เมียเก็บมาเฟียเถื่อน (ซีรีย์ชุดคนเถื่อน 1)

เมียเก็บมาเฟียเถื่อน (ซีรีย์ชุดคนเถื่อน 1)

last updateLast Updated : 2026-01-16
By:  P. ChamomileOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
59Chapters
1.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เอมมาลินถูกส่งตัวมาเป็นเมียเก็บมาเฟียธุรกิจการเงินตั้งแต่อายุ 18 ความดิบ เถื่อน เร่าร้อน รุนแรง ทำให้เธอต้องตกเป็นทาสรักเขาตลอดไป...

View More

Chapter 1

บทที่ 1 เด็กสาวแลกหนี้

—Vamos a divorciarnos.

La cuchara se le resbaló a Raquel de entre los dedos y chocó con un ruido seco contra el plato.

Diego estaba sentado frente a ella, recostado con la naturalidad de quien acaba de comentar el tiempo. Su expresión no delataba absolutamente nada.

Ella siempre había sabido que aquel arreglo tenía fecha de caducidad. Un matrimonio construido sobre la conveniencia familiar y la utilidad mutua no echa raíces, pero no esperaba que la guillotina cayera esa misma noche. No cuatro horas después de haber estado sentada en la sala de espera de una clínica, con el informe de laboratorio en las manos que confirmaba que llevaba un hijo suyo.

Los dedos se le crispaban bajo el borde de la mesa del comedor, presionando la madera dura hasta que la presión amortiguaba el súbito latido de la sangre en los oídos.

—¿Por qué? ¿Hice algo mal?

Diego sostuvo su mirada, completamente distante.

—¿Tiene que haber una razón?

Un frío hueco se le instaló en el pecho. Ni siquiera se había molestado en inventar una excusa.

Raquel alargó la mano hacia el vaso de agua, dio un sorbo lento y deliberado para tragar el nudo seco que se le había formado en la garganta. Dejó el vaso con una precisión cuidadosa, asegurándose de que no chocara contra la mesa ni delatara el temblor de sus manos.

—¿Cuándo?

La ceja de Diego se contrajo. Su compostura pareció desconcertarlo, interrumpiendo la escena desordenada para la que se había preparado.

—Pronto —dijo, entrecerrando los ojos mientras buscaba en su rostro alguna grieta.

—Está bien.

Él la miró fijamente, esperando. Cuando no llegó nada más, ni lágrimas, ni exigencias, ni un intento desesperado de explicación, un sonido seco y sin humor se le escapó de la garganta.

—¿Eso es todo? ¿No tienes nada más que decir?

—No hay nada que decir.

La mandíbula se le tensó. La poca paciencia que le quedaba se endureció en una irritación fría.

—Nada —murmuró por lo bajo. Empujó la silla hacia atrás con un roce sordo contra el suelo y se puso de pie—. De verdad que eres de sangre fría.

Dio media vuelta y subió las escaleras de dos en dos, dejándola sola en el comedor en silencio.

Más tarde esa noche, el silencio en el dormitorio principal era asfixiante.

Estaban tumbados en lados opuestos del colchón king-size, de espaldas el uno al otro. Unos pocos centímetros de espacio vacío se extendían entre ellos, pero bien podría haber sido un océano.

—Diego.

Las sábanas se movieron de inmediato cuando él se giró hacia ella.

—¿Qué?

Había un filo de expectación en su voz, como si todavía estuviera esperando el colapso inevitable, que ella se diera la vuelta, le agarrara la manga y le suplicara que lo reconsiderara.

Bajo el edredón, Raquel dejó que su mano se deslizara hacia abajo y apoyó la palma plana contra el leve calor de su bajo vientre. Él era quien la estaba descartando. Suplicar no le devolvería su respeto; solo le costaría lo que le quedaba de orgullo.

—Estos dos años —murmuró en la oscuridad—. Gracias.

Un silencio pesado se alargó.

Luego Diego exhaló. El breve ablandamiento de su postura se tensó de nuevo en un desprecio rígido.

