LOGINChaptee Fourty-FourAng bawat paghinga namin ni Alexander ay nagsisilbing musika sa tahimik at madilim na silid ng kaniyang penthouse. Nanatili siyang nakadapa sa ibabaw ko nang ilang sandali, ang kaniyang pawis ay humahalo sa akin, at ang init ng kaniyang balat ay tila ba nanunuot sa aking mga buto. Hindi ko magawang gumalaw, ang bawat kalamnan ko ay tila ba naging likido matapos ang marahas ngunit matamis na engkwentrong iyon sa kaniyang kama. Ang penthouse na ito, na dati ay tila isang malamig at sterile na monumento ng kaniyang yaman, ay nabahiran na ng init ng aming pagnanasa.Dahan-dahan siyang tumagilid at hinila ako sa kaniyang tabi, niyayakap ako nang mahigpit habang ang aking ulo ay nakasandig sa kaniyang matipunong dibdib. Naririnig ko ang unt-unting pagbagal ng pintig ng kaniyang puso, isang ritmo na tanging ako lang ang may pribilehiyong makarinig nang ganito kalapit. Dito, sa gitna ng katahimikan ng gabi sa BGC, ang Mayor na kinatatakutan ng mga tiwali at hinahangaan ng
Chapter Fourty-ThreeHindi pa lubos na humuhupa ang paghingal ko nang ayusin ni Alexander ang kaniyang suot. Ang opisina niya, na simbolo ng kaniyang kapangyarihan sa buong Maynila, ay tila naging saksi sa marubdob naming pagtatagpo sa ibabaw ng kaniyang mesa. Ngunit sa likod ng kaniyang matalas na titig, alam kong hindi pa siya tapos. Ang gutom na nakita ko sa kaniyang mga mata kanina ay tila ba mitsa pa lamang ng isang mas malaking sunog."We’re leaving," maikli niyang utos habang isinusuot ang kaniyang suit jacket. Ang kaniyang boses ay muling bumalik sa pagiging matatag, ang nagyeyelo niyang awra na nagpapatikas sa kaniya bilang Mayor."Saan tayo pupunta? Akala ko ba ay tatalakayin natin ang proyekto?" tanong ko habang pilit na inaayos ang aking gulo-gulong buhok."The project can wait until tomorrow, Rosita. Right now, I have other things to attend to... and all of them involve you."Hindi niya ako hinayaang sumagot. Hinawakan niya ang aking siko at iginiya palabas ng kaniyang op
Chapter Fourty-TwoSa bawat pagdaan ng mga segundo sa loob ng opisinang iyon, ang tensyon na naipon sa loob ng ilang linggong pagkakalayo ay tila isang bombang sumabog. Alexander didn't just want me back, he wanted to consume every part of the woman who dared to flee from his side. Ang katahimikan ng City Hall sa labas ng kaniyang pinto ay kabaligtaran ng nagngangalit na bagyo sa loob ng silid na ito.Inalis niya ang kaniyang pagkakatali sa kaniyang kurbata nang hindi pinuputol ang titig sa akin, ang kaniyang mga mata ay tila nagbabaga, naging madilim na abo sa tindi ng pagnanasa. Marahas niyang isinantabi ang mga mamahaling fountain pen, ang gintong nameplate niya, at ang mga papeles ng proyekto sa ibabaw ng kaniyang mesa upang bigyang-daan ang aking katawan. Nang iangat niya ako at isandal sa malamig na kahoy, napa-ungol ako sa gulat. Ang kaibahan ng lamig ng mesa at ng init ng kaniyang mga palad sa aking hita ay nagpadala ng kuryente sa aking buong pagkatao."You have no idea how m
Chapter Fourty-OneAlas-singko pa lang ng madaling araw, gising na ako. Hindi na kailangan ang tilaok ng manok o ang kalansing ng mga kaldero ni Aling Belen para gisingin ang aking diwa. Ang puting envelope na nasa ibabaw ng aking unan ay tila ba may sariling pintig, isang paalala na ang bawat segundong lumilipas ay inilalapit ako sa desisyong wala nang balikan.Dahan-dahan akong tumayo at sinimulang ayusin ang aking kaunting gamit. Wala akong dalang maleta; sapat na ang isang lumang backpack para sa ilang piraso ng damit na naipon ko rito sa Laguna. Ngunit ang pinakamahalagang laman niyon ay ang asul na shawl, ang panulat na may inisyal na A.Z., at ang envelope na tila ba naging pasaporte ko patungo sa isang bagong buhay."Aalis ka na talaga, Rose?"Napalingon ako sa pinto. Nakatayo roon si Saling, mugto ang mga mata at may hawak na balot ng mainit na pandesal. "Akala ko ay panaginip lang 'yung kagabi. Akala ko ay magbabago pa ang isip mo."Ngumiti ako nang mapait habang isinasara an
Chapter FourtyLumipas ang pitong araw mula nang lisanin ni Alexander ang Laguna. Pitong araw na tila ba naging pitong taon sa bagal ng bawat oras. Ang karinderya ni Aling Belen ay bumalik na sa dati nitong ingay, ang walang katapusang kalansing ng mga kubyertos, ang halakhakan ng mga tricycle driver na nagrereklamo sa init ng panahon, at ang malakas na boses ni Saling habang nag-aabot ng order.Ngunit para sa akin, ang bawat tunog ay tila ba muffled—parang nasa ilalim ako ng malalim na tubig, malabo at malayo. Nakikisalamuha ako, naghihiwa ng rekado, at naghahain ng pagkain, pero ang isip ko ay laging lumilipad pabalik sa eksena sa kusina kung saan kinulong ako ni Alexander sa kaniyang anino. Isinusuot ko ang asul na shawl tuwing gabi kapag tapos na ang trabaho, at sa bawat pagkakataon na dumidikit ang malambot na tela sa aking balat, tila ba bumabalik ako sa mga pasilyo ng mansion niya sa Maynila.Isang gabi, habang nakaupo ako sa likod ng kusina at pinapanood ang mga bituin sa gitn
Chapter Thirty-NineAng sumunod na umaga sa Laguna ay binalot ng isang uri ng katahimikan na hindi ko nakasanayan. Wala ang pamilyar na tunog ng mga de-bakal na pinto ng SUV na nagsasara, at wala ang mabigat na presensya ng mga tauhan ni Alexander na tila mga aninong nakabantay sa bawat hininga ko.Dahan-dahan akong lumabas sa harap ng karinderya, bitbit ang walis tingting, pero napatigil ako sa gilid ng kalsada. Ang puno ng akasya kung saan laging nakaparada ang itim na sasakyan ay bakante na. Ang tanging naiwan ay ang mga marka ng gulong sa tuyong lupa at ang ilang piraso ng upos ng sigarilyo ng kaniyang mga bodyguard."Rose, napansin mo ba? Wala na ang mga asul at ginto sa labas," bungad ni Saling habang nag-uunat sa may pintuan. "Pati 'yung mga gwapong naka-barong na laging nagkakape rito at nagpapa-pogi, biglang naglaho na parang bula."Naramdaman ko ang biglang paglamig ng aking sikmura. Hindi ba dapat ay matuwa ako? Ito ang kalayaang ipinaglalaban ko, ang mawala ang mga matang

![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





