LOGINเอมมาลินถูกส่งตัวมาเป็นเมียเก็บมาเฟียธุรกิจการเงินตั้งแต่อายุ 18 ความดิบ เถื่อน เร่าร้อน รุนแรง ทำให้เธอต้องตกเป็นทาสรักเขาตลอดไป...
View MoreHalos marinig ni Laurise ang sariling ang tibok ng puso nang makababa ng sariling kotse. Saglit s'yang tumingala at pinuno ng hangin amg dibdib at muling inihanda ang sarili sa pagpasok ng Madrigal's Paradise.
"Laurise!" masayang salubong ni Mrs.Maricel Madrigal sa bunso.
Patakbong lumapit ang dalaga.
"Ma!" Mangiyak-iyak n'yang lapit sa ina.
Humarap si Maricel kay Laurise.
"Kumusta, iha?" Pinunasan ang ilang butil ng luha sa pisngi ng anak.
"I'm fine Ma. I just miss you," sagot n'ya.
Hinawakan s'ya nito sa kamay at ginayak sa loob ng beach resort.
"I miss you too. Let's get inside."
Walang nagbago sa resort na pinamana ng Lolo n'ya sa ina. Maganda at maaliwalas pero nagdadala ito kay Laurise ng hindi magandang alaala ng kabataan n'ya.
Dumiretso ang mag-ina sa darausan ng anniversary ng resort. Ilan-ilang round table ang nasa buhanginan at isang mahabang lamesa na provided ng caterer. May mga nakasabit na mga bilog na ilaw na nakatali sa halera ng puno ng mababang niyog.
"Si kuya Lawrence?" tanong n'ya.
Nagpalinga-linga si Laurise para hanapin ang nakatatandang kapatid.
"Nasa loob may inaasikaso," sagot ni Maricel.
Lumipas ang minuto at dumating na si Lawrence. Kasaa na nila itomg sumalubong sa mga piling bisita.
Ilang taon na tumatakbo ang private resort nila sa La Union. Orihinal itong pagmamay-ari ng mag-asawang Madrigal at nang mamatay ang ina't ama ni Maricel ay ipinamana na sa magulang ni Laurise.
"Laurise!" excited na bati ng mga kaklase at kaibigan na si Jess, Myca at Devie.
"How are you guys?" magiliw n'yang tugon at isa-isa itong niyakap.
Hinagod si Laurise ng tingin ng mga kaibigang babae.
"Ang laki ng pinagbago mo a! Mas lalo kang gumanda para ka ng artista!" puri ni Jess habang hawak ang kanang kamay n'ya.
"Iba talaga 'pag galing Maynila," segunda ni Devie.
"Nahiya naman ako bigla," sagot n'ya.
Aaminin ni Laurise na talagang medyo malaki talaga ang pinagbago n'ya lalo na sa katawan dahil siguro sa pagkakaroon na ng anak. Pero madalas pa rin s'yang makarinig ng compliments na pa rin s'yang dalaga at lalo s'yang gumanda.
"Kinasal ka na daw?" mahinang tanong ni Myca.
Natigilan si Laurise sa narinig.
Ilang taon na ang lumipas nang mapagpasyahang na manatili sa Maynila para maiwasan ang ganitong usapin.
"Taga-Manila ba? Kasama mo ba?" sunod-sunod na tanong ni Jess at nagpalinga-linga.
Lumapit si Maricel dahilan para maputol ang pag-uusap nila.
"Girls!"
Sabay-sabay silang napatingin sa ginang.
"Let's get inside, magsisimula na!" aya nito.
Nagsimula ng pumasok ang mga kaibigsn n'ya. Save by the bell si Laurise dahilan para hindi n'ya masagot ang tanong ng mga dating kaklase.
Masaya ang lahat sa selebrasyon ng resort, kanya-kanyang kwentuhan ang mga bisita sa sarili-sariling nilang lamesa. Mga kaibigan at mga kliyente ng resort ang invited.
Habang nasa lamesa silang mag-iina.
"Iha, I hope you don't mind. I invited Dianne," seryosong sabi ni Maricel.
Saglit na natigilan si Laurise sa pagkain.
"For what Ma?" inis na sagot ni Lawrence.
Napatingin s'ya sa nakatatandang kapatid.
"Lawrence," pigil ni Maricel.
"Ma, baka kasama pa ni Tita Dianne 'yong gago n'yang anak," angil ni Lawrence.
