Chapter 5

KABANATA 5

‎

‎“Dalawang Mundo”

‎

‎

‎Sa papel, mag-asawa na sila.

‎

‎Sa mata ng mundo wala pa ring nakakakaalam.

‎

‎Tahimik ang mansion ng mga De Muerte sa gabing iyon. Walang selebrasyon. Walang anunsiyo. Walang pagbati. Parang walang naganap na kasal. Isang kontrata lamang na nilagdaan sa loob ng isang silid na sarado sa publiko.

‎

‎At iyon mismo ang bilin ni Nicollo ang lahat ay mananatiling lihim.

‎

‎Hindi siya lalaki na papayag na pagsamantalahan ng kahit sino ang kanyang personal na buhay, lalo na’t ang kasal na ito ay hindi bunga ng pag-ibig, kundi ng isang kasunduan.

‎

‎

‎---

‎

‎Maagang nagising si Althea kinabukasan. 

‎Tila na sanay na rin soiyng bumangon ng maaga simula noong lumubog sila sa utang at kailangan niyang kumayod ng todo

‎

‎Paglabas niya ng silid, napansin niyang abala ang mga kasambahay. Lumapit siya sa isang kasambahay at nag tanong.

‎

‎"pwede po bang pakisamahan ako sa harden dito?"

‎

‎“Oo naman po ,sumunod po ayo sakin" Althea just nod

‎

‎'at least Hindi sila masasama' sambit niya sa kaniyang isipan

‎

‎Dumating sila sa isang malawak na harden,napapalibutan ito ng mga bulaklak may isang bahay kuno rin sa gitna nito, inilibot niya ang buong paningin sa Lugar at napadpad ang kaniyang paningin sa isang dako na mayroong mga taong namimitas, isa u***g farm at namimitas sila ng prutas may mangga rin doon nakaramdam ng takam si althea

‎

‎"kung gusto niyo pumunta roon pwede naman pwede rin kayong mamitas at Kumain ipinagbilin ng doña na hayaan lamang kayo sa inyung gustong gawin" she look at the maid ngayun niya lang na pansin Hindi naman ito masyadong matanda 

‎

‎"talaga po?" masayang ani ni Althea ngumiti ang kasambahay sa kaniya masigla siyang pumunta roon at sinalubong naman siya nang mga taong naroon

‎

‎"hello po pwede po ba akong makisali?" magalang niyang sambit

‎

‎" nako po ma'am baka po si madumihan po kayo baka po Hindi kayo sanay sa ganito" ngumiti siya sa matandang lalaki

‎

‎" anay na po ako at gusto ko rin pong tumulong " napakamot ulo naman ang matanda

‎

‎"  kung iyon po ang gusto niya ay sige " masaya niyang kinuha ang isang basket at nagsuot ng pantakip sa Mukha Saka siya tumulong sa kanila.

‎

‎Sa mga oras na iyon ay nakaramdam siya ng ginhawa dahil na rin sa kabaitan ng mga tao rito at alam niyang mabubuhay siya ng payapa rito hanggang nandito pa siya

‎

‎

‎---

‎

‎Sa loob ng conference room , malamig ang hangin. Isang mahabang mesa ng salamin ang nasa gitna ng silid. Sa magkabilang gilid nito, ay nakaupo ang mga board members ng De Muerte Holdings.

‎

‎Walang camera. Walang media. Walang secretaries sa loob. Tanging ang mga taong direktang sangkot sa desisyon.

‎

‎Tahimik ang lahat nang bumukas ang pinto.

‎

‎Pumasok si Nicollo.

‎

‎Hindi siya nagmamadali. Every step he makes is full of authority his aura is deadly serious,walang basta bastang makakabangga sa kaniya.

‎

‎“Let’s begin,” he coldly says habang nakaupo sa unahan.

‎

‎Isang malaking screen ang umilaw sa likuran niya. Lumabas ang logo ng De Muerte Holdings, kasunod ang ilang financial projections.

‎

‎“The quarterly returns of our subsidiary in Southeast Asia are declining,” diretsong wika niya. “I want an explanation.”

‎

‎Tumayo ang CFO ng kumpanya. “There was an unexpected disruption in the supply chain, Sir. The port strike in—”

‎

‎“I am not asking for excuses,” putol ni Nicollo. “I am asking for accountability.”

‎

‎Nanigas ang lalaki. “We are restructuring our logistics agreements as we speak.”

‎

‎“You should have done that before it became a problem,” malamig na sambit ni Nicollo. “Next.”

‎

‎Isang iba pang direktor ang nagsalita. “The acquisition of the Valenworth Corporation is progressing well. However, their board is demanding a higher share—”

‎

‎Nakatagpo niya ang matalim na titig ni Nicollo.

‎

‎“They are in no position to demand,” aniya. “We control sixty percent of their debt. Remind them of that.”

‎

‎The director nod

‎

‎“Now,” dugtong ni Nicollo, “let’s move to project Iron Gate.”

‎

‎Lumabas ang bagong set ng datos sa screen mga blueprint, lokasyon ng lupa, at financial estimates.

‎

‎“This project will redefine our foothold in the international defense market,” paliwanag ng isa sa mga senior strategists. “However, it comes with political risk.”

