BOUND BY LUST: THE DIRTY AGREEMENT

01

My breath hitched as the heavy door clicked shut behind us.

The room suddenly felt so small, parang lahat ng hangin ay biglang nawala.

Nakatayo lang ako doon, hindi makagalaw, habang nakatingin sa kanya.

Aiden.

His name echoed inside my head, parang paulit-ulit na tinatawag ang sarili ko na umalis na.

Pero hindi ko kaya.

Hindi ko kayang umalis lalo na’t ang init ng tingin niya ay parang sunog na dumadaloy sa buong katawan ko.

He walked towards me slowly, parang isang leon na nagmamasid sa kanyang biktima.

Hakbang-hakbang, bawat galaw ay puno ng intensidad na halos hindi ko na kayang panindigan.

“Jinnie…” he whispered, his voice low and rough, parang kumakabog ang dibdib ko sa bawat pantig.

His hands reached out, dahan-dahang hinawakan ang magkabilang balikat ko.

Ang lamig ng kamay niya ay kabaligtaran ng init na nararamdaman ko sa loob.

I looked up at him, nakita ko ang mga mata niyang puno ng pagnanasa at bagay na hindi ko matukoy.

Bagay na nakakatakot pero nakakaakit nang sobra.

“Bakit ka nandito?” tanong ko, kahit alam ko naman ang sagot.

Alam ko kung bakit ako narito.

Alam ko kung bakit hinayaan ko siyang dalhin ako sa lugar na ito.

He leaned closer, his face inches from mine, ang hininga niya ay dumadampi sa pisngi ko.

“Alam mo naman ‘di ba?” sagot niya, his lips brushing against my ear.

“Gusto mo rin ito. Tulad ng gusto ko.”

My knees felt weak, parang anumang oras ay babagsak na ako sa sahig.

Pero hinawakan niya ako nang mahigpit, parang sinisigurong hindi ako mahuhulog.

His fingers trailed down my arm, dahan-dahan, parang nilalaro ang balat ko hanggang sa marating ang kamay ko.

Pinagtagni niya ang mga daliri natin, ang higpit ng hawak ay parang ayaw na niyang pakawalan ako kailanman.

“Aiden…” bulong ko, ang boses ko ay nanginginig na.

Hindi ko na alam ang gagawin ko.

Ang utak ko ay nagsasabing tumakbo, pero ang puso ko ay sumisigaw na manatili.

And my body?

My body was already his, kahit hindi pa kami nagkikita ng ganito dati.

He pulled me closer, hanggang sa magdikit ang buong katawan natin.

Ramdam ko ang tibok ng puso niya, mabilis at malakas, parang katulad ng sa akin.

“You have no idea…” he murmured, his lips moving down to my jawline.

“Kung gaano katagal kong hinihintay ang sandaling ito.”

His kisses were hot, urgent, parang matagal na panahon siyang uhaw at ako lang ang makakapagbigay ng tubig sa kanya.

I gasped when his teeth grazed my skin, isang halong sakit at sarap na nagpadala ng kuryente sa bawat ugat ko.

My hands found their way to his hair, hinawakan ko ito nang mahigpit habang hinahayaan ko siyang gawin ang gusto niya.

Everything around us faded.

Wala nang ibang mahalaga kundi siya at ako.

Kundi ang init na bumabalot sa atin.

He guided me towards the bed, dahan-dahang ibinaba ang katawan ko sa malambot na kumot.

Hindi siya humiwalay sa akin, ang katawan niya ay nasa ibabaw ko, parang pader na nagtatago sa akin mula sa buong mundo.

His hands wandered, exploring every inch of my skin na nakalantad, parang nag-aaral ng mapa na matagal na niyang gustong hanapin.

“Ang ganda mo…” sabi niya, his eyes locked with mine.

“Ang ganda-ganda mo, Jinnie.”

I blushed, kahit na ang lahat ng ito ay napakabastos at napakalakas.

Parang bata pa rin ako sa harap niya, parang hindi ko pa rin sanay na tinitignan niya ako nang ganito.