—Ridículo.

Le dio la espalda otra vez. El colchón se movió cuando él se alejó.

La mañana llegó con un dolor de cabeza palpitante y un frío profundo que le llegaba hasta los huesos.

Movida únicamente por dos años de rutina inconsciente, Raquel alargó la mano a ciegas hacia la mesita de noche, sacó una pastilla anticonceptiva del blíster, se la metió en la boca y levantó el vaso de agua.

El borde afilado del aluminio crujió contra su pulgar.

La mente se le despertó de golpe.

No.

Golpeó el vaso contra la mesa, se lanzó al baño en suite y se inclinó sobre el lavabo, escupiendo con frenesí la pastilla medio disuelta por el desagüe. Abrió el grifo de agua fría a tope, se llenó la boca una y otra vez, atragantándose con el residuo amargo hasta que le ardía la garganta y el sabor desapareció.

—¿Qué te pasa? ¿Por qué tanta prisa?

Raquel se quedó inmóvil.

Diego estaba en el umbral, su figura ancha bloqueando la luz de la mañana, los ojos oscuros fijos en ella con una sospecha inmediata.

Ella se agarró al mármol frío del tocador, manteniendo la cabeza baja para que él no viera el pánico en sus ojos, y forzó la respiración a calmarse.

—Nada. Me tomé la medicina equivocada.

Se secó la boca con el dorso de la mano y pasó a su lado hacia el dormitorio antes de que pudiera interrogarla más.

Abajo, ninguno de los dos tocó el desayuno que había en la encimera.

En el camino de entrada, el aire fresco de la mañana no consiguió despejarle la niebla de la cabeza. Diego abrió su coche, se detuvo y la miró de reojo, con la cara pálida y agotada.

—¿Quieres que te lleve?

Raquel estaba lo bastante mareada como para casi aceptar, hasta que el teléfono le vibró en el bolsillo.

Lo sacó, miró la pantalla y se quedó congelado.

En una fracción de segundo, la indiferencia fría que lo definía se deshizo. Las líneas de su rostro se suavizaron en una expresión de calor crudo y desprotegido, una mirada que Raquel no había recibido ni una sola vez en sus dos años juntos.

Se apartó para contestar la llamada. La voz se le bajó a un tono quieto y tierno.

Un dolor sordo le estalló detrás de las costillas, agudo y familiar. Raquel no esperó a oír una palabra más. Se tragó la opresión de la garganta, se metió en su propio coche y salió del camino de entrada antes de que él siquiera se diera cuenta de que se había ido.

A media mañana, el silencio climatizado de la sede corporativa se sentía asfixiante.

Raquel apoyó la frente contra la superficie fría de su escritorio de caoba, esperando a que pasara una ola súbita de náuseas. Los analgésicos ya no eran una opción. No con un bebé de por medio.

Cuando el médico se lo confirmó el día anterior, una parte tonta y ingenua de ella se había preguntado si un hijo podría cambiar las cosas. Si podría acortar la distancia entre ellos.

Qué humillante. La noche anterior había dejado las intenciones de Diego meridianamente claras. Si él quería salir, entregarle un embarazo no planeado no arreglaría el matrimonio; solo parecería un intento patético de atraparlo.

—¿Raquel?

Levantó la cabeza.

Su asistente, Nuria, estaba en el umbral con un montón de carpetas trimestrales, con cara de preocupación.

—¿Estás bien? Estás pálida como un papel.

—Solo no dormí bien. —Raquel enderezó la postura y ofreció una sonrisa practicada—. No te preocupes.

—Tienes un aspecto horrible —dijo Nuria con suavidad, dejando una taza de agua caliente cerca de su codo—. Puedo subir estos informes al último piso por ti. Deberías tomarte la tarde libre.

—Yo me encargo. —Raquel respiró hondo para estabilizarse, se puso de pie y alisó las arrugas de su americana a medida—. Tengo que pasar por su despacho de todas formas.

Recogió las pesadas carpetas encuadernadas en cuero y se metió en el ascensor ejecutivo privado.

