ตอนที่ 1 กลิ่นในความทรงจำ

ย้อนกลับไปเมื่อ 3 ปีก่อน (กรุงเทพฯ)

บรรยากาศในมหาวิทยาลัยช่วงเย็นช่างเงียบสงัดภาคิน พี่ปี 4 รุ่นพี่คณะบริหารฯ เดินกึ่งวิ่งไปตามทางเดินหอประชุมเพื่อไปหาแฟนสาวตามนัด ในระยะไม่กี่เมตรข้างหน้า เขาเห็นแผ่นหลังบางของหญิงสาวในชุดนักศึกษา (ลัลนาตอนปี1) ยืนหันหลังอยู่ใต้เงาไม้ใหญ่ ความดีใจบวกกับความรีบร้อนทำให้เขาไม่ได้สังเกตอะไรไปมากกว่านั้น

ชายหนุ่มย่องเข้าไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว วงแขนแกร่งตวัดโอบกอดร่างบางนั้นไว้แน่นจนแผ่นหลังพิงแนบกับอกกว้าง ก่อนจะก้มลงซุกใบหน้าเข้าที่ข้างแก้มนุ่มแล้วสูดดมความหอมฟอดใหญ่ด้วยความคุ้นเคย

“รอนานไหมครับมุก...”

“ว้ายยย! ไอ้โรคจิต!”

ร่างในอ้อมกอดสะดุ้งสุดตัวก่อนจะใช้แรงทั้งหมดที่มีดีดตัวออกและหันกลับมาตวัดฝ่ามือตบเข้าที่ใบหน้าคมคายอย่างแรง!

<เพียะ!>

ภาคินยืนอึ้ง มือกุมแก้มที่ร้อนผ่าวด้วยความตกใจ แสงไฟทางที่สลัวทำให้เขาเห็นเพียงใบหน้าเด็กสาวที่ยังดูอ่อนวัย ไม่มีการแต่งแต้มเครื่องสำอาง ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความกลัวและโกรธจัด

“เอ่อน้อง!... พี่ขอโทษครับ พี่จำผิด...”

เขายังพูดไม่ทันจบคำ เด็กสาวคนนั้นก็ใช้หลังมือเช็ดที่แก้มข้างที่โดนหอมแรงๆ ราวกับรังเกียจนักหนา เธอสะบัดหน้าแล้วรีบวิ่งหนีหายไปในความมืด ทิ้งให้ภาคินยืนงงอยู่คนเดียว สิ่งเดียวที่ยังตกค้างอยู่ในโสตประสาทของเขา ไม่ใช่ความเจ็บที่ใบหน้า... แต่เป็น “กลิ่นหอมอ่อนๆ” จากตัวเธอที่ติดอยู่ที่ปลายจมูก

หลังจากวันนั้น ภาคินก็ไม่ได้เจอเธออีกเลย เพราะเขาต้องเดินทางไปสิงคโปร์ทันทีเพื่อเรียนต่อและ ฝึกงานรับช่วงงานบริหาร โดยที่ไม่รู้เลยว่ากลิ่นหอมนั้นจะกลับมาหลอกหลอนเขาอีกครั้งในอีก 3 ปีข้างหน้า... 

ปัจจุบัน

ณ อุโมงค์ต้นไม้ Fort Canning Park, สิงคโปร์

แสงแดดยามบ่ายทอดผ่านแมกไม้หนาทึบลงมาเป็นลำแสงสวยงาม เหมาะแก่การเป็นจุดเช็คอินยอดฮิตของเหล่านักท่องเที่ยว แต่ท่ามกลางเสียงกดชัตเตอร์และเสียงพูดคุยเซ็งแซ่ภาคิน ในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนดูเรียบหรู กลับยืนแยกตัวออกมาที่มุมลับตาคน

ใบหน้าคมคายที่มีคิ้วหนาพาดเฉียงเหนือดวงตาคมกริบดูนิ่งสนิท มือเรียวถอดแว่นสายตาที่มักจะสวมยามจดจ่ออยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ออกมาชั่วคราว ทันทีที่ไร้กรอบแว่นบดบัง แววตา “เซ็กซี่” ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสุขุมก็เผยออกมาให้เห็นจนสาวๆ ในบริเวณนั้นที่บังเอิญหันมาสบตาถึงกับต้องหลบวูบด้วยความขัดเขิน

เขาพ่นควันบุหรี่สีขาวจางๆ ออกมา ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อหูเจ้ากรรมดันไปได้ยินบทสนทนาทางโทรศัพท์เป็นภาษาไทยจากชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกล

“เออ คืนนี้แหละมึง กูจัดแน่... เดี๋ยวจะถ่ายคลิปช็อตเด็ดส่งเข้ากลุ่มให้ดูเป็นขวัญตา ลัลเห็นซื่อๆ แบบนั้น แต่อยากลองของที่สิงคโปร์เองนะเว้ย กูแค่สนองให้”

ภาคินกระตุกยิ้มมุมปาก แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มของความยินดี เขาแค่นหัวเราะในลำคอพลางส่ายหน้าช้าๆ

“เลวชะมัด!” เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ความสมเพชฉายชัดในสายตา

 ตัดภาพมาทางด้านลัลนา

ภายในมินิมาร์ทติดแอร์เย็นฉ่ำ ลัลนา ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าชั้นวางสินค้าโซนของใช้ส่วนตัว หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก มือบางชื้นเหงื่อขณะแสร้งทำเป็นยืนดูแปรงสีฟัน แต่สายตากลับเหลือบมองไปที่กล่องหลากสีสันที่วางเรียงรายอยู่ด้านข้าง