He smiled, isang ngiti na parang demonyo at anghel sa parehong oras.

“Huwag kang mahiya,” sabi niya, habang hinahaplos ang pisngi ko.

“Ang lahat ng ito ay para lang sa akin. At ako… ako ay para lang sa’yo.”

His lips met mine again, mas malalim ngayon, mas mapusok.

Hinihigop niya ang hininga ko, parang gustong kunin ang buong kaluluwa ko para ilagay sa kanya.

Sumagot ako sa halik niya, ibinalik ko ang lahat ng init at pagnanasa na nararamdaman ko.

Wala na akong pakialam kung mali ito.

Wala na akong pakialam kung ano ang sasabihin ng iba.

Sa sandaling ito, ang tanging bagay na alam ko ay gusto ko siya.

Gusto ko siya nang sobra na handa akong ibigay ang lahat.

His hands started to pull at my clothes, dahan-dahan, parang ayaw niyang masira ang anumang bagay.

Pero may kasamang pagmamadali, parang ayaw na niyang maghintay pa ng kahit isang segundo.

Ang bawat piraso ng damit na natanggal ay parang tinatanggal din ang mga hadlang sa pagitan natin.

Parang bawat isa ay nagpapalaya sa mga damdaming matagal nang nakatago.

He looked at me, naked and vulnerable under his gaze, pero hindi ako nakaramdam ng kahihiyan.

Sa halip, nakaramdam ako ng seguridad.

Kasi alam kong sa kanyang mga kamay, ligtas ako.

Kasi alam kong siya ang mag-aalaga sa akin, kahit gaano pa kalakas o kagalit ang mundo.

“You’re mine,” he said, his voice firm and possessive.

“Mula ngayon, ikaw lang ang akin. At ako lang ang sa’yo.”

I nodded, tears welling up in my eyes, hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa sobrang damdamin.

“Oo,” sagot ko. “Ikaw lang. Aiden, ikaw lang.”

He lowered his head, his lips tracing patterns on my chest, ang init ng hininga niya ay nagpapakilig sa buong katawan ko.

His hands were everywhere—sa aking balakang, sa aking likod, sa aking buhok.

Parang gusto niyang hawakan ang lahat ng bahagi ko, parang gusto niyang tandaan ang bawat kurba at bawat marka.

Every touch sent shivers down my spine, parang binabago niya ang buong sistema ng katawan ko.

Ginagawa niyang para sa kanya lang ang bawat sensasyon.

“Aiden…” I moaned his name, hindi ko na mapigilan ang sarili ko.

Ang pangalan niya ay naging ang tanging salita na kayang ilabas ng bibig ko.

Ang tanging salita na mahalaga.

He looked up, his eyes dark with desire, his hair messy, his lips swollen.

He looked wild, untamed, parang isang bagyo na handang wasakin ang lahat ng nasa daan.

And I was ready to be destroyed by him.

Ready to be built again, sa paraang gusto niya.

“Tell me what you want, Jinnie,” he whispered, his fingers brushing against sensitive skin.

“Sabihin mo sa akin. At gagawin ko.”

I bit my lip, my mind clouded with pleasure, hindi ko na alam kung ano ang gusto ko pa.

Ang tanging gusto ko ay siya.

Ang tanging gusto ko ay maramdaman ang lahat ng kaya niyang ibigay.

“Gusto ko ikaw,” sabi ko, ang boses ko ay halos hindi marinig.

“Gusto ko lahat ng ikaw.”

He smiled, a wicked, beautiful smile that made my heart race even faster.

“Then you’ll have it,” he said.

“Makukuha mo ang lahat. At hindi ka na makakalayo sa akin.”

He moved closer, his body pressing fully against mine, ang init ay parang apoy na bumabalot sa atin.

I wrapped my arms around his neck, hinila ko siya palapit, parang gusto kong maging isa sa kanya.

No more space.

No more distance.

Just us.