Hinawakan n'ya ang kaliwang kamay nito.
"Kuya, please?" pigil ni Laurise sa nangangalit na kapatid.
"Matagal ng magkaibigan ang mga pamilya natin. Isa pa naging ka-sosyo natin sila sa mahabang panahon," paliwanag ng ina.
"Kuya, wala naman kaso kung nandito si Tita Dianne," aniya ni Laurise.
Humugot ng malalim na hininga si Lawrence.
"Nakauwi na ng Pinas si Allison," tugon nito.
Nabitawan ni Laurise ang kutsara't tinidor. Pangalan pa lang ng lalakeng 'yon ay ganito na ang epekto sa kanya.
Paano pa kung makita n'ya muli ang lalakeng nagwasak sa babasaging puso n'ya.
Sabay-sabay na natuon ang mga mata ng pamilyang Madrigal sa natanaw na padating. Maluwag ang ngiti ni Mrs. Dianne nang lumapit sa lamesa nila.
"Dianne!" Yakap ni Maricel sa matagal na n'yang kaibigan.
"It's been a long time, right?" masayang saad ni Dianne matapos magkalas sa pagkakayakap.
"Oo nga e," sambit ni Maricel.
Napatingin si Dianne sa lamesa kung nasaan ang magkapatid.
"Lawrence! Laurise!" bati nito.
Unang tumayo ang dalaga at bagsak ang balikat na sumunod ang kuya n'ya.
"Kumusta po?" magalang na tanong ni Laurise at yumakap.
Yumakap din si Lawrence at pilit na ngumiti.
"Naku! Napakaganda mo pa rin," puri nito.
Sinulyapan ni Dianne si Lawrence.
"Wala kayong pinagbagong magkapatid," dugtong ng matanda.
Natigilan si Laurise sa natanaw na binatang papalapit.
Bumilis ang tibok ng puso n'ya na halos marinig na n'ya ito. Nanginginig ang mga kamay at nanghihina ang mga binti na parang matutumba s'ya. Kahit na 'di makapag-isip ng maayos dahil sa nararamdaman ay nagawa n'ya pa rin na ibaling ang tingin sa iba.
Kinampay ni Dianne ang kamay para palapitin ang anak na si Allison.
"There he is, come here son!"
Nagkatinginan si Lawrence at Maricel.
Lumapit si Allison.
"Hi, guys! What's up?" masayang bati nito.
Napansin ni Laurise ang pagyukom ng mga kamao ni Lawrence at 'di inaalisan ng mala-apoy na tingin ang dating kaklase at matalik na kaibigan.
"Kuya, please for Gideon!" nanginginig ang boses n'ya na bumulong at hinawakan ang kamay nito.
Ang tinutukoy ni Laurise ay ang four year old na anak nito na kasalukuyang nasa Maynila.
"K-kumusta?" pinilit maging kaswal ni Maricel sa binata.
"Doin' great po, kayo?" balik tanong ni Allison.
"Maayos din," sagot ni Maricel.
Tinapunan ng tingin ni Allison ang kaibigan na si Lawrence. Saglit s'yang napakunotnoo nang masalubong ang tingin ni Lawrence, hindi n'ya maintindihan tila nagbabaga ang mga mata nito.
"Long time, bro!" masayang bati n'ya.
Ilang segundo ang lumipas bago napilitang sumagot si Lawrence.
"Yeah," matabang nitong sagot.
Namayani ang katahimikan sa kanilang lahat parang may kumg anong tensyon ang namamagitan sa bawat isa.
Pinagmasdan ni Mrs.Dianne ang mag-anak na Madrigal.
Napasulyap si Allison sa katabi ni Lawrence. Mapait na napangiti ang binata.
"Kumusta? Little Laurise Ann," malamig pa sa bangkay na tono n'ya.
Napataas ang dalawang balikat ni Laurise at sinalubong ang tingin ng lalakeng naging malaking parte ng puso n'ya.
