LOGINIsang trahedya ang nagpabago sa buhay ni Lexxeignne. Naging instant multi-billionaire ito agad ng ipamana sa kanya ang lahat ng mga ari-arian ng kanyang amo ng ito ay maaksidente. Wala siyang nagawa kundi ang tanggapin ang napakabigat na responsibilidad sa buhay niya. Lalong-lalo na't nangangako siyang aalagaan ang mga ari-ariang ipinagkatiwala sa kanya. She's young, beautiful and intelligent. Kaya naman ay marami ang humahanga sa kanya. Ang akala niya ay tuluyan ng magbabago ang buhay niya at mamuhay ng tahimik ay hindi pala. Ang nakaraan na pilit niyang kinakalimutan ay pilit bumabalik kahit anong taboy niya. Ngunit paano kung ang nakaraan niya ang maglalagay sa buhay niya sa alanganin? Matatakasan kaya niya ang kamatayan?
View More༺ Abrau-Dyurso / Rusia. ༻
༻ Siete Años Atrás. ༺ ¿Cómo es que todo esto había podido pasar? Anastasia apenas siente el frío metal de las esposas rodeando sus muñecas. Las luces de los flashes la ciegan una y otra vez, pero no de la manera que ella lo había soñado. El vestido de encaje blanco que eligió con tanto cuidado, que debía ser el símbolo de su felicidad, ahora está cubierto de manchas intensamente rojas. La sangre, la misma sangre que cubre sus manos, tiñe de carmesí la tela inmaculada. Su mente no puede procesar lo que está sucediendo; unas horas atrás, estaba riendo, emocionada por su nueva vida, por el futuro que iba a compartir con el hombre que amaba. Ahora, todo lo que queda es el eco sordo de su respiración entrecortada, su mirada vacía y el caos a su alrededor. —¡¿Señorita Ivanova?! ¡Anastasia! —grita uno de los periodistas mientras las cámaras estallan a su alrededor, como si el horror frente a ellos fuera solo otro espectáculo para cubrir. Ellos no ven lo que ella ve. No pueden entender lo que está pasando. Todo sucede demasiado rápido. Los oficiales la arrastran fuera de la iglesia, las manos temblorosas y sujetas al frente, casi buscando darle más espectáculo al círculo que se muestra a sus ojos, y el ruido ensordecedor de los reporteros que corren para capturar la imagen perfecta del escándalo que acaba de estallar. Anastasia está en silencio, perdida en sus pensamientos, incapaz de unir las piezas de la pesadilla en la que se ha sumido. Todo lo que ve son las manchas de sangre en sus manos y su ropa. Siente cómo las lágrimas se acumulan en sus ojos, pero no puede llorar. No ahora. Cada flash es un latigazo a sus sentidos, una bofetada a la realidad. Esto no debía ser así. Este debía ser el día más feliz de su vida. En ese momento, ella debería estar saliendo de la iglesia sonriente, del brazo del hombre que había soñado amar para siempre, caminando hacia una vida que parecía prometida. —La boda del año—, así es como se supone todos lo llamarían. Pero ahora, los titulares que debían celebrarla, solo la estarán condenando. Asesina. Esa palabra se cierne sobre ella como una sombra que amenaza con llevarla a la locura y la oscuridad más profunda. Pero ella no lo hizo, nunca podría hacer algo así, y no puede creer que exista alguien capaz de pensar que, si lo es. Los susurros entre los periodistas se convierten en murmullos audibles: —¡Mató a su padre!, —¡¿Cómo pudo asesinarlo en la iglesia! — A medida que avanza el peso de esas palabras aplasta su pecho, haciendo que cada respiración sea más dolorosa, más agónica. De pronto, mientras la sacan definitivamente del recinto, una figura familiar rompe entre la multitud. Su madre. El rostro de la mujer está destrozado por el dolor, sus ojos desbordados de incredulidad, incapaz de aceptar lo que ve ante ella. —Mama…—susurra bajamente, como quien despierta de un letargo. Cuando la ve derramar su llanto, entonces es cuando todo se vuelve real, cuando finalmente despierta de su letargo