En la planta superior, el pasillo estaba en silencio. Raquel se detuvo frente a las dobles puertas de roble de Diego, se tomó un momento para encerrar las emociones detrás de una máscara profesional y fría, y llamó dos veces.

—Pasa.

Giró el pomo de latón y empujó la puerta.

Un paso dentro y los pies se le clavaron en el suelo.

Diego no estaba solo.

La mujer que estaba sentada con naturalidad en la esquina de su escritorio se giró al oír la puerta. Envuelta en seda crema, con el pelo peinado sin esfuerzo y un rostro instantáneamente reconocible, levantó la vista y ofreció una sonrisa fácil y sabia.

Inés.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
59 Chapters
บทที่ 1 เด็กสาวแลกหนี้
ฟังลูกครึ่งไทย-เยอรมันดูสูงๆ โดยทั่วไปแล้วหล่อเหลาคมเข้มมีเคราขึ้นที่คางคัลเลอร์ความสม่ำเสมอของขามลองยืนจิบบรั่นดีอยู่ในห้องใหม่ในขนาดใหญ่ของบ้านอรรถไม่ใช่บ้านของนักธุรกิจโลจิสติกส์ขนาดใหญ่ของเขาจะดูเลินมองออกไปนอกทิศทางของประสิทธิภาพหน้าบ้านและประตูบ้านเกรี้ยวกราดชายวัยเกือบกลางคนกำลังนั่งกุมขมับโซฟาที่ตั้งอยู่ในหนังรับแขกสีน้ำตาลเขายกแก้วบรั่นดีกระดกขึ้นอย่างต่อเนื่องทั่วประเทศแก้วจากศูนย์กลาง“ผมไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆ คุณฌอร์นไม่อยากช่วยหรอกไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรอยู่แล้ว ไหนจะลูกสาวผมที่จะมาถึงมหาวิทยาลัย ไหนจะเมียผมดูแลดูแลอีก” เขาบอกอย่างกลุ้มใจที่สำคัญที่ยังคงเค้าความหล่อเหลาดำคล้ำอีกครั้ง“ใครใช้ให้คุณไปติดการพนันจนหมดตัวแบบนั้นล่ะ” เขาถามกลับโดยที่ยังเงาไปนอกหน้าต่างเหมือนเดิม “คุณจะรู้ว่ามันเป็นอย่างนั้น”“ใช่ผมรู้หมวดทุกคนเล่นละครส่วนใหญ่คิดถึงจุดนั้นเสียหรอกส่วนใหญ่มักจะคิดถึงแต่ส่วนที่จะได้เหมือนได้แต่ไม่ได้ควบคุมชีวิตมันในช่วงดวงดวงเดือนคุณเล่นคาสิโนไม่มีสติควบคุมแค่ไหนควรหยุดแค่ไหนควรพอแต่กลับกู้หนี้บัตรเครดิตสินเอร่าบ้านบริษัทไปจำนองเพื่อเอาเงินไปเล่นการพนันเพราะว่าค
last updateLast Updated : 2025-12-25
Read more
บทที่ 2 เจรจาว่าที่เมียเด็ก
หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา อวสรก็ถูกเร่งรัดหนี้สินถี่ขึ้น จนเขามีอาการเครียด ต้องกินยาคลายเครียดตลอด บริษัทของเขาก็ไม่สามารถจ่ายเงินพนักงานได้ตรงเวลา ทำให้คนที่ทำงานดี มีฝีมือลาออกไปหลายคน ส่งผลให้อวสรมีสภาพจิตใจย่ำแย่ ได้แต่โทษตัวเองตลอดเวลาที่เป็นคนทำให้เกิดปัญหานี้ขึ้น“สวัสดีครับคุณฌอร์น” เขาตัดสินใจโทรไปหาฌอร์นอีกครั้งอย่างสิ้นหวัง“ว่าไงครับคุณอวสร” ปลายสายกระตุกยิ้มที่ริมฝีปากอย่างพอใจที่อวสรตัดสินใจโทรมาหาเขา“ผมยอมรับข้อเสนอของคุณครับ ตอนนี้ผมต้องการเงินแบบด่วนมาก ผมรบกวนคุณช่วยโอนเงินมาให้ผมสักก้อนหนึ่งก่อน...”“ใจเย็นคุณสร ถึงคุณจะยอมรับข้อเสนอผม แต่ทุกอย่างต้องเป็นไปตามกติกา เราต้องทำสัญญากู้ยืมเงินกันตามกฎหมายก่อนนะ” ฌอร์นรีบเบรกและหัวเราะเบาๆ“คุณจะให้ผมทำสัญญาได้เมื่อไหร่”“บ่ายนี้ คุณว่างใช่ไหม”“ครับ”“งั้นบ่ายนี้เจอกันที่บริษัทของผม เราจะทำสัญญากู้ยืมเงินกัน โดยผมจะไม่คิดดอกเบี้ยคุณสักแดงเดียว ส่วนลูกสาวของคุณถือเป็นสัญญาใจ แต่คุณรู้ใช่ไหมว่าถ้าคุณตุกติกจะเกิดอะไรขึ้น” ฌอร์นขู่ กลายๆ ทำให้อวสรขบกรามแน่น“ผมรู้ดีว่าคุณเป็นคนยังไง”“ถ้าอย่างนั้นก็ดีครับ บ่ายนี้เจอกัน”หลั
last updateLast Updated : 2025-12-25
Read more
บทที่ 3 จูบแรกของเด็กสาว
เอมมาลินมาเรียนหนังสือตามปกติ แต่เธอไม่มีสมาธิในการเรียนเลย เอาแต่นั่งเหม่อลอยมองออกนอกหน้าต่างและฟุ้งซ่านตลอดเวลา จนเพื่อนรู้สึกผิดสังเกต หลายคนเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง แต่เธอก็ปฏิเสธว่าไม่ได้เป็นอะไร พอเลิกเรียนเธอก็ออกมารอคนขับรถที่บ้านตามปกติ รถเบนซ์สีดำขับมาจอดตรงหน้าหญิงสาว เธอมองอย่างสงสัย แต่พอเห็นฌอร์นก้าวขาลงจากรถ หัวใจของเธอก็ร่วงมาลงที่ตาตุ่ม“พี่ฌอร์น...”“ฉันมารับเธอกลับบ้าน” เขาพูดช้าๆ เอมมาลินก้าวขาถอยหลัง แต่ฌอร์นถือวิสาสะจับมือเธอเสียก่อน“ขึ้นรถ!”“มะ... ไม่ค่ะ” เธอพยายามที่จะขัดขืน เขาจึงมองเธอด้วยสายตาดุดัน ทำให้เด็กสาวหวาดกลัว จำต้องเดินตามเขาเข้าไปในรถเบนซ์ เธอนั่งชิดริมขอบประตูและมองเขาด้วยสายตาหวาดระแวง“ฉันให้คนขนของออกมาจากบ้านเธอหมดแล้ว” เขาบอก เอมมาลินตัวสั่น ไม่กล้าสบสายตาเขา“เวลาฉันพูดด้วย มองหน้าฉันสิ!” เขาเสียงดังและจับแขนเล็กๆ ของเธอไว้แน่น เอมมาลินน้ำตาร่วงพราว เธอตัวสั่นไปหมด“ปล่อย... ปล่อยนะคะ” เธอพยายามจะแกะมือเขาออก ฌอร์นขยับตัวไปหาหญิงสาวใกล้ๆ และมองเธอด้วยสายตาที่แสดงให้เห็นถึงความต้องการที่ชัดเจน“พี่ฌอร์นจะทำอะไร... อย่านะคะ” เธอร้องห้าม แ
last updateLast Updated : 2025-12-25
Read more
บทที่ 4 มาเฟียสุดโหด
