ปีพุทธศักราช 2525

บ้านพุทธชาด  เจ้าของเรือนคือคุณรามิลและคุณมาตยาผู้เป็นภรรยา  ทั้งสองเป็นคู่ชีวิตที่ครองคู่กันมานานหลายสิบปี  ลูกหลานส่วนใหญ่ต่างแยกย้ายไปมีชีวิตของตนเหลือเพียงตายายและหลานชายคนเล็กคือ ศิวะ โชติภิวรรธ อายุ 25 นายแพทย์อินเทิร์นปีที่สองและเขามีแผนจะเรียนต่อด้านศัลยกรรมตกแต่งหลังจากที่ทำงานใช้ทุนจบแล้ว 

หลังจากที่ลงมาจากชั้นบนในเช้าวันหนึ่ง  ชายหนุ่มได้ยินเสียงถกเถียงกันของชายหญิงชราลั่นมาจากห้องทานอาหาร  ซึ่งก็คือคุณตาและคุณยายอายุแปดสิบเศษทั้งคู่ของเขา  ศิวะอมยิ้มแล้วหยุดยืนที่หน้าห้องไม่ก้าวเข้าไปข้างในขัดจังหวะสองตายาย

“ฉันว่าแกน่ะไม่เคยรักฉันเลยนะตาราม  ดูสิอยู่กันมาห้าสิบกว่าปีให้ฉันกินแต่หัวปลา”  เสียงคุณยายมาตยาแว่วมา

“เอ้า  ยายมัตนี่มากล่าวหากัน  ฉันว่าเธอน่ะไม่รู้อะไรเลย  หัวปลาคือส่วนที่ดีที่สุดเลยนะกินเยอะๆ จะได้บำรุงสมองด้วย”  เสียงคุณตารามิลโต้ตอบ

“นี่เธอหาว่าฉันโง่เหรอ  ตาแก่นี่พูดไม่เข้าหูซะแล้ว”  คุณยายมัตหรือมาตยาพึมพำ  นางหันไปทางหิ้งพระแล้วยกมือขึ้นพนม

'เกิดชาติหน้าฉันใดอย่าให้ลูกอย่าได้พบเจอคนคนนี้อีกเลยนะเจ้าคะ  หากเขาไปเกิดในรามเกียรติลูกก็ขอไปเกิดในเรื่องพระเวสสันดรแทนเถอะเจ้าค่ะ  อยู่คนละมิติคนละจักรวาลไปเลยนะเจ้าคะ  เจ้าประคู้น....  สาธุ' 

คุณยายพึมพำยกมือขึ้นสาธุท่วมศีรษะ  ฝ่ายคุณตาไม่น้อยหน้ากัน  ยกมือขึ้นพนมหันหน้าไปทางหิ้งพระพุทธเช่นกัน

'สาธุเกิดชาติหน้าฉันใดขอให้กระผมเจอเธอทุกชาติไป  ต่อให้เราอยู่คนละมิติก็ขอให้มีทางได้อยู่ด้วยกันได้ด้วยเทอญ'

นายแพทย์ศิวะอดหัวเราะไม่ได้  คุณตาคุณยายของเขารักกันมานาน  และพูดจาแกมทะเลาะเล็กๆ กันแบบนี้เป็นประจำจนเป็นเรื่องน่าเอ็นดูสำหรับคนที่พบเห็น  เขาเลี่ยงเดินออกมาทางหน้าบ้านเพราะไม่อยากไปขัดจังหวะของสองตายายจึงเห็นเด็กสาวข้างบ้านที่เป็นรุ่นน้องในโรงเรียนเดียวกัน  แถมพอเข้ามหาวิทยาลัยก็เข้าที่เดียวกันด้วยแต่คนละคณะ

“ชุตาไม่ไปเรียนเหรอ” 

“ยังค่ะพี่ศิวะ  วันนี้ชุตาไม่มีเรียนเช้าเลยว่าจะอาบน้ำให้เจ้ามอมก่อน”  หญิงสาวตอบพลางมองหาเจ้าสุนัขตัวโปรด  เธอหามันมาจะทั่วบ้านแล้วแต่ไม่เจอสักที

เจ้ามอมที่เธอพูดถึงนั้นคือสุนัขตัวสีขาวขนฟูพันธ์ซามอยที่เป็นสัตว์เลี้ยงแสนรักของเธอ   หญิงสาวมองเห็นหางสีขาวสั่นดิกๆ มาจากพุ่มไม้ข้างรั้วแล้วตั้งท่าจะวิ่งไปลากคอเจ้าตัวแสบมาอาบน้ำ

“เจ้ามอม  มาเดี๋ยวนี้เลย  อาบน้ำทีไรทำไมรู้มากขนาดนี้นะละนั่นไปแอบในพุ่มไม้คิดว่าตัวเล็กเหรอ  ต้นไม้ได้ตายหมดประไรเดี๋ยวแม่มาตีไม่รู้นะ”

วิชุตาพูดถึงมารดาที่เป็นคนปลูกต้นโมกพวกนี้เป็นรั้วด้วยตนเอง  เธอกำลังจะวิ่งไปหาเจ้ามอมแต่ศิวะรีบเรียกไว้

“เดี๋ยวอย่าเพิ่งไปสิ พี่มีเรื่องจะถามว่าปีนี้ชุตาจะไปค่ายอาสาไหม” 

เขาถามถึงโครงการค่ายอาสาพัฒนาของมหาวิทยาลัยที่เขาเคยเรียน  แม้ว่าจะจบมาแล้วแต่ยังไปช่วยงานบ้างถ้ามีเวลา

“ว่าจะไปค่ะ  เห็นอาจารย์ฝ่ายกิจกรรมบอกว่าปีนี้จะไปช่วยทำหมันหมาแมวจรในหมู่บ้านด้วย  ชุตาเลยกะจะไปเป็นลูกมือน่ะค่ะ” 

วิชุตาเรียนคณะสัตว์แพทย์ปีที่สอง  หญิงสาวจึงตั้งใจจะไปเก็บประสบการณ์ในการลงงานจริง

คุณหมอหนุ่มพยักหน้ารับรู้

“งั้นพี่ฝากบอกอาจารย์ด้วย  ว่าปีนี้พี่พอมีเวลาจะไปช่วยออกตรวจสุขภาพฟรีอีกคน”