登入Sinasabi ng mga matatanda na ang amoy raw ng newborn baby ay may dalang kakaibang magic. At totoo nga. Habang karga ko si Aurora sa loob ng kotse pauwi galing ospital, ang bawat mahinang paghinga niya at ang amoy ngiya ang tanging nakapagpapakalma sa natitirang kaba sa dibdib ko.Three days na ang nakakalipas mula nung intense at mapanganib na gabi na naglabor ako. Three days mula nang isilang ko si Aurora sa delivery room habang sa labas naman ay palihim na pinapabagsak ng asawa ko ang pamilya ng mga Sancianco sa Maynila. Ngayong Huwebes ng umaga, sa wakas ay pinayagan na kaming makauwi ng doktor.Pero habang binabaybay namin ang pamilyar at medyo pakuwal na daan patungo sa bahay namin, napansin kong kanina pa pabalik-balik ang tingin ni Zaitan sa rearview mirror. May tipid at misteryosong ngiti sa mga labi niya—isang ekspresyon na bihirang lumabas sa mukha ng isang lalaking sanay maging blangko at seryoso. Sa tabi ko naman sa backseat, hindi mapakali si Kairo. Panay ang silip niya s
Sa kabilang dulo ng malawak na kwarto, sa malambot na couch na nakapwesto sa ilalim ng wall-mounted television, narinig namin ang mahinang pag-ubo ni Kairo. Kanina pa siya gising. Katunayan, halos hindi rin ito natulog kagabi dahil sa pag-aalala sa akin at sa baby. Pero ngayon, nakaupo siya roon, may hawak na remote, at ang kaniyang atensyon ay nakatutok sa screen ng telebisyon na naka-mute ang volume ngunit may naglalakihang mga pulang letra sa breaking news."Kuya... Ate..." tawag ni Kairo, ang kaniyang boses ay may halong gulat at pagkamangha habang itinuturo ang screen. "Tignan niyo ’yung balita. Kaninang madaling araw pa raw ito pinag-uusapan sa Maynila."Nilakasan nang bahagya ni Kairo ang volume ng TV, sapat lang para marinig namin ang boses ng news anchor nang hindi nambubulahaw sa loob ng silid.“...isang malawakang imbestigasyon ang kasalukuyang ikinakasa ngayon ng Anti-Graft Court matapos lumabas ang mga serye ng kompidensyal na dokumento kagabi sa iba’t ibang media network
Virgitte Faith’s POVSinasabi nila na ang pinakamadilim na bahagi ng gabi ay ang sandali bago ang pagsikat ng araw. Kagabi, habang binabaybay namin ang madilim at makipot na kalsada ng probinsya sa gitna ng matatalas na contraction at ng mga nag-aabang na anino ng mga Sancianco, akala ko ay tuluyan nang lalamunin ng nakaraan ang binuo naming bagong buhay ni Zaitan. Ngunit pagdating ng umaga, ang liwanag na pumasok sa malawak na bintana ng aming pribadong kwarto sa ospital ay may ibang dalang init. Kalmado. Malinis. Walang bakas ng naganap na mabilis at tahimik na digmaan sa labas ng aming bakod ilang oras lang ang nakakalipas.Bahagya akong nakaupo sa aking hospital bed, nakasandal sa dalawang malalambot na unan na maingat na inayos ni Zaitan kaninang madaling araw nang mailipat ako mula sa recovery room. May hawak akong maliit na platito na may mga hiwa ng sariwang mansanas at ubas, mga prutas na personal pang hinugasan at binalatan ni Zaitan bago pa man magising ang buong ospital.
