ตอนที่ 2 ใช่จริง ๆ ด้วย

ภาคินชะงักกึก... หัวใจที่เคยนิ่งสงบกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง กลิ่นนี้! กลิ่นที่เขาเคยสูดดมจากข้างแก้มเด็กสาวคนหนึ่งเมื่อ 3 ปีก่อนที่เมืองไทย กลิ่นที่ทำให้เขาโดนตบหน้าจนชาไปทั้งแถบ!

เขารีบหันมองตามแผ่นหลังบางนั้นไปทันที แววตาที่เคยนิ่งเฉย กลับเริ่มมีความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้น

‘จะใช่ยัยเด็กคนนั้นไหมนะ...’

เขาจำหน้าเธอไม่ได้ชัดเจน เพราะวันนั้นมันมืดและเธอยังเป็นเด็กกะโปโล แต่ความรู้สึกจากการได้สัมผัสและกลิ่นกายมันย้ำเตือนเขาว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เขารู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องของเขา... แต่กลิ่นหอมนั้นกลับติดอยู่ที่ปลายจมูก และความเลวทรามที่เขาเพิ่งได้ยินมา มันกลับทำให้ใจเขาว้าวุ่น

คืนวันศุกร์ ณ อ่าวมาริน่า Marina Bay Waterfront Promenade

แสงไฟหลากสีจากตึกระฟ้าสะท้อนลงบนผิวน้ำของอ่าวมารีน่าดูตระการตา แต่มันกลับไม่ได้ทำให้หัวใจของภาคิน สดชื่นขึ้นเลย คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายที่เขาจะอยู่ที่สิงคโปร์หลังจากมาดูแลงานที่นี่นานถึง 6 เดือน ชายหนุ่มในชุดลำลองแต่ดูแพงถอดแว่นสายตาเก็บลงกระเป๋าเชิ้ต เผยให้เห็นดวงตาคมกริบที่ดูน่าค้นหาและแฝงความเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ

เขานัดเพื่อนร่วมงานไว้ที่คาสิโนของ Marina Bay Sands เพื่อมาคลายเครียดก่อนกลับเมืองไทย แต่ในขณะที่กำลังจะเดินข้ามฝั่งไปยังตัวอาคารสายตาเขาก็สะดุดเข้ากับร่างเล็กที่คุ้นตา

ที่หน้าสิงโตพ่นน้ำ Merlion... สาวน้อยเจ้าของกลิ่นหอมเมื่อตอนกลางวันกำลังนั่งกอดเข่า ทำท่าเหมือนกับร้องไห้ จนไหล่บางสั่นเทา

‘โดนไอ้หมอนั่นจัดการแล้วล่ะสิ ถึงมานั่งเสียใจแบบนี้’ ภาคินคิดในใจอย่างอคติ เขาพ่นลมหายใจตั้งท่าจะเดินผ่านไป แต่ขากลับก้าวไม่ออก กลิ่นหอมจางๆ ที่ลอยมาตามลมทำให้เขาตัดสินใจหมุนตัวกลับ

“น้องครับ... เป็นอะไรหรือเปล่า มีอะไรให้พี่ช่วยไหม?”

เสียงทุ้มต่ำถามเป็นภาษาไทย ลัลนาเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตที่เคยสดใสตอนนี้บวมช้ำจากการร้องไห้หนัก แม้ตอนนี้เธอจะโตเป็นสาวเต็มตัวและสวยสะพรั่งกว่าเมื่อ 3 ปีก่อนมาก แต่ประกายตาที่ดื้อรั้นนั้นยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

ภาคินก้มลงมองสำรวจใบหน้าหวานที่อยู่ตรงหน้าใกล้ๆ หัวใจเขาเต้นผิดจังหวะ

‘ใช่จริงๆ ด้วย... ยัยเด็กมือหนักคนนั้น’

แต่ดูเหมือนว่าเธอจะจำเขาไม่ได้เลยสักนิด อาจเป็นเพราะตอนนั้นเธอกำลังตกใจและเขาก็ไม่ได้สวมแว่นเหมือนในตอนนี้

“ปะ... เปล่าค่ะ พี่เป็นคนไทยเหรอคะ?” เธอถามเสียงสั่น

“ครับ พี่เป็นคนไทย มีอะไรให้ช่วยไหม ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้คนเดียวดึกๆ มันอันตรายนะ”

“หนู... หนูทะเลาะกับแฟนค่ะ” ลัลนาปาดน้ำตา “เดี๋ยวเขาคิดได้ เขาคงมาตามง้อหนูเองค่ะ”

ภาคินถอนหายใจยาว ส่ายหน้าให้กับความไร้เดียงสาของเธอ เขานึกถึงสิ่งที่ได้ยินไอ้ผู้ชายคนนั้นพูดเมื่อกลางวันว่ามันจะถ่ายคลิปเธอยังไง... แต่ดูเธอสิ ยังจะรอให้มันมาง้ออีก!

“แล้วพักที่ไหนครับ มากันกี่คน?”