7 วันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เอมมาลินพยายามคิดหาแผนการที่จะหลีกเลี่ยงการมีเพศสัมพันธ์กับเขา ตอนนี้เธอนอนห้องข้างๆ ฌอร์น เธอมาอยู่กับเขาในสถานะเมียเก็บจริงๆ เขาไม่ให้เธอเข้าไปในห้องนอนของเขาอย่างเด็ดขาด เธออยู่ได้เพียงห้องนอนตัวเอง ห้องรับแขก ห้องครัว และห้องหนังสือเท่านั้นวันหยุดช่วงเช้านี้ เอมมาลินไม่ยอมลงมากินข้าว เธออ้างกับแม่บ้านว่าไม่สบาย ปวดท้องประจำเดือน ฌอร์นกินมื้อเช้าเสร็จเขาก็ขึ้นมาดูอาการหญิงสาว พอเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าเธออาบน้ำแต่งตัวแล้ว และทำเป็นนอนซมอยู่บนเตียง“เป็นยังไงบ้าง” เขาถาม เอมมาลินแสร้งหลับตา ทำหน้าบิดเบี้ยว“ปวดท้องค่ะ”“ปวดมากเลยเหรอ” เขาถามอีก เธอพยักหน้า ฌอร์นกระตุกยิ้มที่มุมปากและเดินเข้าไปใกล้“แต่ฉันไม่สนหรอกนะว่าเธอจะปวดท้องมาก หรือปวดท้องน้อย อ้อ... ลืมบอกไปว่าฉันน่ะเป็นพวกซาดิสม์ ชอบฝ่าไฟแดงเสียด้วย” เขาบอก เอมมาลินลืมตาโพรง เธอลุกขึ้นนั่งและถอยกายออกห่าง“พี่ฌอร์น!”“ฉันพูดเรื่องจริง ไม่ได้โกหก” เขายืนยัน และถอดเสื้อของตัวเองออก เหลือเพียงกางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้มเท่านั้น เอมมาลินหันซ้ายหันขวา พยายามหาทางหนีทีไล่ แต่ก็ไม่รู้จะหนีไปไหน ที่นี่เป็นบ้านเขา
last updateLast Updated : 2025-12-25
Read more
บทที่ 5 พรากความบริสุทธิ์ 25+
ฌอร์นอุ้มเอมมาลินเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง เขาโยนร่างบางไปที่กลางเตียงนุ่มจนตัวเธอเด้ง เอมมาลินถอยหลังหนี เธอหวาดกลัวเขามาก ฌอร์นไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เขาถอดเสื้อตัวเองออก เห็นไรขนดกหนาที่กลางหน้าอก กับกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ เอมมาลินเอามือปิดตาแน่น เธอไม่เคยเห็นร่างกายเปล่าเปลือยของชายหนุ่มอย่างใกล้ชิดขนาดนี้ หัวใจเต้นแรงมากจนแทบจะเป็นลมชายหนุ่มยืนมองเอมมาลินอย่างชอบใจ เขาไม่เคยลิ้มรสชาติเด็กสาวไร้เดียงสาขนาดนี้มาก่อน เพราะรู้ตัวว่าเขาเองเป็นคนเลวและไม่หยุดที่ผู้หญิงเพียงคนเดียว บวกกับพฤติกรรมชอบความรุนแรง เขาจึงเลือกที่จะใช้บริการสาวๆ ที่ผ่านสนามรบมาโชกโชน เพื่อไม่ให้ผู้หญิงไร้เดียงสาพวกนั้นมีตราบาปติดตัวและเสียใจ แต่สำหรับเธอ... เพียงแค่เห็นหน้าเขาก็มีความต้องการแทบจะทนไม่ได้ ฌอร์นขึ้นไปที่เตียงและดึงขาเธอให้เขยิบกายลงมา เขาคร่อมตัวเธอเอาไว้ จนหมดทางหนี เอมมาลินร้องไห้น้ำตาไหลพรากอย่างหวาดกลัว“ยะ... อย่านะคะ อย่า...” เธอร้องห้าม ฌอร์นแสยะยิ้มที่ริมฝีปาก เขากระชากเสื้อนักเรียนทีเดียวกระดุมเสื้อก็หลุดกระจายทุกเม็ด“กรี๊ด!”“เกมกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว ทำใจให้ดีก็แล้วกัน” เขาเตือน เอมมาลินส่ายห