Zaitan’s POVNang tuluyang magsarado ang pinto ng delivery room at marinig ko ang mga huling daing ni Faith bago simulan ang kaniyang labor procedure, humarap ako sa malawak na salamin ng hallway ng ospital. Ang aking mga kamay ay may bakas pa ng pawis ni Faith, ngunit ang aking isipan ay malinis, malamig, at handa nang pumatay ng karera at buhay ng sinumang humarang sa amin.Dinikit ko muli ang cellphone sa aking tenga habang si Kairo ay tahimik na nauupo sa waiting bench, nakasubsob ang mukha sa kaniyang mga palad sa tindi ng kaba para sa kaniyang Ate Faith."Delgado," tawag ko nang sumagot ito. "Ano ang status sa labas ng bahay?""Clean, Sir," mabilis na ulat ni Delgado sa kabilang linya. "Ang dalawang itim na SUV ay kasalukuyan nang nasa ilalim ng kustodiya ng mga tao natin sa abandonadong warehouse sa kabilang bayan. Walang nakakita sa komosyon dahil madilim ang gabi. Ang mga tauhan ng Senador ay nakuhaan na ng mga pahayag. Sila ay pinadala ng Senador para magmanman at takutin ka
Virgitte Faith’s POVAng sakit ay lalong tumitindi. Pakiramdam ko ay hinahati ang aking balakang sa bawat segundong lumilipas, ngunit sa kabila ng pisikal na paghihirap na ito, mas matindi ang kabang nararamdaman ko sa loob ng sasakyan. Ang hangin sa loob ng kotse ay napuno ng nakabibinging tensyon.Nakita ko kung paano humawak si Zaitan sa manibela. Ang kaniyang mga ugat sa kamay ay naglilitawan, at ang kaniyang tingin sa unahan ay kasing-talim ng isang agila na nakakita ng kaniyang biktima. Lumingon ako sa bintana habang dahan-dahang lumalabas ang aming sasakyan sa gate.Ang dalawang malalaking itim na SUV ay tuluyan nang humarang sa gitna ng makipot at madilim na kalsada ng aming probinsya. Halos wala kaming madaanan. Kitang-kita ko sa ilalim ng tama ng liwanag ng aming sasakyan ang pagbaba nang bahagya ng bintana ng isa sa mga SUV, at sumilip doon ang isang lalaking nakasuot ng sunglasses kahit gabi, may hawak na radyo, at nakatitig nang diretso sa amin."Kuya... nakaharang sila!"
Zaitan’s POVThe air was too still. It was evening, a time when the neighborhood should be empty or quiet with locals resting inside their homes to escape the darkness of the rural roads. Habang inaayos ko si Faith sa passenger seat, naramdaman ko ang pagtaas ng mga balahibo sa aking leeg. Tumanaw ako sa labas ng gate.Doon, sa ilalim ng malalaking anino ng puno ng mangga sa tapat ng kalsada, may dalawang itim na SUV na walang plate number. Ang mga bintana nito ay heavily tinted, pitch-black, kaya walang sinumang makakakita kung sino ang nasa loob sa gitna ng madilim na gabi. Ngunit nakikita ko ang bahagyang pag-usok ng tambutso ng mga ito—ang mga makina ay nakabukas, naka-idle, handang humarurot anumang segundo.They were waiting. They were profiling my house.Hindi ito ordinaryong mga dumadaan. At mas lalong hindi ito mga turista na naliligaw sa probinsya. Ilang oras pa lang ang nakakalipas mula nang bantaan ko si Atty. Mendoza at ang Senador kanang umaga. This was their response. A
Kineep ko ang promise ko kay Prof Sungit na makikinig lang ako sa lesson niya kahit pa ramdam ko ang hapdi ng tiyan ko. Sa totoo lang ay hindi talaga sapat ang sandwich na kinain ko kanina, kaya humahapdi ang tiyan ko ngayon at tinitiis ko lang. "Bes, ang putla mo... tsaka... tsaka ba't butil but
Tinawag ang number ko mula sa triage area. Tumayo ako at lumapit sa maliit na cubicle na may kurtina sa gilid. Isang nurse ang nandoon, naka-uniform, maayos ang kilos at sanay na sanay sa ginagawa.“Good morning,” bati niya. “Maupo po kayo dito.”Umupo ako sa upuang katapat ng maliit na mesa. Kinuh
Mabilis na lumipas ang mga araw, huling dalaw namin kay lola no’ng nagpasya siyang sumama na kina mama at papa at doon na muna raw sila sa dati niyang bahay, gano’n pa rin nagpapanggap pa rin si Lola na hindi niya kami kilala at kami naman ay nagpapanggap na naniniwala sakaniya at malungkot, well m
Ilang linggo na ang lumipas matapos ang lahat ng nangyari, walang ng iba pang nangyaring masama mula no’n kaya lahat kami ay napanatag na at ngayon lang kami nagkaroon ng pagkakataon na pagluksaan ang nangyari kay Eros.Hindi ko alam na pinacremate ni Magnus ang katawan ni Eros, hindi raw niya kaya