“มากับแฟนสองคนค่ะ พักแถวไชน่าทาวน์”

“กลับถูกไหม? ตรงนี้มีแผนที่รถไฟใต้ดิน (MRT) นะ ถ้าหลงทางจะลำบาก”

“หนูเปิด GPS ค่ะ แต่ตอนนี้หนูจะรอเขา... ไม่รู้เขาไปไหน”

ภาคินเห็นท่าทางดื้อดึงแบบซื่อๆ ของเธอก็รู้ว่าพูดไปตอนนี้เธอก็คงไม่ฟัง เขาจึงขอตัวเดินเข้าไปในตึก Marina Bay Sands ตามนัดหมาย แต่เพียงแค่ก้าวเท้าเข้าสู่โซนคาสิโนที่หรูหรา สายตาเขากลับปะทะเข้ากับร่างของแฟนหนุ่มเลว ของสาวน้อยเจ้าของกลิ่นหอมนั่น ที่กำลังวางเดิมพันอย่างสนุกสนานหน้าโต๊ะบาคาร่า ในอ้อมแขนมีสาวสวยสุดเซ็กซี่คอยคลอเคลียเอาอกเอาใจ

'ไอ้เวรนั่น... ปล่อยแฟนตัวเองนั่งร้องไห้ข้างนอก แต่ตัวเองมาสำราญอยู่ที่นี่เนี่ยนะ!' เขาคิดในใจ

ภาคินรู้สึกร้อนรุ่มในอก เขาบอกลาเพื่อนสั้นๆ ว่ามีธุระด่วนแล้วรีบวิ่งออกมาที่เดิม แต่กลับไม่เจอสาวน้อยคนนั้นแล้ว เขาวนหาอยู่พักใหญ่จนกระทั่งเดินกลับมาที่หน้าทางเข้าคาสิโนอีกครั้ง และพบเธอยืนอยู่ตรงนั้น... ท่าทางเก้ๆ กังๆ ดูสับสน

“พี่คะ! พี่คนไทยหนิ!...” ลัลนารีบปรี่เข้ามาหาเหมือนเจอที่พึ่ง “คือ... หนูอยากเข้าไปข้างในนี้ค่ะ พี่ช่วยหนูหน่อยได้ไหม”

ภาคินขมวดคิ้ว “แล้วน้องอายุเท่าไหร่ครับ?”

“หนู... พรุ่งนี้หนูก็จะเต็ม 21 แล้วค่ะ”

“งั้นเข้าไม่ได้ครับ” ภาคินตอบเสียงเรียบ “ที่นี่กฎเหล็ก อายุไม่ถึง 21 ห้ามเข้าเด็ดขาด”

ร่างบางทรุดตัวนั่งลงตรงนั้น น้ำตาคลอเบ้าเหมือนเด็กที่ถูกทิ้งไว้กลางทาง ภาคินใจอ่อนยวบ เขาแกล้งถามลองเชิง “แล้วที่อยากเข้าเนี่ย จะเข้าไปเล่นพนันเหรอครับ?”

“เปล่าค่ะ... แฟนหนูเขาอยู่ข้างใน”

“อ้าว! แล้วเขาไม่รู้เหรอว่าน้องอายุยังไม่ถึงเกณฑ์ เข้าไม่ได้น่ะ”

“ไม่แน่ใจค่ะ... เราพึ่งเริ่มคบกันได้แค่ 2 เดือนเอง”

ลัลนาตอบเสียงแผ่วพลางลุกขึ้นยืนแล้วเดินซึมไปทางริมน้ำอย่างไร้จุดหมาย ท่าทางเคว้งคว้างของเธอทำให้ภาคินที่เดินตามมาห่างๆ อดเป็นห่วงไม่ได้ ยิ่งดึกสิงคโปร์ยิ่งดูเงียบเหงาสำหรับคนสำหรับคนต่างถิ่น

“น้องจะไปไหนครับ?”

“หนู... หนูไม่รู้ค่ะ แฟนหนูเขาไม่รับสายเลย” เธอชูโทรศัพท์ที่หน้าจอยังว่างเปล่าให้เขาดู

'คงกลัวสินะ อยู่คนเดียวในต่างบ้านต่างเมืองแบบนี้' ภาคินคิดในใจ

“น้องครับ... ฝั่งนู้นเขากำลังจะมีแสดงไฟนะ” ภาคินชี้ไปทาง Gardens by the Bay ที่อยู่ไม่ไกล

“คะ... แต่... ต้องไปทางไหนคะ ช่วยบอกทางหน่อยได้ไหม หนูงงกับ Map มากเลย”

“พอดีเลยครับ พี่กำลังจะไปทางนั้นพอดี งั้นเดินไปพร้อมพี่ก็ได้”

ภาคินไม่ได้บอกเธอว่าเขาเพิ่งเดินออกมาจากที่นั่น

ในตอนนี้เขาแค่ต้องการช่วย “ยัยลูกแมวหลงทาง