last updateLast Updated : 2025-12-25
Read more
บทที่ 6 ฝังรอยรัก 25+
เอมมาลินนั่งพับเพียบลงไปที่พื้นอย่างหมดแรง เธอเงยหน้ามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาหนังและหายใจแรงๆ ฌอร์นรวบผ้าขนหนูพันร่างเหมือนเดิม เขารินบรั่นดีลงแก้วและยื่นให้กับเธอ เอมมาลินส่ายหน้า“สักหน่อย”“ไม่ค่ะ ชะเอมดื่มไม่เป็น” เธอบอกขณะที่ยังนั่งอยู่ที่เดิม ตอนนี้ผ้าขนหนูของเธอเริ่มเคลื่อนลงต่ำจนเห็นหน้าอกอวบขาวนวลเนียน“ฉันสั่ง!” เขาบอก เอมมาลินเบะปาก เธอเป็นเสมือนหุ่นยนต์ที่เขาประดิษฐ์ขึ้น ต้องทำตามคำสั่งของเขาทุกอย่างเลยหรืออย่างไรกัน“แต่...”“ทีเดียวหมดแก้ว” เขาบอกและยื่นแก้วให้กับเธอ เอมมาลินจำใจรับมา แค่เธอได้กลิ่นก็เวียนหัวเสียแล้ว“ดื่มสิ เร็วๆ” ฌอร์นเร่งเร้า เอมมาลินเบ้หน้า เธอกลั้นใจก่อนจะกระดกบรั่นดีพรวดเข้าไปทีเดียว ฌอร์นกระตุกยิ้มที่มุมปาก เธอทำหน้าเหยเก เพราะน้ำสีอำพันมันร้อนผะผ่าว ร้อนตั้งแต่เข้าไปในปาก ลงคอ ลงท้อง ร้อนวูบวาบไปหมด เพียงครู่เดียวใบหน้าเธอก็แดงก่ำ“เป็นยังไง โอเคไหม” ชายหนุ่มแสร้งถาม เธอส่ายหน้า“ไม่... ไม่ค่ะ ไม่โอเค” เธอตอบ เอมมาลินลุกขึ้นยืน แต่เธอกลับเซไปด้านหลัง ฌอร์นรับตัวเธอได้ ก็จับนั่งตักบนโซฟาตัวเดิม เขาเทบรั่นดีใส่แก้วอีก แต่คราวนี้เขาเป็นฝ่ายป้อนเ
last updateLast Updated : 2026-01-16
Read more
บทที่ 7 เด็กป่วย 20+
แม่บ้านยกโจ๊กร้อนๆ ยาแก้ไข้ รวมถึงน้ำเปล่าขึ้นมาให้บนห้องนอน เขาสะกิดเรียกหญิงสาว แต่เธอก็ไม่ขยับ ฌอร์นวัดไข้อีกครั้ง พบว่าตอนนี้เธอมีไข้ 37.5 น้อยกว่าตอนแรกที่ไข้สูงถึง 38.5 เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก“ชะเอม... ชะเอม” เขาเรียก เอมมาลินหลับตาหยี เธอออกจะหงุดหงิดด้วยซ้ำที่มีคนมาก่อกวนเวลานอน“ชะเอม ลุกขึ้นมากินข้าวก่อน” เขาเรียกเธอเสียงดังขึ้น เอมมาลินพลิกกายหนีและดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัว เขาเห็นท่าทางแบบนี้แล้วก็สบายใจขึ้น เธอมีอาการดีกว่าเดิมแล้ว“ชะเอม กินข้าวแล้วจะได้กินยา” ฌอร์นไม่ใจอ่อนให้เธอนอนต่อ เขาดึงผ้าห่มเธอออก