Mag-log in“Kurt, Ana, may isa pa akong hiling bago ako mamatay. Sana naman ay mabigyan ninyo ako ng apo sa tuhod!”Napatingin si Ana kay Kurt, na nakaupo sa kabilang dulo ng sofa. Kanina lamang, muntik na nitong aminin sa lolo ang plano nitong magpa-annul. Ngayon, anak naman ang pinag-uusapan.“Grandpa, having a baby is a serious decision,” sabi ni Kurt.“Aba, alam ko! May mga anak din ako. Hindi ko sinasabing bukas ay gusto ko nang may makarga.” Tumawa si Don Alejandro. “Gusto ko lang makalaro ang magiging anak ninyo habang malakas pa ako.”Hindi malaman ni Ana kung ngingiti o malulungkot. Minsan na niyang pinangarap na magkaroon sila ni Kurt ng anak. Inisip pa nga niya kung kanino ito magmamana ng mga mata. Ngunit itinago niya ang pangarap na iyon nang tanggapin niyang hindi siya mahal ng asawa.“Noong nabubuhay pa si Esmeralda, marami rin kaming hindi pinagkasunduan,” kuwento ng matanda. “Nang magkaanak kami, mas natuto kaming maging responsable. Iba ang saya kapag may batang naghihintay sa
“Apo, tungkol daw sa inyong dalawa ang gusto niyang sabihin. May problema ba kayong mag-asawa na hindi ko alam?”Napahigpit ang hawak ni Ana sa cellphone. Nasa reception pa siya ng Top Legal Aid.“Lolo, mas mabuti pong si Kurt na lang ang magpaliwanag sa inyo.”“Bakit? May problema ba talaga?”“Si Kurt na lang po.”“Ana, huwag kang matakot magsabi. Apo rin ang turing ko sa iyo.”Napayuko siya. Kung maaari lamang sanang ikuwento kung gaano siya katagal naghintay na mahalin ng asawa.“Salamat po, Lolo. Magkita na lang po tayo mamayang gabi.”Pagkababa ng tawag, ibinalik niya ang pansin sa mga appointment. Makalipas ang ilang sandali, nakita niyang pumasok si Kurt sa opisina, dala ang folder mula sa konsultasyon. Huminto ito sa reception.“Ana, Grandpa called me.”“Tinawagan din po niya ako.”“What did you tell him?”“Na ikaw ang magpapaliwanag.”“Good.”“Good luck din po, Attorney.”“Why?”“Mas mahirap kausapin si Lolo kaysa humarap sa judge kapag seryoso siya.”Umiling si Kurt. “We'll
Mabilis niyang idinikit ang kanyang mga labi sa labi ni Kurt.Isang saglit lamang iyon, ngunit natigilan si Ana sa sariling ginawa. Umiwas si Kurt at binitiwan ang braso niyang inalalayan nito.“Ana! What was that?”“Hindi ko po sinasadya. Basta na lang dumikit ang labi ko.”Tumaas ang kilay ng lalaki. “Basta na lang?”“Opo, Attorney.”“Get off my lap.”Doon lamang napansin ni Ana na nakaupo pa rin siya sa kandungan nito, nakakapit sa magkabilang balikat. Nag-init ang kanyang mga pisngi.“Ay, oo nga pala!”Tumayo siya, umiwas sa basang bahagi ng sahig, at napahawak sa gilid ng sofa bed.“What's wrong with you? Bakit mo ako hinalikan?”“Attorney, mag-asawa naman tayo.”“That doesn't mean you can just kiss me.”Nawala ang ngiti niya. Seryoso ang mukha ni Kurt, at alam niyang may punto ito.“Sorry. Hindi na mauulit nang walang permiso mo.”Tumango ang lalaki at bumaling sa television.Kumuha si Ana ng basahan sa banyo at pinunasan ang natapong tubig hanggang matuyo ang sahig. Pagbalik ni
“Ana, huwag mong sabihing tatlong taon na kayong kasal ni Kurt, pero dito ka lang natutulog?”Napatitig si Ana sa nakabukas na sofa bed. Nasa pintuan si Don Alejandro.“Lolo, ang totoo po kasi—”“Grandpa, what are you doing here?”Napalingon siya. Kakarating lamang ni Kurt sa pasilyo, hawak ang briefcase.“Tinatanong ko ang asawa mo kung bakit may hiwalay na higaan sa kuwarto ninyo.”Nagtagpo ang mga mata nina Ana at Kurt. Bago siya makapagsalita, inilapag nito ang briefcase sa loob ng kuwarto, malapit sa pinto.“Grandpa, that's not her bed. We set it up whenever we want to watch movies.”Movie? Sa tatlong taon nilang kasal, ni minsan ay hindi pa sila nanood ng pelikula nang magkasama.“Movies?” ulit ng matanda.“Yes. Mas komportable rito. Actually, we're planning to watch one tonight.”Napatingin si Ana sa asawa. Kung magsisinungaling ito, bakit kailangan pa siyang isama sa palabas?“Opo, Lolo.” Pinilit niyang ngumiti kay Kurt. “Manonood po kami ng movie.”“Good!” Napangiti si Don Al
“Kurt, bakit parang ayaw mong pakasalan si Ana sa simbahan? May iba ka bang plano para sa kasal ninyo?”Natigilan si Kurt. Mula sa sofa, nakita ni Ana na napatingin ito sa lolo, saka sa papel na may mga tala tungkol sa wedding planner.“Grandpa, we're already married. A church wedding isn't necessary.”“Hindi iyan ang tinatanong ko.”Napatingin si Ana kay Don Alejandro. Wala nang ngiti sa mukha nito.“It's not about Ana,” sagot ni Kurt. “I simply don't think we need another ceremony. Masaya naman po ang pagsasama namin.”Sumikip ang dibdib ni Ana. Napakadaling sabihin ng lalaki na masaya sila, samantalang kagabi ay sinisisi siya nito sa planong kasal.“Iba pa rin ang church wedding,” sabi ng matanda. “Sandali, baka garden o beach wedding ang gusto mo?”“Lolo, busy po kami sa firm. Wala kaming oras para sa preparations.”“Kung oras ang problema, ako na ang bahala. Ikokonsulta ko sa inyo ang mga detalye bago may kumpirmahin. Hindi ninyo kailangang iwan ang trabaho.”“Grandpa, that's not
“I'll make all the arrangements. And this time, Kurt, you will introduce Ana to everyone as your wife at your grand church wedding!”Mula sa sofa, nakita ni Ana si Kurt na nakatayo sa unang baitang ng hagdan. Hindi nito binitiwan ang hawak na briefcase.“Grandpa, we've already discussed this.”“Wala pa akong naririnig na matinong dahilan para hindi matuloy.”“Hindi pa kami nakapagdesisyon ni Ana.”“Initial preparations pa lang naman. Walang pipirmahan hangga't hindi kayo pumapayag.”“Then let us talk first,” sagot ni Kurt.Tumango ang matanda. Nagpatuloy si Kurt sa pag-akyat nang walang ibinibigay na pangako. Naiwan si Ana sa sala, malapit sa wheelchair ni Don Alejandro.“Apo, masaya ka ba?” tanong ng matanda.“Opo, Lolo. Pero mas gusto ko pong pag-usapan muna namin ni Kurt.”“Wala akong pipiliing wedding date nang hindi kayo kinakausap. Matagal na nating ipinagpaliban ang pagdiriwang. Gusto ko lang na masimulan ang paghahanda.”Hinaplos ni Don Alejandro ang kamay niya. Napansin ni An