2 เดือนผ่านไป... “โอ๊ย! พี่ฌอร์น ช่วยชะเอมด้วย ชะเอมเจ็บท้อง โอ้ยยย” เสียงร้องของหญิงสาว ปลุกฌอร์นให้สะดุ้งตื่นมากลางดึก เขารับเปิดไฟในห้องนอนทันที“ชะเอม เป็นยังไงบ้าง” เขาถามเพราะก่อนหน้านี้เอมมาลินเจ็บท้องเตือนบ่อยๆ“เจ็บค่ะ เจ็บถี่ๆ ไม่ไหวแล้วค่ะ โอ้ย!” เอมมาลินร้องลั่น เรียกทุกคนในบ้านให้ออกมาดู ฌอร์นก้มลงมองที่หว่างขา เห็นน้ำไหลออกมาไม่หยุด เขาเบิกตากว้าง“ชะเอม น้ำเดินแล้ว!” เขาร้องอุทาน ทำตัวไม่ถูก เอมมาลินร้องด้วยความเจ็บปวดจนหน้าดำหน้าแดง“ฌอร์น รีบพาชะเอมไปโรงพยาบาลเร็ว!” อวสรบอก ฌอร์นรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า และพาเอมมินไปโรงพยาบาล เขาขับรถอย่างเร่งรีบ แต่ก็ระมัดระวังความปลอดภัยด้วย ชายหนุ่มทั้งสงสารและตื่นเต้นในคราวเดียวกัน พอถึงโรงพยาบาล เอมมาลินถูกนำตัวส่งเข้าห้องคลอด โดยมีเขาตามเข้าไปติดๆ เพราะก่อนหน้านี้เขาแสดงความจำนงกับหมอแล้วว่าจะขอเข้ามาตอนทำคลอดด้วย“อื้อ... โอ้ย... เจ็บเหลือเกิน!”“ชะเอม อดทนหน่อยนะ อดทนนะ” เขาจับมือเธอแน่นอย่างให้กำลังใจ ตอนนี้เอมมาลินเหงื่อแตก น้ำตาไหลพราก“ฮือออ พี่ฌอร์น ชะเอมกลัว!”“ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่นี่ จะไม่ทิ้งเธอไปไหน” เขาพูดปลอบประโลม“ปาก
ภัทรดนัยกลับไปแล้ว ตอนนี้อวสรกับสุภัทราก็เตรียมจึงขึ้นนอนแล้ว ส่วนเอมมาลินเดินกลับขึ้นห้องไปได้พักใหญ่ ฌอร์นกระดกเหล้าแก้วสุดท้ายเข้าปาก แล้วความคิดดีๆ ก็เกิดขึ้น เขาเดินไปที่ห้องเอมมาลิน ก่อนจะเคาะประตูสองสามครั้ง เธอถึงเปิดประตูออกมา“มีอะไรคะ” เธอถาม ฌอร์นผลักประตูและแทรกกายเข้าไป เขาล็อกประตูไว้แน่นหนา และโอบกอดเธอไว้แน่น“พี่ฌอร์น จะทำอะไรคะ!”“คิดถึง อยากกอด” เขาว่า แล้วก้มลงซุกไซ้ซอกคอ เอมมาลินผลักเขาออก“พี่ฌอร์น เมาแล้วนะคะ ไปอาบน้ำนอนเถอะค่ะ” เธอพูดเสียงดุ หลังได้กลิ่นเหล้าจากตัวเขา“ชะเอม... ฉันรักชะเอมนะ” เขาบอก และดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้ เอมมาลินพยายามผลักเขาออก ฌอร์นจึงรวบตัวเธอไว้แน่น กดริมฝีปากจูบหญิงสาวแนบสนิท บดขยี้เรียวปากอย่างดูดดื่ม ลิ้นฉกาจสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากของเธอ“พี่... อย่า... อื้อ...” เสียงเธอขาดเป็นห้วงๆ เพราะรู้สึกสยิวกับสัมผัสที่เขามอบให้ ฌอร์นอุ้มเธอไปที่เตียง เขากอดรัดฟัดเหวี่ยงกับเธอเนิ่นนาน ริมฝีปากลากไปทั่วทั้งกายของหญิงสาว เธออาบน้ำเสร็จมาใหม่ๆ กลิ่นกายหอมกรุ่นยั่วใจเขาดีเหลือเกิน ยังไม่นับรวมกับหน้าอก สะโพกที่ขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมอีก มือหนากุมหน้า
