ทีเด็ดพ่อหม้ายสายเปย์

“ยายเคยพูดเรื่องนี้หลายครั้งแล้วแต่หนูก็ไม่เคยเข้าใจสักที ยายลองเล่าให้หนูฟังได้ไหมคะทำไมยายต้องดูแลหนูดีขนาดนี้” มนตกานต์ถามด้วยความสงสัยอย่างจริงจัง “ยายกับยายอำไพของหนูเป็นเพื่อนสนิทกัน ยายน่ะหัวขี้เลื่อยเรียนหนังสือก็ไม่ค่อยเข้าใจก็มียายอำไพของหนูนี่แหละที่ช่วยสอน ช่วยทบทวนบทเรียนให้ยาย จนเราสอบได้เป็นครูด้วยกันทั้งคู่ พอเรียนจบเราก็ได้บรรจุเป็นครูที่โรงเรียนเดียวกันอีก มีอยู่วันหนึ่งฝนตกหนักมากขากลับจากสอนรถของยายเกิดอุบัติเหตุ ยายอำไพที่ขี่มอเตอร์ไซค์ตามมาทีหลังก็รีบจอดรถและช่วยเรียกรถพยาบาลให้ตอนนั้นยายขาหักต้องนอนโรงพยาบาลนานเป็นเดือนก็ได้ยายอำไพของหนูช่วยดูแลแล้วยังไปสอนแทนยายอีกด้วย นับจากนั้นยายก็สัญญากับตัวเองเลย เลยว่าสักวันหนึ่งจะต้องตอบแทนความมีน้ำใจของยายอำไพให้ได้ ตอนที่ยายอำไพป่วยท่านเป็นห่วงหนูมาก ยายเลยรับปากว่าจะช่วยดูแลหนูให้ถึงที่สุด” คุณยายชมนาดเล่าด้วยแววตาอบอุ่นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข “หนูขอบคุณมากนะคะยายที่ช่วยดูแลหนูอย่างดีมาตลอด” เธอยกมือกราบไปบนตักท่านอีกครั้ง “หนูก็เป็นหลานอีกคนหนึ่งของยายนะ ถึงยายจะมีลูกหลานหลายคนแต่สุดท้ายแล้วพวกเขาก็แยกย้ายกันไป

เหมวัตวาณิชธนากรหนุ่มวัย 33 ปีกำลังยืนจิบวิสกี้อยู่บนชั้น ชั้นสองของผับแห่งหนึ่งภายในโรงแรมหรู ตาคมมองผู้คนที่ออกมาท่องเที่ยวแม้จะไม่ใช่คืนวันหยุดแต่ภายในก็เต็มไปด้วยผู้คนที่อยากออกมาผ่อนคลายหลังจากทำงานหนักมาตลอดทั้งวัน“มองอะไรวะเหม” นิธิกรหรือกรเพื่อนสนิทซึ่งเป็นเจ้าของผับและโรงแรมแห่งนี้ถามขึ้นเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มยืนมองลงไปข้างล่างอยู่นาน“ฉันก็มองไปเรื่อย” เขาตอบก่อนจะหมุนตัวแล้วกลับมานั่งบนโซฟาอย่างเดิม“ทำไมคืนนี้มาคนเดียวแล้วน้องมาเบลไปไหนแล้วล่ะ” เขาหมายถึงมาเบลนางแบบและอินฟลูเอนเซอร์สาวคู่ควงคนล่าสุดของเหมวัต“อย่าพูดถึงเธอเลย” เขาตอบเสียงเรียบ“นี่อย่าบอกนะว่าคบกันไม่ถึงสามเดือนก็เลิกกันแล้วทำไมวะ ฉันว่าเธอสวยเซ็กซี่แบบที่นายชอบเลย” แทนคุณเพื่อนสนิทอีกคนถามขึ้น“เรื่องนั้นไม่เถียงนะ ว่าสวยเซ็กซี่แต่ใครจะคิดล่ะว่าเธอคือตัวปัญหา”“ยังไงล่ะ”“นายก็รู้นี่ฉันคบกับพวกเธอก็แค่ก็ไม่ได้คิดจะจริงจังอะไร ตอนแรกก็ตกลงกันแล้วว่าคบกันเพื่อความสนุกไม่จริงจังอะไร แต่เธอ ผิดสัญญานะ”“ยังไงวะ” นิธิกรถามเพิ่ม“ก็หลายวันก่อนฉันไปกินข้าวกับเธอ แล้วเธอก็ไลฟ์สดติดหน้าฉันไปด้วยแถมยังบอกในไลฟ์ว่าฉั