และพลิกตัวเธอให้หันกลับมาหาเขา ชายหนุ่มเอามือจับหน้าเธอ และก้มลงจูบเธอเบาๆ เอมมาลินได้รับสัมผัสนี้จากชายหนุ่มก็ลืมตาโพรงเธอคิดว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ที่บ้าน และคิดว่าคนที่มาปลุกคือคุณพ่อที่แสนดี แต่มันไม่ใช่ ตอนนี้เธออยู่ในบ้านของอสูรร้ายที่กลืนกินความสาวไปจนหมดสิ้น เอมมาลินกระเด้งตัวลุกขึ้น แต่ก็ต้องล้มตัวลงนอนที่เดิมเพราะปวดหัวมาก ฌอร์นค่อยๆ ประคองเธอให้นั่งดีๆ เขาหยิบหมอนให้เธอหนุนหลัง“ดีขึ้นกว่าเดิมแล้ว กินโจ๊กสิ” เขาบอก เอมมาลินมองหน้าเขาที มองโจ๊กที“ชะเอมยังไม่หิวค่ะ
last updateLast Updated : 2026-01-16
Read more
บทที่ 8 บำเรอรักแลกของ 20+
เวลาผ่านไปเป็นเดือน เอมมาลินใช้ชีวิตอยู่กับฌอร์นที่คฤหาสน์หลังใหญ่โดยที่ไม่ได้มีโอกาสได้กลับบ้านตัวเองเลย แต่ช่วงหลังมานี้เธอสังเกตเห็นฌอร์นยุ่งๆ ทำงานหนัก กลับบ้านดึก บางวันเธอยังเห็นเขานั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะกินข้าวตอนดึกด้วย ใบหน้าของเขาหมองคล้ำลงอย่างเห็นได้ชัดขณะเดียวกันเธอก็อ่านหนังสือหนักขึ้น เพราะจะต้องไปเรียนปรับพื้นฐานที่มหาวิทยาลัย เธอไม่อยากเรียนไม่ทันเพื่อนจึงต้องขยันอ่านหนังสือและขวนขวายหาความรู้เพิ่มเติม ซึ่งเธอคิดว่าเป็นจังหวะที่เหมาะสม เพราะเขาไม่ได้เรียกเธอเข้าไปทำหน้าที่นางบำเรอ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่มีเวลาเป็นส่วนตัวแน่นอนเธอสอบเข้าคณะศิลปกรรม สาขาวิชาการออกแบบแฟชั่นและสิ่งทอได้อย่างง่ายดาย ช่วงนี้เธออยากได้จักรเย็บผ้าและเครื่องมือในการเย็บผ้าด้วย เธอหาจังหวะช่วงที่ฌอร์นไม่เครียด เดินเข้าไปหาเขาที่ห้องนอนก๊อกๆๆเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นขณะที่ชายหนุ่มกำลังนอนอยู่ ฌอร์นอดนอนมาหลายคืนติดกัน พอกลับมาถึงบ้านในช่วงบ่ายเขาก็ใช้เวลานี้นอนพักผ่อนเต็มอิ่ม ช่วงเดือนที่ผ่านมาค่อนข้างหนักหนาสาหัสพอสมควร เพราะสภาพเศรษฐกิจทรุดตัวอย่างหนักและยังมีปัญหาภายในบริษัท จากการที่ลูกน้องทรย
last updateLast Updated : 2026-01-16
Read more
บทที่ 9 หวงเมียเก็บ 25+