mental—. ¡Mamá! —grita, su voz rasgada por la desesperación. Intenta liberarse de los oficiales, pero estos la sujetan con más fuerza. Siente el miedo y la incomprensión arremolinarse en su pecho como un torbellino. Su madre no dice nada. Está paralizada, su mirada fija en la hija que creía conocer. En la hija que, según las voces constante a su alrededor, repiten que acaba de asesinar a su propio padre. Anastasia ve la duda en sus ojos, una duda que la destroza más que las acusaciones de los reporteros, más que las palabras de los oficiales, más que la realidad. —¡Mamá!¡Mamá, te juro que soy inocente! —grita de nuevo, más fuerte esta vez, su voz quebrándose al final. La desesperación en su tono es evidente, pero nadie parece escucharla. Los oficiales la empujan hacia la patrulla con más urgencia. Su rostro volviéndose, buscando a su madre quien está quedando detrás, buscando esa mirada que le diga que le cree, que tiene fe en ella. Su respiración se vuelve más errática a medida que la imagen de su progenitora se pierde en el mar de personas y cámaras a su espalda, rostro que parecen regocijarse en su dolor y desespero. Sus manos manchadas de sangre tiemblan mientras intenta comprender cómo llegó a estar aquí. No entiende por qué la están deteniendo, por qué todos la miran como si fuera un monstruo. Su padre... su padre está muerto. Ella lo vio. Lo vio desplomarse frente a ella. Pero no fue su culpa. No pudo haberlo sido. Aun cuando sus manos llenas de sangre sigan lo contrario. Aun cuando ese cuchillo que es el arma homicida estuviera en su mano, sentenciándola. Mientras la suben al coche patrulla, su mente sigue gritando. Las imágenes de ese fatídico momento en la iglesia no paran de repetirse como un bucle del que no puede salir, pero del que tampoco puede sacar nada claro. El ruido sordo del cuchillo al romper la piel y dejar salir la sangre. El grito desgarrador del sacerdote al verla. La sangre que se esparce por el mármol blanco del altar. —¡Soy inocente! —sigue gritando, esta vez golpeando las ventanas del coche con sus manos ensangrentadas. —¡No lo hice! ¡Por favor, mamá! ¡Créeme! ¡Por favor! ¡Yo no lo hice! Pero sus palabras parecen disiparse en el aire frío. Afuera de ese estrecho espacio, los periodistas siguen tomando fotos, capturando cada instante de su ruina. Los titulares del día siguiente ya están escritos: —Novia convertida en asesina: tragedia en la boda del año. — Nadie escucha sus gritos, nadie parece creerle, ni siquiera su propia madre, cuya expresión de dolor la atormenta mientras el coche arranca y la iglesia y todo aquella dantesca escena queda atrás. Anastasia se desploma en el asiento trasero, las esposas apretando sus muñecas con una frialdad que le corta la piel. Las lágrimas finalmente comienzan a caer, silenciosas, mezclándose con las manchas de sangre seca en su rostro. Mira sus manos, todavía empapadas del rojo líquido que una vez perteneció a su padre. Y en ese momento, algo dentro de ella se quiebra. No puede entender cómo su vida ha cambiado tan brutalmente en cuestión de horas. Todo lo que amaba, todo por lo que había vivido, ha sido destruido. —Soy inocente... —susurra por última vez, pero su voz apenas es un murmullo. Nadie la escucha. El coche avanza por las calles del pueblo mientras Anastasia observa cómo la vida que conocía se aleja. Sabe que todo ha cambiado. Y mientras los oficiales la llevan lejos, lo único que llena su mente es una certeza que la consume por completo: ella es inocente. ༺ ༻ ༺ ༻ ༺ ༻Alexis Maureen's POV Bago ako lumabas ng kotse ay inayos ko muna ang suot kong aviator sunglassess at ang aking damit. Sabay na kaming lumabas ni Ayenn ng sasakyan at napansin ko naman ang mga bodyguards ko na nakatanaw sa amin. Mabuti