ที่ผ่านมาเหมวัตไม่เคยบอกหรืออธิบายกับใครว่าเพราะอะไรเขาภรรยาถึงหย่ากัน เหมวัตคิดว่ามันไม่จำเป็นต้องเอาเรื่องในอดีตมาเล่าให้กับใครฟัง“แล้วถ้าไม่พูด ไม่บอกใครเขาจะรู้มั้ยล่ะว่าที่เป็นพ่อหม้ายอยู่ทุกวันนี้เพราะเห็นงานสำคัญกว่าเมียเขาเลยทิ้งไปน่ะ คนเขาก็คิดว่าเราทำไม่ดีกับผู้หญิงมากผู้หญิงเขาถึงต้องทิ้งไป ไม่มีใครเข้าใจอะไรได้ดีไปทุกอย่างหรอกนะเหม ถ้าเราไม่อธิบาย” คุณยายชมนาดพูดด้วยท่าทางจริงจัง“ทำไมวันนี้ยายดูจริงจังกับเรื่องนี้จังเลย มีอะไรหรือเปล่า”“ไม่มีอะไรหรอก มันเป็นเรื่องที่ยายอยากจะคุยกับเหมมานานแล้ว ยายให้เวลาเหมสนุกกับความโสดอีกสักนิด”“หมายความว่ายังไงครับยาย”“ก็หมายความว่าถ้าภายในปีสองปีนี้ยังไม่คบหาใครอย่างจริงจังยายนี่แหละจะเป็นคนหาเมียให้เอง”“ยายครับไม่เอานะครับ” เขาปฏิเสธสีหน้าตื่น“ทำไมล่ะ”“ถ้าจะมีเมียผมขอหาเองดีกว่า”“ก็มัวชักช้าไม่ทันใจยาย ถ้ากลัวว่าผู้หญิงที่ยายหามาให้ไม่ถูกใจก็รีบหาเองสิ เรื่องนี้ยายจริงจังมากนะ ไหน ๆ ก็พูดถึงเรื่องนี้แล้วอยากจะบอกอะไรให้อย่างหนึ่งก็แล้วกัน”“อะไรครับ”“ยายได้ยินมาว่าแม่ของเราก็กำลังกังวลเรื่องนี้อยู่เหมือนกันเหมลองคิดดูนะว่าจะ

เหมวัตอาบน้ำเสร็จก็นั่งดูข่าวต่างประเทศอยู่กลางห้องกว้าง แต่เขาไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่เพราะมีใบหน้าสวยของหญิงสาวห้องตรงข้ามแทรกเข้ามาในความคิดอยู่ตลอด‘ทำไมเธอต้องเป็นหลานสาวของเพื่อนรักคุณยายด้วยนะ???’คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัว เหมวัตรู้สึกสนใจในตัวผู้หญิงคนนี้แต่ด้วยสถานะของมนตกานต์เขาคงไม่อาจคิดอะไรไปไกลได้มากกว่าหลานสาวเพื่อนของคุณยายที่ท่านฝากให้เขาช่วยดูแลด้วยความคิดที่ฟุ้งซ่านถึงผู้หญิงที่อยู่ห้องฝั่งตรงข้ามทำให้เหมวัตตัดสินใจเปลี่ยนชุดก่อนจะขับรถออกจากคอนโดในเวลาเกือบห้าทุ่ม...แล้วชายหนุ่มก็มาถึงผับของนิธิกรในเวลาไม่ถึงสิบนาที“ไหนว่ากลับไปหายาย” เจ้าของผับทักทายก่อนจะพยักหน้าให้ลูกน้องเอาเครื่องดื่มมาเสิร์ฟให้เพื่อนสนิทที่เลือกนั่งที่เคาน์เตอร์บาร์เพราะวันนี้แทนคุณไม่มาด้วยเขาจึงไม่ได้ขึ้นไปนั่งที่โซนวีไอพี“ไปมาแล้วเพิ่งกลับมาถึงเมื่อกี้”“แล้วนี่เป็นอะไรหน้าเครียดเชียว อย่าบอกนะว่าคุณยายหาผู้หญิงไว้รอที่บ้าน” นิธิกรทั้งขำทั้งเห็นใจเพื่อน“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกฉันเคลียร์กับยายแล้วยายให้เวลาจัดการเรื่องนี้เอง”“แล้วทำไมหน้าตานายดูไม่สบายใจเลยล่ะ หรือมีเรื่องอื่นให้เครียด”“เมื่อ

มนตกานต์เดินขึ้นมาบนห้องอีกครั้ง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างลังเลว่าจะโทรไปหาคุณยายชมนาดดีไหม แต่เมื่อคิดว่าจะเป็นการเอาเรื่องปวดหัวให้ท่านเธอก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าสะพายอย่างเดิมหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะเคาะประตูห้องของเหมวัตเบา ๆ เธอยืนรออย่างกระวนกระวายและพยายามนึกว่าตนเองไปทำอะไรเขาถึงไม่พอใจจนไม่ให้เข้าห้อง“สวัสดีค่ะอาเหม” มนตกานต์ยกมือไหว้อย่างอ่อนน้อมและส่งยิ้มหวาน“เลิกงานแล้วเหรอ”“มาเคาะห้องแบบนี้มีอะไรหรือเปล่าหรือว่าจะชวนไปกินข้าว”“ไม่ใช่ค่ะ”“แล้วมีอะไร” เหมวัตแกล้งถามทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเธอมาเคาะห้องของเขาทำไมมนตกานต์พยายามทำสีหน้าให้ปกติที่สุดทั้งรู้สึกโมโหมากที่เข้าห้องไม่ได้ แต่หญิงสาวต้องพูดดีกับเขาอย่างน้อยก็จะได้เข้าไปเก็บของข้างในออกมาก่อนที่จะย้ายไปอยู่ที่อื่น หญิงสาวรู้ว่ามันเป็นสิทธิ์ของเขาที่จะให้เธออยู่ห้องนั้นหรือแต่ก็น่าจะบอกกันดี ๆ ไม่ใช่มาทำแบบนี้“กานต์เข้าห้องไม่ได้ค่ะ พนักงานข้างล่างบอกว่าอาเหมเปลี่ยนรหัส อาเหมทำแบบนี้ทำไมคะ ถ้าไม่อยากให้กานต์อยู่ก็บอกกันดี ๆ ก็ได้ค่ะ เปิดห้องให้กานต์หน่อยได้ไหมคะ กานต์ขอเวลาเก็บของก่อน” หญิงสาวร้องขอเสียงเบา