ฌอร์นตื่นมาตอนเช้า เห็นเอมมาลินยังหลับอยู่ เขากดริมฝีปากจูบพวงแก้มนุ่มและเอามือลูบท้องเธอเบาๆ เขาลุกขึ้นไปอาบน้ำ แต่งตัว วันนี้เขาจะต้องไปที่บริษัทในเครือ ที่กำลังประสบปัญหาอยู่ มีหลายอย่างที่เขาจะต้องเร่งสะสาง พอออกมาจากห้องน้ำ เธอก็ตื่นพอดี“ตื่นแล้วเหรอ”“ค่ะ”“วันนี้ฉันจะต้องไปบริษัท ถ้ามีอะไรเรียกใช้สิณได้เลยนะ” เขาบอก เอมมาลินไม่ตอบอะไร เพราะเธอเองก็อยู่แต่บ้าน ไม่ได้อยากไปไหนสักเท่าไหร่ฌอร์นกับเอมมาลินลงมากินข้าวพร้อมกัน ทำให้อวสรและสุภัทรามองหน้ากันแล้วก็ยิ้มๆ ตอนนี้เอมมาลินเพลาๆ เรื่องการต่อว่า โวยวายลงไปได้เยอะ เป็นนิมิตรหมายที่ดีที่ฌอร์นกับเอมมาลินจะได้คืนดีกัน“กินข้าวจ้ะ” สุภัทราลุกขึ้นไปตักข้าวต้มหมูร้อนๆ มาให้ทั้งสองคน เอมมาลินนั่งกินเงียบๆ ขณะที่ฌอร์นลอบมองหญิงสาวอยู่บ่อยๆ“วันนี้คุณจะไปไหนเหรอ” อวสรถาม“ผมต้องเข้าบริษัทน่ะครับ บริษัทรับเหมาก่อสร้าง เกิดปัญหานิดหน่อย ต้องเข้าไปดูด้วยตัวเอง” ฌอร์นบอกอย่างสบายๆ แม้ในใจจะวิตกกังวลไม่น้อยเหมือนกัน“เพราะคุณจีหรือเปล่า” อวสรถามอีก เอมมาลินชะงัก ทำเหมือนไม่สนใจ แต่จริงๆ แล้วเธอกำลังแอบฟังอยู่“ครับ ปล่อยข่าวว่าบริษัทผมฮั้วป
“ไปไหนกันมา ได้ของกลับมาเยอะแยะเลย” อวสรเอ่ยถาม เมื่อเห็นเอมมาลินกลับมาพร้อมกับฌอร์น ฌอร์นหิ้วของเข้ามาพะรุงพะรัง จนสิณต้องเข้าไปช่วย“หาหมอเสร็จก็ไปห้างสรรพสินค้าค่ะ มีแต่ของใช้ส่วนตัวกับขนม”“กินข้าวมาแล้วหรือยัง”“เรียบร้อยแล้วค่ะคุณพ่อ”“ไปกินอะไรกันมา บอกพ่อได้ไหม” อวสรถามอีก เขาพยายามทำให้สถานการณ์มันดีขึ้น เพราะลึกๆ แอบสงสารฌอร์นเหมือนกัน ที่ต้องทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อลูกสาวเขาคนเดียว“ปิ้งย่างค่ะ ร้านเดิมที่ชะเอมชอบกิน” เอมมาลินตอบ อวสรร้องอ๋อและหันไปมองหน้าฌอร์นก่อนจะยิ้มให้“ขอบคุณมากนะฌอร์น ที่ดูแลลูกสาวผม”“ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ ผมเต็มใจทำ”“ถ้าอย่างนั้นชะเอมขอขึ้นไปพักก่อนนะคะ”“ได้ลูก วันนี้ไปมาหลายที่คงเหนื่อย”เอมมาลินเดินขึ้นห้องนอนไปแล้ว ฌอร์นมองตามตาละห้อย สองสัปดาห์แล้วที่เขาเข้ามาอยู่ที่นี่ แต่เอมมาลินก็ไม่ใจอ่อนสักที เขาคิดถึงเธอ อยากนอนกอดเธอเหมือนเมื่อก่อน แต่ตอนนี้แม้แต่หน้าห้องเขายังไม่มีสิทธิ์ หากเป็นบ้านเขา เขาจะรีบเอากุญแจสำรองมาไข ไม่ก็พังประตูไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด“เมื่อไหร่ชะเอมจะใจอ่อนเสียที”“ลูกสาวผมเป็นคนเจ็บแล้วจำ คุณต้องทำใจหน่อยนะ” อวสรตบบ่าฌอร





