sa isang kotse. Kotse iyon ni Jamaica, ang bagong sasakyan na binili ng mga magulang namin para sa kanya noong nakaraang buwan, bilang regalo sa kaarawan niya.

Habang inilalabas ako sa driveway, nakita ko si Jamaica na nakatayo roon, suot ang komportable niyang damit. Mukha siyang maayos at walang anumang problema. Nakangiti pa siya nang bahagya habang kumakaway sa akin, para bang nagpapaalam lang siya bago ako umalis para magbakasyon.

Hindi ko alam kung paano niya nagagawang ngumiti nang ganoon habang alam niyang ang sarili niyang kapatid ay sapilitang ikakasal sa isang estranghero.

Tahimik ang biyahe papunta sa courthouse. Ang tanging naririnig ko ay ang napakabilis na tibok ng puso ko at ang mahinang tunog ng sasakyan sa kalsada. Umaasa pa rin akong may mangyayaring makakapagpabago sa lahat. Baka may biglang pumigil sa amin. Baka magbago ang isip ng mga magulang ko. Baka matauhan sila at mapagtanto nilang hindi nila pwedeng basta na lang ipamigay ang buhay ko para lang maisalba ang negosyo nila.

Pero walang dumating. Walang pumigil sa kasal. Walang nagtangkang iligtas ako.

Pagdating namin sa courthouse, naroon na si Soren Miranda. Nakatayo siya sa tabi ng registrar, at mukhang kagagaling lang niya sa trabaho. Nakatupi ang mga manggas ng kanyang polo, maluwag ang pagkakatali ng kanyang necktie, at may hawak siyang baso ng scotch. Mukha siyang pagod, abala sa ibang bagay, at halatang walang interes sa kung ano ang mangyayari sa araw na iyon.

Saglit lang siyang tumingin sa akin bago muling nag-iwas ng tingin. Ni hindi niya ako tiningnang mabuti, na para bang wala lang ako sa harap niya.

“Let's get this over with,” malamig at walang ganang sabi niya sa registrar.

Naamoy ko ang matapang na amoy ng alak mula sa kanya. Halatang nakainom na siya. Mukhang hindi komportable ang registrar, pero itinuloy pa rin niya ang proseso.

Wala akong nagawa kundi pirmahan ang mga dokumentong inilagay sa harap ko. Nanginginig nang husto ang kamay ko kaya halos hindi ko mahawakan nang maayos ang panulat. At sa ilang pirma lang, naging asawa na ako ni Soren Miranda.

Ganito lang pala kadali para sa ibang tao na baguhin ang buong buhay mo, kahit wala kang pahintulot. Walang nagtanong kung gusto ko ba talaga ito. Walang nagmalasakit na alamin kung handa na ba ako. At higit sa lahat, walang sinumang nagmula sa pamilya ko ang naroon para suportahan ako.

Pero hindi naman na ako dapat magtaka. Kung tutuusin, wala namang nagmamahal sa akin.

Nang makarating kami sa mansiyon ng mga Miranda nang gabing iyon, bahagyang pasuray-suray si Soren habang naglalakad papasok sa napakalaking kwarto. Hinubad niya ang kanyang jacket habang halos hindi pa rin ako kinakausap. Sa buong biyahe, halos dalawang salita lang ang sinabi niya sa akin.

Nang lumingon ako sa labas, wala na roon ang sasakyan ng driver ng pamilya namin. Wala na rin ang kotse ni Jamaica. Iniwan na nila ako. Talagang iniwan nila ako rito.

Napakalaki ng kwarto, puno ng mamahaling muwebles na dark color. Dapat siguro, maganda ang pakiramdam na mapunta sa isang marangyang lugar, pero sa akin, malamig at hindi komportable ang buong paligid. Nang marinig kong isinarado ni Soren ang pinto at ini-lock iyon, biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Napatayo lang ako roon, hindi alam kung ano ang gagawin o sasabihin. Nanginginig ang mga kamay ko habang pinagmamasdan siyang lumingon sa akin. Malabo ang tingin niya at halatang tinatamaan na siya ng alak. Ilang sandali niya lang akong tinitigan, na para bang pilit niyang inaalala kung sino ako o kung bakit ako naroon.

Pagkatapos, dahan-dahan siyang lumapit sa akin. Agad akong napaatras nang bahagya.

“Don't,” mahina niyang sabi habang inaabot ako.

Hinawakan niya ang mga kamay ko. Malalaki ang mga palad niya, pero nakakagulat na banayad ang paghawak niya sa akin.

“It's okay. You're nervous. I understand.”

Sa unang pagkakataon sa buong araw na iyon, may munting pag-asa akong naramdaman. Napakaliit at napakarupok ng pag-asang iyon, pero sapat na para kahit sandali, maisip kong baka hindi naman pala magiging ganoon kasama ang lahat.

Baka mabait naman siya sa kabila ng pagiging lasing at kawalan niya ng interes sa akin. Baka may pagkakataon pang maging totoo ang kasal na ito kahit sapilitan lang ang pagkakabuo nito. Baka balang araw, matutunan niya akong mahalin.

Baka sa wakas, may isang taong makakita sa akin. May isang taong pipili sa akin dahil gusto niya ako, hindi dahil kailangan niya akong gamitin para sa sariling kapakanan. Baka sa wakas, magkaroon din ako ng halaga sa buhay ng isang tao.

Unti-unti niya akong inilapit sa kanya, at hinayaan ko siya. Pumikit ako at pilit na inisip ang isang kinabukasang hindi ko kailangang matakot sa sarili kong asawa. Isang buhay kung saan hindi ako pabigat o kasangkapan lang para sa ibang tao.