Just this wild, overwhelming passion that threatened to consume everything.

His movements were rough yet gentle, parang alam niya kung saan at paano hahawakan ako para magbigay ng pinakamasarap na pakiramdam.

Parang kilalang-kilala niya ako, kahit na bago pa lang ang lahat ng ito.

Bawat galaw ay nagpapalakas ng init, bawat haplos ay nagpapalalim ng koneksyon.

Ang mga tunog na lumalabas sa ating mga bibig ay puno ng damdamin—mga hinaing, mga tawag, mga pangako.

Wala nang ibang tunog sa kwarto kundi ang atin.

Parang ang buong mundo ay huminto, at tayo lang ang nandito.

Sa bawat sandali, nararamdaman ko ang higit na pagkakabuklod sa kanya.

Parang hindi lang ito pisikal.

Parang hinahawakan niya ang kaluluwa ko, at ibinibigay ko ang sarili ko nang buong-buo.

“Mahal kita…” bulong ko, kahit na baka masyadong maaga pa para sabihin ito.

Pero sa sandaling ito, alam kong totoo ito.

Alam kong ito ang nararamdaman ko.

He stopped for a moment, looked at me, his eyes softening, ang matinding pagnanasa ay napalitan ng isang bagay na mas malalim.

“Mahal din kita, Jinnie,” sagot niya, ang boses niya ay puno ng damdamin.

“Mahal na mahal kita. Hinding-hindi kita iiwan.”

Then he kissed me again, mas malambot ngayon, mas mapagmahal, pero hindi nawawala ang lakas at init.

And we lost ourselves in each other.

Sa isang gabi na puno ng ligalig, ng init, ng mga pangako na hindi natin alam kung kaya nating tuparin.

Pero sa sandaling ito, wala akong pakialam.

Kasi kasama ko siya.

Kasi siya ang lahat ng gusto ko.

Ang lahat ng pangarap ko.

Ang lahat ng takot ko at pag-asa ko.

Ang gabi ay lumipas nang mabilis, parang isang iglap lang.

Ang liwanag ng umaga ay nagsimulang pumasok sa bintana, pero hindi pa rin tayo humiwalay.

Nakatulog ako sa kanyang bisig, ang ulo ko ay nakapatong sa dibdib niya, naririnig ko pa rin ang tibok ng puso niya.

Mabilis pa rin, pero mas kalmado na ngayon.

He was stroking my hair, dahan-dahan, parang inaayos ang bawat hibla.

“Gising ka pa ba?” tanong niya nang mahina.

Tumingin ako sa kanya, ang mukha niya ay mas malumanay ngayon kumpara sa gabi.

Mas maganda pa rin, mas nakakaakit.

“Oo,” sagot ko. “Hindi pa ako makatulog nang maayos.”

He chuckled softly, ang tunog ay parang musika sa pandinig ko.

“Siguro kasi masyado tayong naging abala kagabi,” sabi niya, may halong pang-aasar sa boses.

Namula ako, tinulak ko nang mahina ang dibdib niya.

“Bakit ka ganyan magsalita?” tanong ko, kahit na ang puso ko ay tumalon sa tuwa.

“Totoo naman ah,” sagot niya, habang hinihigpitan ang hawak sa akin.

“At huwag kang mag-alala… hindi pa tapos ang lahat. Marami pa tayong gagawin.”

Tumingin ako sa kanya, nakita ko ang ningning sa mga mata niya.

Ang parehong ningning na nagdulot sa akin ng takot at kaguluhan, pero dinulot din ng pinakamasayang pakiramdam sa buhay ko.

Kahit anong mangyari, alam ko na ang buhay ko ay hindi na magiging katulad ng dati.

Dahil nakilala ko si Aiden.

Dahil hinayaan ko siyang pumasok sa buhay ko, at baguhin ang lahat.

Kahit na ito ay maging ligalig.

Kahit na ito ay maging masakit minsan.

Kahit na ito ay maging delikado.

Handa akong harapin ang lahat.

Basta kasama ko siya.