All Chapters of Under the Mayor's Command: Chapter 1 - Chapter 10

Chapter One Dalawang linggo.Dalawang linggo na ang nakalilipas simula noong gabing iyon sa Makati, pero tila ba nakatatak na sa aking balat ang bawat haplos at bawat salitang binitawan ng estrangherong iyon. Sa gabi, kapag pilit kong ipinipikit ang aking mga mata sa mainit at masikip naming boarding house, ang amoy ng sandalwood at mamahaling alak ang tanging bumabalot sa akin. Isang pagkakamali. Isang gabing bunga ng kalasingan at desperasyon na dapat ko nang ibaon sa limot.“Rosita! Ano ba, tulala ka na naman?” bulyaw ni Klea habang pilit na isinasara ang kaniyang lumang maleta. “Ayusin mo ’yang suot mo. Kapag hindi tayo natanggap sa interview na ’to, asahan mong sa kalsada na tayo matutulog bukas.”Vanguard Tower. Doon daw ang opisina ng agency na magpapadala sa amin sa isang "espesyal" na kliyente. Isang Mayor. Isang Zaviere. Sa probinsya pa lang, naririnig ko na ang pangalang iyon. Ang mga Zaviere ang batas sa lungsod na ito. Ang yaman nila ay tila walang katapusan, at ang kapa

Chapter ThreeAng library ng mga Zaviere ay tila isang katedral ng karunungan at yaman, pero para sa akin, isa itong hawla. Ang bawat dingding ay natatakpan ng naglalakihang istante ng libro na abot hanggang kisame, lahat ay gawa sa madilim na mahogany na kumikinang sa ilalim ng madilaw na ilaw ng chandelier.Alas-dos na ng madaling-araw. Pagod na ang buong katawan ko mula sa maghapong paglalaba at paglilinis ng malalawak na pasilyo, pero heto ako, mag-isang pilit na inaabot ang itaas na bahagi ng mga istante gamit ang isang duster. Ito ang parusa ko. Isang parusa dahil sa panghihimasok ko sa silid na ipinagbabawal.Narinig ko ang mahinang tunog ng pagbukas ng pinto. Hindi ko kailangang lumingon para malaman kung sino ito. Ang bigat ng hangin sa silid ay biglang nagbago, naging masikip at mahirap hingahan. Ang kuryenteng gumagapang sa aking balat ay sapat na paalala na narito na ang lalakeng pilit kong tinatakasan sa aking mga panaginip.Hindi siya nagsalita. Narinig ko lang ang tunog

Chapter Five Ang bawat baitang ng grand staircase ay tila isang bundok na kailangan kong dakiitin. Masakit na ang aking mga tuhod at ang aking mga palad ay namumula na sa maghapong pagpiga ng basahan, pero hindi ako pwedeng tumigil. Sa bawat kuskos ko sa malamig na marmol, nararamdaman ko ang mapanuring mata ni Donya Estela mula sa itaas na hallway, tila ba hinihintay niyang magkamali ako.“Rosita, dalian mo. Darating ang mga Santillan sa loob ng dalawang oras,” bulong ni Klea habang nagmamadaling dumaan bitbit ang mga bagong kurtina.Tumango lang ako, hindi na nag-abalang sumagot dahil tila ba pati ang boses ko ay kinuha na ng pagod.Nang malapit na ako sa huling sampung baitang, isang lalaking naka-uniporme ng isang mamahaling flower shop ang pumasok sa grand foyer. Bitbit niya ang isang dambuhalang kumpol ng mga puting rosas, mga bulaklak na tila ba sumisimbolo sa kalinisan ng mga Zaviere, kahit na alam kong puno ito ng dumi sa likod ng mga pader.“Delivery para kay Mayor Zaviere.

Chapter SevenAng silid ng library sa dis-oras ng gabi ay nababalot ng katahimikan na tila ba humihinga kasabay ko. Ang tanging liwanag ay nagmumula sa mga lampara sa gilid ng kaniyang mesa, nagbibigay ng mahahabang anino sa mga istante ng libro. Sumunod ako sa kaniyang utos. Naghihintay ako rito, suot pa rin ang aking uniporme, habang ang bawat tibok ng puso ko ay tila ba isang tambol na nagbabadya ng panganib.Bumukas ang pinto nang walang babala. Pumasok si Alexander, ang kaniyang presensya ay tila ba sumakop sa bawat sulok ng silid. Wala na ang kaniyang polo; nakasuot na lamang siya ng isang itim na silk robe na bahagyang nakabukas sa kaniyang dibdib. Ang amoy ng sandalwood at mamahaling alak ay mas matapang ngayon, nanunuot sa aking katinuan.“Lumapit ka, Rosita,” ang boses niya ay mababa, paos, at puno ng isang gutom na pilit niyang itinago sa hapag-kainan kanina.Lumapit ako nang dahan-dahan. Ang bawat hakbang ko sa carpet ay tila ba paglapit sa gilid ng isang bangin. Nang maka

Chapter Nine Ang bawat hakbang ko patungo sa garden ay tila paglalakad patungo sa sarili kong bitayan. Bitbit ko ang tray ng tsaa, ang mga porselanang tasa ay nagkakalog sa bawat panginginig ng aking mga kamay. Sa ilalim ng tirik na araw, ang garden ng mga Zaviere ay mukhang paraiso, pero para sa akin, isa itong entablado ng kahihiyan.Naroon sila, ang Donya at ang kaniyang mga kaibigang asawa ng mga makapangyarihang politiko. Ang kanilang mga tawa ay tila mga huni ng mga ibong mandaragit, naghihintay ng malalapa.“Dito mo ilapag, Rosita,” utos ni Donya Estela. Ang kaniyang boses ay malambing sa pandinig ng iba, pero para sa akin, tila ito ay kaskas ng kutsilyo sa bato.Habang isinasalin ko ang mainit na tsaa, naramdaman ko ang mapanghusgang tingin ng Donya. Alam niyang puyat ako. Alam niya kung bakit. At alam niyang sa harap ng mga bisitang ito, wala akong boses.“Oops!”Isang mabilis na galaw ng kamay ng Donya at ang kaniyang tasa ay tumaob. Ang mainit na tsaa ay tumalsik sa kaniya