Pagkatapos, idinikit niya ang mga labi niya sa akin.

Sinubukan kong tumugon sa halik niya. Sinubukan kong maramdaman ang isang bagay na hindi takot o lungkot. Pero ilang sandali lang ang lumipas, bahagya siyang lumayo. Mainit ang hininga niya sa tabi ng tainga ko nang bumulong siya ng isang pangalan.

“Jamaica.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Bigla akong dumilat.

“What?”

Pero hindi niya ako pinakinggan. Nakapikit pa rin siya, tila nawawala sa sarili niyang mundo at sa pantasyang binuo niya sa isip niya.

“I knew you'd come around, Jamaica. I knew you wanted this too.”

Parang biglang tumigil ang lahat sa paligid ko.

Hindi... Hindi pwede! Hindi ito nangyayari!

“I'm not...” pagtatangka kong sabihin, pero hindi ko naituloy.

Muli niya akong hinalikan habang paulit-ulit na binabanggit ang pangalan ng kapatid ko, na para bang iyon ang pinakamahalagang pangalan sa mundo niya. Sinubukan ko siyang itulak palayo. Sinubukan kong ipaintindi sa kanya kung sino talaga ako, pero mas malakas siya sa akin. At dahil sa sobrang kalasingan niya, lalo siyang naging mapilit.

“Stop,” mahina kong pakiusap. Halos hindi lumabas ang boses ko dahil sa takot. “Please, I'm not Jamaica. I'm Hyacinth. Ako si Hyacinth...”

Pero hindi siya nakikinig. Hindi niya ako pinakinggan noon, at hindi niya rin ako pinakikinggan ngayon.

Habang inaakay niya ako papunta sa kama, patuloy pa rin niyang binabanggit ang pangalan ni Jamaica. Sa isip niya, ang kapatid ko ang kasama niya. Ang kapatid ko ang kaharap niya. Ang kapatid ko ang babaeng pinapangarap niyang makasama.

At sa sandaling iyon, naramdaman kong may kung anong bagay sa loob ko ang unti-unting nababasag, hanggang sa tuluyan itong madurog.

Bigla kong naunawaan ang lahat sa isang napakasakit na paraan.

Hindi pala basta-basta pinili ng mga magulang ko na ako ang ipakasal kay Soren. Alam nila. Alam nilang si Jamaica ang gusto niya. Alam nilang ang kapatid ko ang babaeng nais niyang pakasalan, at kahit alam nila iyon, ako pa rin ang ipinadala nila sa kanya.

Dahil ako ang pwede nilang isakripisyo. Dahil para sa kanila, wala akong halaga. Dahil mas madali akong isuko kaysa sa anak nilang mas mahalaga sa paningin nila.

At si Jamaica...

Alam din niya ang lahat.

Nagkunwari siyang walang magawa. Umupo siya roon na para bang wala siyang kinalaman sa nangyayari. Hinayaan niyang paniwalaan kong wala siyang magagawa para tulungan ako, kahit sa huli, pumayag siyang ako ang humarap sa lahat ng ito.

Hinayaan niyang itapon ako sa isang sitwasyong alam niyang hindi ko naman ginusto.

Noong gabing iyon, habang inaangkin ni Soren ang katawan ko at patuloy na binubulong ang pangalan ng ibang babae, tuluyan nang namatay ang natitira kong pag-asa.

Hindi niya ako nakikita. Hindi niya ako nakikilala… At lalong hindi niya ako gusto.

Sa buong buhay ko, palagi kong sinisikap na maging sapat para sa pamilya ko. Ginagawa ko ang lahat para mapasaya sila. Sinusunod ko ang mga gusto nila, tumutulong ako sa abot ng makakaya ko, at patuloy akong umaasang balang araw, mapapansin din nila ako.

Umaasa akong darating ang panahon na ituturing din nila akong isang anak na karapat-dapat mahalin. Pero kahit kailan, hindi ako ang pinili nila.

At ngayon, ang unang gabing dapat sana'y simula ng bagong buhay ko ay naging isa na namang patunay na wala akong halaga sa paningin ng mga taong dapat sana'y nagmamahal sa akin.

Ibinigay ko ang aking virginity sa isang lalaking hindi man lang alam kung sino ang kasama niya. Sa isang lalaking ang nais ay ang sarili kong kapatid. Sa isang lalaking kahit sa sandaling iyon, ang pangalan ng ibang babae ang laman ng isip niya.

At ako, na asawa niya sa papel, ay isa lamang babaeng napagkamalan niyang si Jamaica.

Nakahiga ako sa dilim, nakatitig sa kisame habang tahimik na dumadaloy ang mga luha sa magkabilang sentido ko. Wala na akong lakas para umiyak nang malakas. Wala na rin akong lakas para lumaban. Ang tanging nararamdaman ko ay ang bigat ng lahat ng nangyari sa akin.

At sa unang pagkakataon sa buong buhay ko, napagtanto kong wala pa akong naramdamang ganito kalalim na kalungkutan. Dahil kahit napapaligiran ako ng mga tao, kahit mayroon akong pamilya at asawa, pakiramdam ko, mag-isa lang ako sa mundong ito.

At marahil, iyon ang pinakamasakit sa lahat. Hindi lang dahil wala akong taong mapagkakatiwalaan.

Kundi dahil unti-unti kong naiintindihan na sa buong buhay ko, wala ni isa sa kanila ang tunay na pumili sa akin.