LOGINKung magiging tulad siya nina Lacson at Luis, lubusan siyang hindi makakataas ng ulo sa pamilya Montenegro.Tahimik na nakatayo si Charles sa study.Tumahimik na ang phone sa table, ngunit ang malambot at pitiful na boses ni Jasmine ay tila nananatili pa rin sa hangin, dahilan para makaramdam siya ng malabong irritation.Hindi niya maintindihan.Anak siya ni Lacson.Descendant din siya ng pamilya Montenegro.Bakit ibinigay ni Lacson ang lahat ng shares niya kay Lucas?Isang bagay na ang trip na ito sa France para mag-attract ng investment.Mas mahalaga, alam ni Charles na inihahanda ni Lacson na ibigay ang lahat ng shares niya para mapakasalan si Karylle. Dahil nagsalita na si Leonardo, siguradong kailangang magbayad ng price si Lacson kung gusto nitong masunod ang gusto niya.Maraming possibilities ang naisip ni Charles.Maaaring ibigay ni Lacson ang shares kay Leonardo, na magpapahintulot sa matanda na mas mahigpit pang kontrolin ang second branch ng family.Maaaring ibigay niya ang
Alas tres y media na ng madaling-araw nang sumakay sila sa car.Mahaba at tahimik ang mga gabi sa Metro Manila kapag malamig ang amihan.Sa oras na ito, halos buong city ay nahulog na sa katahimikan. Halos walang tao sa roads malapit sa factory, at tahimik na nakatayo ang buildings sa magkabilang gilid sa gitna ng makapal na hamog, ang outlines nito ay malabo hanggang magmukha na lamang silang shadows na nakadikit sa gabi.Late na, kumapal na ang fog, at napakababa ng visibility sa ilalim ng streetlights.Maliwanag ang headlights ng car, hinihiwa ang gray-white mist at iniilawan ang daan sa unahan.Sumandal si Isla sa seat niya, sa wakas ay bumigat ang exhaustion sa mga balikat niya. Tuyong-tuyo ang mga mata niya dahil sa sobrang tagal na pagtitig sa inventory lists at CCTV footage, at tila may dala pa ring faint smell ng warehouse dust at malamig na metal ang mga daliri niya.Hindi siya nagulat na darating si Lucas sa oras na ito.Talagang masyado na kasing late.Kahit kapag nag-o-ove
“Okay.”Sa hapon.Batay sa CCTV footage, natukoy ng police ang mga nagnakaw ng raw materials. Hindi lamang ito isang tao, kundi ilang factory employees.Ang dahilan kung bakit hindi sila agad na-trace ay dahil hindi nila kinuha ang lahat nang sabay-sabay.Sa halip, paunti-unti nilang inilabas nang palihim ang malaking amount ng raw materials.Ilang nawawalang piraso rito.Ilang nawawalang parts doon.Sa unang tingin, bawat loss ay mukhang insignificant, ang klase ng maliit na discrepancy na madaling isisi sa counting errors, damaged stock, o ordinary wastage habang nagpo-production. Ngunit nang maipon ang maliliit at paunti-unting theft na iyon, mabilis itong naging isang seryosong deficit.Nang mahanap ng police ang employees na involved at dalhin sila para sa questioning, mabilis silang umamin.May nagbayad sa kanila ng mataas na halaga para magnakaw ng ilang raw materials.Lahat sila ay nagtatrabaho sa production line. Sa mga mata nila, hindi malaking bagay ang pagkawala ng ilang ra
Ilang araw lamang ang pananatili sa France, pagkatapos ay balik-biyahe na.Pagdating sa Metro Manila, ganap na nakahinga nang maluwag si Isla.Gaano man kaganda ang Paris sa descriptions ng ibang tao, gaano man ka-romantic tingnan ang Seine sa ilalim ng fireworks, para kay Isla, may dala pa ring isang layer of distance ang foreign country. Ang language, ang streets, ang weather, maging ang amoy ng ulan ay pawang unfamiliar.Tanging nang makatapak siya muli sa Pilipinas saka dahan-dahang lumuwag ang higpit sa dibdib niya.Mas mabuti pa rin ang nasa bahay.Nakatanggap si Lucas ng bagong shares, at matagumpay namang nakahanap si Lacson ng investors. Sa wakas ay nakontrol na ang troublesome matter sa France, bagama’t kailangan pa rin ng panahon para ganap na ma-settle ang aftermath.Pagbalik sa bahay, ilang araw na nawala si Lucas.Palagi naman siyang busy, ngunit iba ang pagkakataong ito. Ang transfer ng shares, internal adjustments ng Montenegro Group, gulong iniwan ni Lacson, reaction n
Pinisil ni Isla ang balikat niya. “Umupo ka. Ako ang magbubukas ng pinto.”Nakikita niyang hindi na kayang tiisin ng katawan ni Lucas ang ganitong tuloy-tuloy na trabaho.Kahit nananatiling calm at controlled ang expression niya, hindi maitago ang exhaustion sa mga mata niya. Mula nang dumating sa France, hinarap na niya ang legal matters, investors, crew, Lacson, pressure ni Leonardo, at aftermath ng accident. Paisa-isang piraso lamang ang tulog niya, at maging ang ilang oras na iyon ay palaging naaantala.Kung magpapatuloy ito, kahit bakal ay kakalawangin.Sandaling tiningnan siya ni Lucas, pagkatapos ay sa wakas umupo rin.Naglakad si Isla papunta sa pinto at binuksan iyon.Nakatayo sa labas si Lacson.Hindi siya nakapag-ahit, at ang karaniwan niyang careless at artistic na appearance ay mas haggard ngayon kaysa dati. Gusot ang coat niya, bloodshot ang mga mata, at may bihirang lost look sa mukha niya, na para bang sa wakas ay naubos siya ng buong absurdity ng mga nagdaang araw.Nan
Malamig ang December sa Paris, may walang tigil na ambon.Pagbaba ni Isla mula sa plane, hindi niya namalayang mas hinigpitan niya ang pagkakabalot ng down jacket sa sarili.Mamasa-masa at malamig ang hangin. Ibang-iba ito sa malamig na amihan na nararanasan sa Metro Manila at Mandaluyong. Ang lamig dito ay tahimik na tumatagos sa tela at hanggang buto. Mababa ang gray na langit sa ibabaw ng airport, at ang ulan ay bumababa bilang maninipis na hibla, pinalalabo ang malalayong ilaw at glass walls na parang hazy watercolor.Paglabas na paglabas niya ng airport, nakita niya si Lucas na naghihintay doon.Ibinigay ni Selena kay Lucas ang flight number nang sumakay si Isla sa plane, sinabihan itong maghintay at sunduin siya.Sa gitna ng French people, hindi naman siya partikular na matangkad, ngunit bilang Asian face sa grupo ng foreigners, kapansin-pansin pa rin siya.Suot ni Lucas ang mahabang black coat, nakatayo roon na parang sculpture.Tuwid ang postura niya, kalmado ang expression, at