‎

‎“Risk is inevitable,” malamig na sagot ni Nicollo. “Loss is not.”

‎

‎Tinuro niya ang holographic map sa harap.

‎

‎“I want this secured within six months. No leaks. No third-party involvement without my consent.”

‎

‎“Understood, Sir.”

‎

‎Isa sa mga board members ang naglakas-loob magsalita. “Sir Nicollo, the public might question the sudden expansion—”

‎

‎“The public does not question me,” mariin niyang sagot. “They speculate. And speculation does not affect profit.”

‎

‎Tahimik ang buong silid.

‎

‎Isa-isa niyang hinarap ang mga isyu kumpetisyon sa Europa, lihim na pagkuha ng shares sa isang bangkong malapit nang malugi, pagsasara ng isang planta na hindi na sumusunod sa pamantayan.

‎

‎Walang emosyon ang kanyang mga desisyon.

‎

‎Tanging resulta ang mahalaga.

‎

‎Sa bawat salita niya, malinaw kung bakit tinatawag siyang isa sa pinakamalalamig ngunit pinakamahuhusay na negosyante sa kanyang henerasyon.

‎

‎“This meeting remains confidential,” huling wika niya. “Any leak will be treated as treason against this company.”

‎

‎Walang umimik.

‎

‎Tumayo siya. “Meeting adjourned.”

‎

‎Isa-isang tumayo ang mga board members. Walang naglakas-loob tumingin nang diretso sa kanya habang palabas ng silid.

‎

‎Naiwang mag-isa si Nicollo.

‎

‎Ilang sandali pa ay pumasok ang kaniyang assistant na si Marcus

‎

‎"sir Mr. Vasquez are in your office, gusto ka raw po makausap nito" he sigh deep, Hindi niya alam kong ano na naman ang kailangan ng pinsan niyang iyon na para bang isip baya ngunit wala siyang magagawa kundi ang harapin ito.

‎

‎Lumabas siya sa conference room, kasunod niya ay si Marcus lahat ng mga staff na nadadaanan niya ay yumuyoko at bumabati, pinapakita kung gaano siya ka ma impluwensiyang tao, ang iba pa nga ay halatang takot dahil na rin sa kaniyang aura.

‎

‎Pagpasok niya sa opisina ay walang pinsan ang nadatnan niya isang bond paper lamang na nakadikit sa kaniyang upuan lumapit siya rito at kinuha ito

‎

‎"Wag na pala kuya, sige na balik kana don dinakita kailangan, by the way kinuha ko yung chocolate na nasa table mo salamat dito ah, sa pagbalik ko dapat may chocolate parin" may mga funny emojis pa ito na drawing napa iling iling nalang siya dahil sa kaniyang pinsan, bente anyos na ito ngunit Hindi pa rin seniseryo ang Buhay niya

‎

‎Kinagabihan, muling naghapunan si Doña Celestia, si Nicollo, at si Althea sa parehong mesa. Tahimik pa rin. Ngunit ang katahimikan ay hindi na kasing lamig ng kahapon may bahagyang bigat na.

‎

‎“Your meeting today went well?” tanong ng matanda.

‎

‎“Yes,” malamig na sagot ni Nicollo. “All issues were resolved.”

‎

‎Tumingin ang matanda kay Althea. “You stayed in the garden most of the day.”

‎

‎"sinabi rin ni handro sa akin na tumulong ka rin daw sa kanila kanina" 

‎

‎“Opo,” sagot niya.

‎

‎“basta iha wag masyadong magbitbit ng mabibigay ha.”

‎

‎“ayos lang po iyon, Hindi naman masyadong mabigay yung dinadala ko and masaya rin po silang kasama.”

‎

‎Tumango ang matanda, tila nauunawaan.

‎

‎“You don’t mind that everything about your marriage remains secret?” biglang tanong nito.

‎

‎Hindi nagulat si Althea. “Hindi ako pumasok sa kasunduang ito para sa publiko. Lihim man o hindi, pareho lang ang responsibilidad.”

‎

‎Tumingin si Nicollo sa kanya. “Secrecy protects stability.”

‎

‎She answered without hesitation. “And truth protects integrity. But I respect your conditions.”

‎

‎Saglit siyang napatingin sa dalaga.

‎

‎“You speak as if you are not affected by this at all.”

‎

‎She looked straight at him. “Just because I’m calm doesn’t mean I’m unaffected. It just means I’m choosing not to let it control me.”

‎

‎Tahimik si Nicollo.

‎

‎

‎---

‎

‎Pagkatapos ng hapunan, bumalik si Althea sa kanyang silid.

‎

‎Sa kabilang bahagi ng mansion, nakatayo si Nicollo sa harap ng salamin. Inalis niya ang kanyang coat. Sa unang pagkakataon sa araw na iyon, pinakawalan niya ang bahagyang pagod sa kanyang mga balikat.

‎

‎“The meeting was flawless,” bulong niya sa sarili.

‎“The contract is flawless.”

‎

‎Ngunit ang katahimikan sa loob ng kanyang sariling silid ay tila mas maingay kaysa sa loob ng boardroom.

‎

‎At sa isang sulok ng kanyang isipan, isang tanong ang unti-unting bumabalik

‎

‎Why does he look like someone who is losing everything?

‎