Mag-log inYour comments and feedback are always appreciated—they truly mean a great deal. Thank you for reading, and I hope you have a wonderful day~✨🫶🫶🫶
“I’M NO LONGER ALL ALONE.” Punong-puno ng lambing ang bawat salita ni Damion, ngunit ayaw nang marinig ni Czarina ang kahit ano pa.Kaya pilit niyang pinanatiling malamig ang tono. “Kumain na tayo. Stop chatting.”Kaya niyang patahimikin si Damion, pero hindi niya kayang pigilan ang titig nito.Sa bawat subo ni Damion ng jam, lalo pang lumalapad ang ngiti nito. At sa bawat segundo, mas lalong luminaw ang mga mata nito habang nakatingin kay Czarina—parang punong-puno ng saya at pag-asa.“Seriously… nakakairita.”Ilang subo lang ang kinain ni Czarina bago siya tumayo at umalis sa dining room. Halatang naiirita, halatang galit.Pagkaalis ni Czarina, agad na kinatok ni Damion sa mesa sa harap ni Wendy.“Stop eating,” utos niya. “Go check on Zari.”Napaatras si Wendy at napakunot ang noo. “No,” mabilis niyang itinatanggi. “If I go now, sisigawan niya ako for sure.”Kalmado lang si Damion. “Let her rant. Keeping your bad temper inside will only hurt your health.”Napakurap si Wendy. Wala si
“STAY BY MY SIDE… OKAY?”“You…” Bahagya siyang umiwas ng tingin. “P-Pag-iisipan ko pa. For now, kumain ka muna.”Bigla siyang tumayo at dali-daling lumabas ng study, halatang magulo ang isipan at emosyon.Sa loob ng silid, naiwan si Damion, hawak pa rin ang chopsticks na kanina’y hinawakan ni Czarina. Matagal siyang nakatitig doon, tila may iniisip na hindi maipaliwanag.Sa labas, nadatnan ni Czarina si Enzo na naghihintay sa may pintuan.“How is it?” agad nitong tanong. “Kumain ba si Sir Damion?”“Yes. He’s eating.”Halos lumiwanag ang mukha ni Enzo sa ginhawa. “Thank you so much, Ma’am Zari.”Iwinasiwas lang ni Czarina ang kamay niya. “Pinakain ko lang siya. No need to thank me.”Umiling si Enzo. “Hindi lang po ’yon. I’m thanking you because you gave him a new hope. And I’m even more grateful na bumalik kayo sa tabi niya.”Sandaling natigilan si Czarina.“His condition was really bad these past few months,” patuloy ni Enzo, seryoso na ang tono. “Parang wala siyang kaluluwa. He was i
“ANO?” naguguluhang tanong ni Czarina.“Alagaan ang pasyente is the easiest way to make someone lower their guard.”Lalong kumunot ang noo ni Czarina. “Minor lang naman iyon and if I care too much, mahahalatang nagpapanggap lang ako.”Umiling si Wendy. “Nu-uh. Bigyan mo si Damion ng kahit ano. Sabaw, pagkain, anything. After all, he got injured because he brought you there. Hindi mo naman puwedeng hayaan na lang siya, right?”Bakit pakiramdam niya masyadong kampi si Wendy kay Damion?Napaismid si Czarina. “Hindi ko naman sinabing dalhin niya ako roon! So bakit parang naging kasalanan ko pa?!”“Saka, bakit mo ba siya kinakampihan?!” dagdag nito.Napahinto si Wendy.“Oho,” malamig nitong sagot, “I was completely on your side. Kung ayaw mong maniwala, eh di huwag. I’m too lazy to explain anyway.” Sabay irap at sumiksik sa tabi ng bintana, mukhang nagtatampo talaga.Napatingin si Czarina sa kanya. Tinulak niya ito nang bahagya sa siko.“Wendy—”Pero hindi siya pinansin ni Wendy. Nagtatamp
“I’M NEVER TALKING TO YOU AGAIN!”At sa sinabi niyang iyon, mabilis siyang tumalikod at naglakad palayo, halos kinukuskos ang labi niya na parang gustong burahin ang nangyari. Namumula ang buong mukha sa galit habang nakakunot ang makinis na noo at magkasalubong ang mga kilay. Ilang beses na siyang napahamak dahil sa lalaking iyon—bakit hindi pa rin ito natututo? Bakit lagi siyang nauuto?“Has he lost his mind?”Habang naglalakad, lalo lang siyang nagngangalit. Pakiramdam niya, masyadong madali kung pababayaan niya lang si Damion matapos siyang lokohin.Bigla siyang yumuko at dinampot ang isang dakot ng lupa, handang ibato sa mukha at katawan nito.Pero nang lumingon siya, nakita niya si Damion. Nakaupo sa damuhan, nakatingin sa sariling siko. Doon napansin ni Czarina ang pagtulo ng dugo mula sa siko ng lalaki.Nanlaki ang mata ni Czarina. “Talaga bang nasaktan siya?”Pinilit niyang sabihing sanay na si Damion sa pagsisinungaling. Kahit sugatan ito, hindi naman iyon ikamamatay.Pero
