ทีเด็ดพ่อหม้ายสายเปย์

 มนตกานต์หญิงสาววัย 22 ปีลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่กับกระเป๋าเป้อีกหนึ่งใบเดินลัดเลาะมาตามซอยเล็ก ๆ ก่อนจะหยุดลงหน้ารั้วบ้านหลังหนึ่งเธอผลักประตูไม้เข้าไปเบา ๆ จากนั้นก็เดินต่อไปยังตัวบ้านไม้ยกพื้นสูงใต้ถุนเปิดโล่ง

 “ยายชมคะทำอะไรอยู่คะ” เสียงหวานดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มสดใส

 ยายชมนาดที่กำลังนั่งให้มะลิเด็กรับใช้วัยรุ่นนวดขาให้เงยหน้ามามองหลานสาวของเพื่อนแล้วยิ้มสีหน้ามีแววสงสัย

 “หนูกานต์นั่นลากกระเป๋าใบใหญ่มาเชียวจะไปเที่ยวไหนล่ะ” ยายชมนาดเจ้าของบ้านถามหญิงสาวอย่างเอ็นดู

 “ยายลืมไปหรือเปล่าว่าหนูจะต้องเข้าไปทำงานในกรุงเทพนะคะ” มนตกานต์หัวเราะเบา ๆ

 “ตายจริงนี่ถึงวันที่ต้องไปทำงานแล้วเหรอลูกเพิ่งเรียนจบแทนที่จะพักสักหน่อย”

 “ก็บริษัทเขาเรียกตัวแล้วนี่คะหนู ถ้าหนูไม่ไปก็คงห้องหาบริษัทใหม่”

 “แล้วดูดีแล้วใช่ไหมว่าบริษัทที่เขารับเราเข้าทำงานน่ะมีตัวตนจริง ๆ ไม่ใช่ถูกเขาหลอกไปทำงานเป็นแก๊งคอลเซนเตอร์เหมือนในข่าวนะ”

 “โอ้โห....ยายชมทันสมัยจังเลยค่ะ ติดตามข่าวสารรู้จักพวกแก๊งคอลเซนเตอร์แบบนั้นด้วย”

 “ก็ยัยมะลิเปิดทีวีให้ยายดูข่าวนี้ทุกวันเลย” คุณยายหมายถึงมะลิเด็กรับใช้ที่กำลังอยู่ในช่วงวัยรุ่น

 “แต่หนูว่าก็ดีนะคะจะได้ไม่มีใครมาหลอกยายได้” มะลิที่กำลังนวดขาให้คุณยายอยู่พูดแทรกขึ้นมา

 “ใครจะหลอกได้ย้ายได้ละลูก โทรศัพท์ยายก็ไม่มีแอพธนาคารอะไรพวกนั้นหรอกอยากจะใช้เงินก็ไปเบิกเอาที่ธนาคารน่ะ”

 “ทำแบบที่ยายว่ามันก็ปลอดภัยดีนะคะ แต่เดี๋ยวนี้คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยเข้าไปที่ธนาคารแล้วค่ะส่วนใหญ่จะใช้แอปพลิเคชัน”

 “ยายว่ามันเป็นดาบสองคมนะ เหมือนมีเงินอยู่ในมือตลอดเวลาจะซื้อจะใช้จ่ายอะไรก็คล่องตัวมารู้ตัวอีกทีตอนใกล้จะสิ้นเดือนเงินไม่เหลือแล้ว”

 “ใช่ค่ะเรื่องนี้หนูเห็นด้วยกับยายเลยค่ะ การจ่ายเงินซื้อของมันสะดวกสบายมากเลยทำให้คนใช้เงินอย่างไม่ระวัง”

 “แล้วหนูไปทำงานกรุงเทพเงินเดือนจะพอใช้มั้ยลูก เขาให้เงินเดือนเริ่มต้นที่เท่าไหร่” ยายชมนาดถามหลานสาวของเพื่อนอย่างเป็นห่วง

 “เขาให้หมื่นแปดค่ะ ถ้าผ่านการทดลองงานก็จะเพิ่มให้อีกค่ะ”

 “แล้วมันจะพอกินไหม ค่าใช้จ่ายในกรุงเทพมันสูงมากเลยนะอาหารแต่ละมื้อก็น่าจะเกือบร้อยบาท”

 “ต้องพอค่ะยายหนูจะใช้จ่ายอย่างประหยัด แต่ยังดีที่ว่าบริษัทเขามีหอพักราคาถูกให้เช่าด้วยค่ะ”

 “ดีจังนะ แล้วหอพักที่ว่ามันดีไหมล่ะ ไม่ใช่ว่าเขาให้ไปอยู่หอพักเก่า ๆ นะ”

 “นี่ค่ะยาย หนูไปดูมาแล้วค่ะ” หญิงสาวเปิดรูปถ่ายหอพักที่เธอได้เข้าไปดูเมื่อสัปดาห์ก่อนให้กับคุณยายชมนาดดู