nalang at walang media na nakapaligid na ikinahinga ko ng malawag. Pero alam kong may mga paparazzi na nagmamasid sa mga galaw ko. For sure, lalabas na naman ang litrato namin ni Victoria mamaya. Bakit ba kasi interesadong-interesado sila sa buhay ko? Tsk.Pagpasok namin sa loob ng restaurant ay binati naman kami ng waitress. "Reservation for Ms. Crisostomo, please." wika ni Ayenn sa waitress ng ito ay magtanong kung may reservation ba kami. "This way po," Iginiya naman kami ng waitress sa VIP section ng resto. Si Victoria ang pumili nitong restaurant at masasabi kong marunong itong kumilatis ng mga five star restaurants. What she doesn't know is that this
Alexis Maureen's POVAng sarap sa pakiramdam yung wala akong iniisip na mga problema. Masasabi kong maayos na ang buhay ko sa mga nakalipas na taon dahil walang gulo at walang pagbantang nangyare sa buhay ko. Hindi man ito naging perpekto ay masaya naman ako dahil sa mga taong nagmamahal sa akin. Nawala man ang tunay kong mga magulang at kapatid, may mga tao namang tumanggap sa akin at minahal ako. At ng dumating si Maia ay naging mas lumiwanag pa ang buhay ko."Hey, anong iniisip mo diyan?" untag sa akin ni ate Georgina."Nothing. Just random thoughts." sagot ko at kinuha ang baso na may lamang tequila. Akmang dadalhin ko na ang baso sa aking bibig ng may kumuha nito. "What the?!" sigaw ko."Baka malasing ka niyan. Ilang baso naba nainom mo at ang pula na ng mukha mo?" wika ni Zeil habang umupo sa tabi ko. Nginitian naman ako ni ate G at iniwan ako kasama
Alexis Maureen's POV "Please momma? Can he be my daddy?" wika ni Maia habang nakalabi. Nahihiya naman akong napatingin kay Zeil. "Hmm, sorry kung kinukulit ka ng baby ko ha?" wika ko at ngumiti lamang ito ng pilit. "It's okay," bumaling naman ito kay Maia. "Why do you want me to be your daddy?" malumanay na tanong nito. "Because I have no daddy!" nakalabing ani ni Maia at saka hinawakan ang kamay ni Zeil. "Please? Be my daddy? I promise I'll be a good girl!""No! I told you he's my daddy!" angal ng batang babae habang nakayakap sa binti ni Zeil. A-Anak niya? Is he married? Bakit walang nasambit sila Sam na nag-asawa na si Zeil? Bigla naman kumirot ang puso ko. "Can't you share?" sambit ni Maia. "Don't wanna!" nakakunot noong wika ng batang babae. Naiiyak naman si
8 years later...Zeil's POV Kanina pa ako tingin ng tingin sa rolex watch ko. 20 minutes late na ang ka meeting ko. Kapag within 5 minutes ay hindi pa ito magpapakita ay talagang aalis na ako. Anong akala niya, VIP? Nakakapang-init ng ulo. Sira na naman ang araw ko.I took my phone out, at tinext ang secretary ko. I'm going to cancel this meeting. That's it. Dahil lagpas 25 minutes ng late ang ka meeting ko ngayon ay tumayo na ako at nag-iwan ng note sa mesa. My time is too precious to just be wasted.Pagdaan ko sa ilang mesa ng mga teenager ay tumili ang mga ito."OMG! Ang gwapo!""Waahhh ang puso ko!"I just smirked. Nagpatuloy la
Lexxeignne's POV "Wow! Is this your house?" Sabi ni Sam habang nakanganga. Yun agad ang bungad niya pagkapasok ng gate ng bahay. Pagkatapos ng klase kanina ay dumeritso na kami dito. Hindi na dumaan si Sam sa ba
Lexxeignne's POV Maaga akong nagising ngayon at may oras pa ako para mag-exercise. Pumunta akong gym dito sa loob ng bahay at nagsimula ng nagpapawis. Dinalhan naman ako ng tubig ni Nanay Fe. Nagpasalamat ako dito.
Lexxeignne's POVLakad takbo ang ginawa ko papuntang garahe ng sasakyan kung nasaan ang motor ko. Sh*t! Malelate na ako! Bakit kasi ang tagal kong nagising. Aisshh! *pitpi
Lexxeignne's POV Isang taon na ang nakalipas. Isang taon na din ang paghihirap ko simula ng nawala si Ma'am Vanessa.Dahil wala na siyang kamag-anak ay sa akin napunta ang lahat ng ari-arian ni
Ratings
reviewsMore