Se connecterNasa passenger seat na si Ana ng sasakyan ni Xavier nang makita niyang nakababa ang bintana ng kotse ni Kurt. Nasa likuran nila ang sasakyan nito, at kitang-kita niyang nakatingin ang asawa sa kanilang direksiyon.Napahigpit ang hawak niya sa bag.“May problema ba, Ana?” tanong ni Xavier.“Wala naman po, Sir.”Umandar ang mga sasakyan. Sumunod si Xavier sa mabagal na daloy ng trapiko, at hindi na makita ni Ana ang mukha ni Kurt sa side mirror.“Bakit ka naglalakad? Nasiraan ka ba ng sasakyan?”“Hindi po. Naglakad na lang ako dahil traffic.”“Maaga pa, pero ang init na. Mausok din.”“Okay lang po, Sir. Free exercise na rin.”“Sa maalikabok na kalsada?”Napatawa siya. “May kasamang pollution package.”Sa kabila ng biro, nangangati ang lalamunan niya dahil sa usok. Kumuha siya ng maliit na bote ng tubig sa bag at uminom habang nakahinto sila sa stoplight. Hindi na nagtanong si Xavier tungkol sa pinanggalingan niya, kaya hindi niya kinailangang mag-isip ng panibagong palusot.Ngumiti si X
“Ana, gusto mo ba talagang magkaroon tayo ng anak... o umaasa kang kapag nabuntis kita, hindi na kita kayang iwan?”Parang may kumurot sa dibdib ni Ana. Hindi niya maitangging may bahagi sa kanyang umaasang magiging mas malapit sila kapag nagkaanak. Ngunit ayaw niyang maging dahilan ang bata upang mapilitang manatili si Kurt.“Attorney, aaminin ko. May parte sa aking umaasang baka mas mapalapit tayo kapag naging magulang tayo.”“So you think a baby will make me stay?”“Hindi. Ayokong magkaroon ng anak na paglaki niya, malalaman niyang kaya lang nanatili ang tatay niya dahil sa kanya.”Nanatiling nakatitig si Kurt.“Gusto kong maging ina balang araw. Pero gusto kong magkaroon ng anak sa lalaking gusto ring bumuo ng pamilya kasama ako.”“Then you understand why this is a bad idea.”“Oo. Naiintindihan ko.” Pinilit niyang ngumiti. “Don't worry, Attorney. Walang baby project. Cancelled na.”Umiling ang lalaki.“Siguro sabihin na lang muna natin kay Lolo na sumusubok tayo kahit hindi naman.
“Kurt, Ana, may isa pa akong hiling bago ako mamatay. Sana naman ay mabigyan ninyo ako ng apo sa tuhod!”Napatingin si Ana kay Kurt, na nakaupo sa kabilang dulo ng sofa. Kanina lamang, muntik na nitong aminin sa lolo ang plano nitong magpa-annul. Ngayon, anak naman ang pinag-uusapan.“Grandpa, having a baby is a serious decision,” sabi ni Kurt.“Aba, alam ko! May mga anak din ako. Hindi ko sinasabing bukas ay gusto ko nang may makarga.” Tumawa si Don Alejandro. “Gusto ko lang makalaro ang magiging anak ninyo habang malakas pa ako.”Hindi malaman ni Ana kung ngingiti o malulungkot. Minsan na niyang pinangarap na magkaroon sila ni Kurt ng anak. Inisip pa nga niya kung kanino ito magmamana ng mga mata. Ngunit itinago niya ang pangarap na iyon nang tanggapin niyang hindi siya mahal ng asawa.“Noong nabubuhay pa si Esmeralda, marami rin kaming hindi pinagkasunduan,” kuwento ng matanda. “Nang magkaanak kami, mas natuto kaming maging responsable. Iba ang saya kapag may batang naghihintay sa
“Apo, tungkol daw sa inyong dalawa ang gusto niyang sabihin. May problema ba kayong mag-asawa na hindi ko alam?”Napahigpit ang hawak ni Ana sa cellphone. Nasa reception pa siya ng Top Legal Aid.“Lolo, mas mabuti pong si Kurt na lang ang magpaliwanag sa inyo.”“Bakit? May problema ba talaga?”“Si Kurt na lang po.”“Ana, huwag kang matakot magsabi. Apo rin ang turing ko sa iyo.”Napayuko siya. Kung maaari lamang sanang ikuwento kung gaano siya katagal naghintay na mahalin ng asawa.“Salamat po, Lolo. Magkita na lang po tayo mamayang gabi.”Pagkababa ng tawag, ibinalik niya ang pansin sa mga appointment. Makalipas ang ilang sandali, nakita niyang pumasok si Kurt sa opisina, dala ang folder mula sa konsultasyon. Huminto ito sa reception.“Ana, Grandpa called me.”“Tinawagan din po niya ako.”“What did you tell him?”“Na ikaw ang magpapaliwanag.”“Good.”“Good luck din po, Attorney.”“Why?”“Mas mahirap kausapin si Lolo kaysa humarap sa judge kapag seryoso siya.”Umiling si Kurt. “We'll
Mabilis niyang idinikit ang kanyang mga labi sa labi ni Kurt.Isang saglit lamang iyon, ngunit natigilan si Ana sa sariling ginawa. Umiwas si Kurt at binitiwan ang braso niyang inalalayan nito.“Ana! What was that?”“Hindi ko po sinasadya. Basta na lang dumikit ang labi ko.”Tumaas ang kilay ng lalaki. “Basta na lang?”“Opo, Attorney.”“Get off my lap.”Doon lamang napansin ni Ana na nakaupo pa rin siya sa kandungan nito, nakakapit sa magkabilang balikat. Nag-init ang kanyang mga pisngi.“Ay, oo nga pala!”Tumayo siya, umiwas sa basang bahagi ng sahig, at napahawak sa gilid ng sofa bed.“What's wrong with you? Bakit mo ako hinalikan?”“Attorney, mag-asawa naman tayo.”“That doesn't mean you can just kiss me.”Nawala ang ngiti niya. Seryoso ang mukha ni Kurt, at alam niyang may punto ito.“Sorry. Hindi na mauulit nang walang permiso mo.”Tumango ang lalaki at bumaling sa television.Kumuha si Ana ng basahan sa banyo at pinunasan ang natapong tubig hanggang matuyo ang sahig. Pagbalik ni
“Ana, huwag mong sabihing tatlong taon na kayong kasal ni Kurt, pero dito ka lang natutulog?”Napatitig si Ana sa nakabukas na sofa bed. Nasa pintuan si Don Alejandro.“Lolo, ang totoo po kasi—”“Grandpa, what are you doing here?”Napalingon siya. Kakarating lamang ni Kurt sa pasilyo, hawak ang briefcase.“Tinatanong ko ang asawa mo kung bakit may hiwalay na higaan sa kuwarto ninyo.”Nagtagpo ang mga mata nina Ana at Kurt. Bago siya makapagsalita, inilapag nito ang briefcase sa loob ng kuwarto, malapit sa pinto.“Grandpa, that's not her bed. We set it up whenever we want to watch movies.”Movie? Sa tatlong taon nilang kasal, ni minsan ay hindi pa sila nanood ng pelikula nang magkasama.“Movies?” ulit ng matanda.“Yes. Mas komportable rito. Actually, we're planning to watch one tonight.”Napatingin si Ana sa asawa. Kung magsisinungaling ito, bakit kailangan pa siyang isama sa palabas?“Opo, Lolo.” Pinilit niyang ngumiti kay Kurt. “Manonood po kami ng movie.”“Good!” Napangiti si Don Al