 “ทำไมมันคับแคบแบบนี้ละลูก ระเบียงห้องก็ไม่มีแบบนี้จะซักผ้าตากผ้ากันยังไงล่ะ” 

 “ที่หอพักก็มีเครื่องซักผ้าหยอดเหรียญค่ะ ยายเราใช้บริการตรงนั้นได้เลย”

 “แต่มันแคบไปนะลูกดูท่าทางอึดอัด ห้องก็เก่ามาด้วยนะ” น้ำเสียงเริ่มไม่เห็นด้วย

 “ทำยังไงได้ล่ะคะคุณยายบริษัทที่หนูไปทำงานอยู่ กลางใจเมืองเลยค่ะถ้าให้เช่าหอพักอยู่ขั้นต่ำก็สามสี่พันแต่นี่เขาให้เช่าแค่พันหน้าเองนะคะหนูประหยัดได้ตั้งเยอะเลยค่ะ” มนตกานต์ยิ้มเจื่อน ๆ

 “ลองบอกยายมาสิว่าบริษัทที่จะไปทำงานอยู่แถวไหน” 

 “อยู่แถวสุขุมวิทค่ะยาย”

 “สุขุมวิทเหรอเดี๋ยวนะยายขอคิดอะไรก่อน หนูกานต์รอยายอยู่ตรงนี้นะเดี๋ยวยายกลับมา” คุณยายชมนาดเดินขึ้นไปบนบ้านไม่นานนักก็กลับลงมาพร้อมกับถือของบางอย่างลงมา

 “อะไรคะยาย”

 “ถ้าอยู่แถวสุขุมวิทตามที่บอกจริงไม่ต้องไปอยู่ห้องพักของบริษัทหรอกนะกานต์ ยายมีคอนโดอยู่ที่นั่น นี่กุญแจและคีย์การ์ดของคอนโด”

 “อะไรนะคะ ยายมีคอนโดอยู่ที่กรุงเทพด้วยเหรอคะ”

 “ยายมีสองห้องเลยนะ แบ่งให้หนูอยู่ห้องหนึ่งก็แล้วกัน ส่วนอีกห้องหนึ่งเป็นห้องของหลานชาย”

 “หลายคุณยายเหรอคะ หนูนึกว่าเขาอยู่ต่างประเทศ” มนตกานต์จำได้ว่าคุณยายเคยเล่าเรื่องหลานชายให้ฟังและเขาก็แต่งงานมีครอบครัวอยู่ที่ต่างประเทศ

 “เขากลับมาแล้วล่ะ”

 “แต่หนูไม่เคยเจอเขาเลย”

 “ก็เขาทำงาน ไม่ค่อยได้กลับมาที่บ้านเท่าไหร่ ยายก็ว่าจะแนะนำให้หนูกับหลานชายของยายรู้จักกันแต่ก็คลาดกันทุกทีขานั้นใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในกรุงเทพไม่ค่อยได้เข้ามาที่บ้านยายเท่าไหร่”

 “ยายคะแต่หนูว่ายายไม่ต้องให้หนูไปอยู่คอนโดของยายหรอกค่ะ หนูเกรงใจ”

 “จะเกรงใจอะไรกันล่ะ คอนโดนั้นไม่มีใครอยู่เลยยายก็เอาไว้ไปพักผ่อนตอนที่ยายไปกรุงเทพ ให้หนูไปอยู่ก็จะได้ช่วยดูแลคอนโดให้ยาย อีกอย่างถ้ายายไปกรุงเทพก็จะได้มีเพื่อนคุยด้วยไง”

 “แล้วหลานชายคุณยายจะไม่ว่าใช่ไหมคะ”

 “ใครจะว่าอะไรล่ะ ถึงห้องนั้นจะเป็นชื่อของเขาก็จริงแต่ยายเป็นคนซื้อนะ”

 “ยายคะถ้ายังงั้นให้หนูช่วยจ่ายค่าเช่าดีไหม”

 “อย่าคิดจะจ่ายค่าเช่าเชียวนะ ยายรับปากกับยายอำไพไว้แล้วว่าจะดูแลหนูอย่างเต็มที่”

 “แต่ยายก็ช่วยส่งเสียหนูให้เรียนจนจบ” เธอพูดอย่างเกรงใจ

 “นั่นมันเป็นเรื่องเล็กน้อยนะหนูกานต์ ยังไงยายก็ต้องดูแลหลานสาวของเพื่อนให้ดีที่สุดเพราะยายอำไพของหนูดีกับยายมาก ๆ เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก หนูกานต์ก็เหมือนกับเป็นหลานของยาย

 “หนูขอบคุณจริง ๆ ค่ะยาย” มนตกานต์ยกมือไหว้ยิ้มทั้งน้ำตาคลอด้วยความซาบซึ้ง