‘เอาจริงเหรอลัล... เธอตัดสินใจแล้วจริงๆ ใช่ไหม’ เธอกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ

สำหรับเด็กผู้หญิงที่โตมาในครอบครัวที่เคร่งครัด การมายืนเลือกซื้อ “ถุงยางอนามัย” คือเรื่องที่ผิดผีที่สุดในชีวิต แต่วัยของเธอและคำพูดจากกลุ่มเพื่อนที่มีแฟนกันหมดแล้ว ทำให้เธอนึกฮึดอยากจะก้าวข้ามกำแพงความกลัวนี้ไปเสียที

เธอมองกล่องเหล่านั้นด้วยความมึนตึ้บ “ตัวเลข 49, 52, 54, 56 มิลลิเมตร มันคืออะไร? ขนาดมาตรฐานของคนไทยคือเท่าไหร่? แล้วของปอล่ะ... ขนาดไหน?”

ความไม่รู้ทำให้ใบหน้าหวานร้อนผ่าวจนกลายเป็นสีระเรื่อ ยิ่งเห็นนักท่องเที่ยวคนอื่นเดินผ่านมา เธอก็รีบก้มหน้าจนคางแทบชิดอก แกล้งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแก้เขิน ทั้งที่มือไม้สั่นไปหมด

‘ถ้าหยิบมาผิดแล้วใส่ไม่ได้ แผนคืนนี้คงพังแน่...’ เมื่อคิดได้ดังนั้น ลัลนาจึงตัดสินใจใช้วิธีกันเหนียว เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้า เอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบกล่องถุงยางแต่ละไซส์ออกมา อย่างละ 2 กล่อง!

เธอกวาดมันลงตะกร้าอย่างรวดเร็วราวกับกลัวใครจะมาเห็น ในใจคำนวณไปสารพัด

“ว่าแต่ละแบบมีคุณสมบัติยังไง ทั้งแบบผิวเรียบ ผิวขรุขระ กลิ่นสตรอว์เบอร์รี่ หรือแบบบางพิเศษที่โฆษณาว่าเหมือนไม่ได้ใส่”

‘เอาไปเผื่อให้หมดนี่แหละ อย่างน้อยต้องมีสักอันที่ใช้ได้สิ’ ลัลนารีบเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์จ่ายเงิน เธอวางตะกร้าลงด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน พนักงานแคชเชียร์สบตาเธอครู่หนึ่งก่อนจะสแกนบาร์โค้ดทีละกล่อง เสียง ติ๊ด... ติ๊ด... แต่ละครั้งทำเอาเธออยากจะมุดแผ่นดินหนี

เมื่อจ่ายเงินเสร็จ เธอก็รีบยัดของทั้งหมดลงในถุงพลาสติกสีขุ่น ซ่อนมันไว้ใต้ขวดน้ำดื่มอย่างมิดชิดที่สุดเท่าที่จะทำได้ ลัลนาเดินออกจากร้านมาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งในมือ แต่ในใจกลับลิงโลดด้วยความตื่นเต้นผสมความกลัว

เธอไม่รู้เลยว่าความตั้งใจ ที่จะมอบสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตให้ชายที่เธอคบได้ไม่กี่เดือนในคืนนี้ กำลังจะกลายเป็นบทเรียนที่เธอจะไม่มีวันลืม... และกลิ่นหอมของเธอก็กำลังจะนำพาใครอีกคนเข้ามาในชีวิตแทน

 ในจังหวะนั้นเอง หญิงสาวร่างบางก็เดินตรงเข้ามาในกรอบสายตาของเขา ลัลนาเดินกลับมาจากมินิมาร์ทพร้อมถุงพลาสติกที่เธอพยายามถืออย่างเกร็งๆ ภายในนั้นบรรจุกล่องหลากไซส์ ที่เธอหยิบมาด้วยความประหม่าและไม่รู้ขนาดที่แน่ชัด

ภาคินชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นใบหน้าของเธอชัดๆ ผิวขาวนวลตัดกับริมฝีปากนิดจมูกหน่อย ดวงตากลมโตที่ดูใสซื่อและเต็มไปด้วยความหวังนั้นทำให้หัวใจของชายหนุ่มที่เคยเย็นชาถึงกับกระตุกวูบ

ในความคิดของภาคิน “ผู้หญิงสวยขนาดนี้... ทำไมถึงโชคร้ายมาอยู่กับไอ้กระจอกนี่ได้?”

“ปอ... รอนานไหม...อ๊ะ น้ำ..” ลัลนายื่นน้ำดื่มให้แฟนหนุ่มด้วยรอยยิ้มสดใส โดยไม่รู้เลยว่ากับดักของความร้ายกาจถูกวางไว้รอเธอในคืนนี้แล้ว

จังหวะที่ปอรับน้ำไปและเตรียมจะพาเธอเดินเลี่ยงออกไปหาจุดถ่ายรูป ลัลนาต้องเดินผ่านจุดที่ภาคินยืนอยู่พอดี...

วูบหนึ่ง...

สายลมจากยอดไม้พัดผ่านเข้ามาปะทะร่างบาง เส้นผมพลิ้วสยายสีดำขลับของเธอกระจายตัวตามแรงลม และในวินาทีที่เธอเดินผ่านหน้าภาคินไปเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นหอมละมุนอ่อนๆ คล้ายดอกไม้แรกแย้ม ก็ลอยมาแตะที่ปลายจมูกของเขา