เอมมาลินไปเรียนตามปกติ ช่วงเย็นสิณมาขับรถมารับเธอที่โรงเรียน ก่อนจะพาเธอไปเลือกซื้อจักรเย็บผ้าตามที่เธอต้องการ เขาพาเธอมาถึงโรงงานจักรเย็บผ้า เอมมาลินตื่นเต้นมาก เพราะเธอชอบและหลงใหลการตัดเย็บเสื้อผ้ามาตั้งแต่เด็ก ในหนังสือเรียนของเธอมักจะมีรูปหุ่นสวมเสื้อผ้ารูปแบบต่างๆ เต็มไปหมดขณะเดียวกันอรุณ... ชายวัย 40 ปี ซึ่งเป็นเจ้าของโรงงานเย็บผ้าเข้ามาดูงานพอดี เขาเห็นเด็กสาวสวมชุดนักเรียนกำลังเดินดูจักรชนิดต่างๆ อย่างตื่นเต้นก็สนใจ เพราะเธอมีรูปร่างหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู และยังมีดาเมจที่กระตุ้นความต้องการของชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี“สวัสดีครับ” อรุณเดินเข้าไปทักทายเด็กสาว เอมมาลินเงยหน้าขึ้นและยกมือไหว้“สวัสดีค่ะ”“มาเลือกซื้อจักรเย็บผ้าเหรอครับ” เขาถาม สายตาของชายหนุ่มโลมเลียเด็กสาวไปหมดทั้งตัว แม้ว่าเธอจะใส่ชุดนักเรียน แต่ก็นั่นแหละ... ผู้ชายวัยเกือบกลางคนแบบเขาชอบเด็กสาวเอ๊าะๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็กสาวที่อยู่ในเครื่องแบบนักเรียนนักศึกษา“ค่ะ”“ผมเป็นเจ้าของโรงงานนี้เอง อยากได้ตัวไหน รุ่นไหน บอกผมได้เลยนะครับ ผมจะลดราคาให้”“จริงเหรอคะ พี่ใจดีเลยค่ะ” เอมมาลินตื่นเต้น ส่วนสิณเริ่มไม่ค่อยพอใจเ
last updateLast Updated : 2026-01-16
Read more
บทที่ 10 บอบช้ำ
เอมมาลินยังไม่ได้นอนเลยทั้งคืน เธอฝืนร่างกายตัวเองไปอาบน้ำและแต่งตัวไปโรงเรียน ช่วงที่ลงมาจากบันได เขาเห็นฌอร์นกำลังยืนคุยกับสิณและนัทอยู่ด้านล่างเพี๊ยะ!เสียงฝ่ามือกระทบกับใบหน้าของสิณ เอมมาลินตกใจและหวาดกลัว เธอค่อยๆ ลงบันไดมาทางชายหนุ่ม“รู้ใช่ไหมว่าฉันตบแกเรื่องอะไร” ฌอร์นถาม สิณก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด“รู้ครับ”“ทีหลังอย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก!”“ครับ” สิณรับปากและเห็นเอมมาลินเดินมาข้างหลังพอดี เขาก้มหน้าลงอีกครั้ง ฌอร์นหันมามองหญิงสาว เช้านี้เธอดูไม่ค่อยสดชื่นสักเท่าไหร่ หน้านวลที่เคยเปล่งปลั่งกลับซีดเผือด ดวงตาของเธอบวมช้ำพอสมควร แต่เขาไม่อยากถามอะไรมาก ได้แต่ตีหน้าขรึมต่อไป“ไปกินข้าว”“ชะเอมไม่หิวค่ะ ขอไปโรงเรียนเลยได้ไหมคะ”“ไม่ได้ มื้อเช้าเป็นมื้อที่สำคัญ ไม่หิวยังไงก็ต้องกิน” เขาบังคับ ไม่ใช่เพราะอะไร แต่เพราะเขาเป็นห่วงเธอ เมื่อวานเธอก็ไม่ได้กินข้าวเย็น ตอนเช้าจะไม่กินอีกไม่ได้ เอมมาลินเดินตามเขาไปที่โต๊ะอาหารและทิ้งกายนั่งลงอย่างหมดแรง ฌอร์นจึงให้แม่บ้านนำน้ำหวานมาเสิร์ฟตามด้วยข้าวต้มร้อนๆ และนมอุ่นๆ กับผลไม้ เอมมาลินกินได้นิดหน่อยก็อิ่มเสียแล้ว“ทำไมวันนี้กินน้อย”
last updateLast Updated : 2026-01-16
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status