THREE DAYS PASSED, pero wala pa ring balita si Kuya Carlo, kaya lalo lang nag-ooverthink si Czarina. Sa hapag-kainan, kahit maraming delicacies, fruit salad lang ang kinain niya—bagama’t mas maayos na ang appetite niya kaysa dati.Biglang nag-aya si Damion na gumala dahil may free days siya, ngunit malamig itong tinanggihan ni Czarina. Tahimik si Damion sandali, saka tiningnan si Wendy, na agad umaktong tagapamagitan at kinumbinsi si Czarina na pakinggan muna ang plano.Napilitan si Czarina at pumayag na makinig. Nabuhayan si Damion at masiglang nagkuwento tungkol sa mga glass houses sa Marquez Manor na puno ng iba’t ibang prutas—dahil alam niyang mahilig si Czarina sa fruits.Pilit na kinumbinsi ni Wendy si Czarina sa pamamagitan ng pag-i-imagine ng strawberries at grapes, at sinabing mas safe at mas masarap kapag sariling tanim.Kahit sinabi ni Czarina na puwede namang bumili sa market, hindi nagpatalo si Wendy at nangakong gagawa pa ng strawberry cake pagbalik nila. Dahil kabisado
“IT’S TELEPATHY.”Nagkatinginan sila at humalakhak.“Ay oo! Only people who truly love each other can do that,” dagdag pa nito.Nanatiling maayos ang ngiti ni Damion, pero halatang pinipigilan niyang lumaki ang usapan.“Please don’t tease,” magalang niyang sabi. “Rina will feel embarrassed.”Parang sinang-ayunan ang sinabi ni Damion. Yumuko si Czarina at mabilis na nagsalita.“Excuse me. I need to leave.” At agad siyang tumalikod.Habang papalayo si Czarina, lalo pang natuwa ang dalawang babae.“Heh,” sabi ng isa, “matagal na silang kasal pero shy pa rin.”“Mr. Marquez,” dagdag ng isa, “go and keep your wife company.”Hindi na kailangan ng paanyaya pa. Nasa kay Czarina na ang atensyon ni Damion.At ngayong may pagkakataon siyang lumayo sa business partner niya, agad niya itong sinundan hanggang sa isang mas tahimik na sulok.Paglapit niya pa lang, biglang humarap si Czarina at matalim siyang tiningnan.“Don’t think I’m giving you face just because we’re in public,” malamig niyang baba
MARQUEZ VILLA.Mapait na napatawa si Czarina, dahil kahit anong gawin niya, paulit-ulit lang siyang bumabagsak sa tabi ni Damion. Isang bagay na katawa-tawa na maging siya ay naging katawa-katawa sa mismong paningin niya.Pero anong magagawa niya? Hawak ni Damion ang buhay ng anak niya at wala siyan
“...I’D RATHER DIE.”Naningkit ang mga mata ni Damion. “You value everyone around you so much.” Napahawak sa dibdib si Damion. “But you ignore my feelings for you?”“Ano pa ba ang gusto mong gawin ko?” sigaw niya. “Nasabi ko na lahat. Ginawa ko na ang lahat. Ikaw ang ayaw makinig! Wala na akong iban
“KRITIKAL DAW ANG LOLA!”“Ano?” Nanghihinang napaupo si Czarina sa kama, nanginginig ang mga mata na hindi na alam kung saan titingin, pakiramdam niya ay mawawalan siya ng malay anumang oras.Agad na lumapit si Wendy kay Czarina at inabutan ng tubig. “Kumalma ka muna,” aniya nito, pilit pinapakalm
LIGTAS NA NAKARATING si Czarina sa apartment ni Wendy. Sa awa ng diyos ay isang concerned citizen ang dumaan sa gawing iyon at natulungan siyang makaalis sa lugar na iyon. Pero alam ni Czarina hindi pa rin siya ligtas.Czarina anxiously knocked on Wendy’s gate. Panay ang tingin niya sa kaliwa’t kana







