Chapter 2

"You have to stop attending that f*cking ballerina class!" sigaw ng babae.

"Uuwi na tayo, Alezandra!" sigaw naman ng lalaki.

Pilit akong hinahatak ng mga butlers nila pero parang hindi ako makagalaw.

"Wala kang kwenta! Ano pa nga ba ang aasahan ko sa’yo? Sana isinama na lang kita doon sa labi ng mga magulang mo. Edi sana, wala na kaming p-problemahin ngayon!" sigaw ng babae.

Hindi ako makasalita, wala ding mukha yung mga taong sumisigaw.

Pilit nila akong ginagapos pero hindi man lang ako makagalaw.

Sumisigaw ako sa isip ko, "Tulong!"

Hanggang sa nagising ako.

Panaginip lang pala.

PRESENT ~

Nakabenda ang mga paa ko and my clothes were changed. Naalala ko nga pala, bago ako natulog, nakapagbihis muna ako.

My stomach growls—gutom na ako.

Naalala kong hindi pala ako kumain kagabi dahil busy ako sa pag-execute ng plano ko.

Bumaba ako sa kama at agad kong hinanap ang pinto.

Paika-ika akong naglakad papunta roon pero nung hahawakan ko na sana ang doorknob, biglang bumukas ang pinto kaya natamaan ako sa ulo na ikinatumba ko.

"Aray," angal ko.

Here comes the man who saved me yesterday.

May dala siyang breakfast in bed na sigurado akong para sa akin. Eh kanino pa nga ba.

Ibinaba niya ang pagkain sa center table at agad niya akong tinungo. Binuhat niya ako papunta sa kama at umupo siya sa tabi ko.

Sinubuan niya ako like I was bedridden.

At nung natapos na akong kumain, nagpaalam siya. When he came back, may dala na siyang damit na pamalit kaya agad akong naligo.

After I took a bath, nasa kwarto pa rin siya. His eyes were on his laptop.

"Anong ginagawa mo?" tanong ko habang pinupunasan ang buhok ko.

Agad niyang tinakpan ang laptop and he gestured for me to sit down.

Kinuha niya ang blower sa vanity mirror na halatang kanina pa nandun. He blow-dried my hair without saying anything.

"Kanina ka pa tahimik. May problema ka ba? Kailangan ko na bang umuwi?" I asked him.

Napabuntong-hininga siya at agad na humiga sa kama.

Tumabi ako sa kanya and to my surprise, he hugged me.

Ibinalik ko naman ang yakap sa kanya and I comforted him.

"Kung ano man ang problema mo, you can get through it. Kaya mo ’yan. I know you’re strong, and I believe that you will conquer it."

Nakatulog kami sa ganung pwesto.

Pagkagising ko, nasa tabi ko pa rin siya. I cupped his face with my palm and traced his eyes, nose, lips, and jaw using my finger.

I don’t exactly know bakit naging magaan bigla ang loob ko simula nung nagising ako kaninang umaga. Kagabi pa nga ay grabe yung pang-aaway ko sa kanya.

And when he woke up, he just buried his head into my neck.

"Nagugutom na ako," reklamo ko.

Walang kibo siyang tumayo at lumabas ng kwarto.

At nung nakalabas na siya, agad na pumukaw sa mata ko ang laptop niya. So nilapitan ko ’yon and I tried to open it.

At first, I hesitated because it was an act of invading his privacy. Pero what if mamatay-tao pala siya tapos ako yung unang biktima niya?

Kaya I tried opening it, pero may password. It had a hint: “ur name.”

Ni hindi ko nga alam kung anong pangalan niya eh.

Malungkot akong bumalik sa pagkakahiga.

After a while, dumating na siya dala ang lunch namin.

We ate and bumalik ulit sa pagkakahiga.

We went silent for about 3 hours.

Hindi ko alam paano ko nakayanan yun, pero nung nakatalikod na siya sa akin, napansin kong humahagulgol siya.

Siguro ay umiiyak siya.

I gave him space. I didn’t want to cause any trouble kaya I let him be.

Umalis ako sa kama at lumipat sa sofa.

Nakatulog ako nang hindi ko namamalayan. And when I woke up, nakahanda na ang dinner ko.

Including a maleta, passport, cash, credit cards, and a car key.

He also left a note saying:

"Thank you, Alezandra! It was nice meeting you. Thank you also for saving my life."

— Luigi

So Luigi is his name…

After reading his note, kinain ko na ang dinner ko at agad na nag prepare para sa pag-alis ko.

I don’t know how he got my personal details. Ang bilis niyang na-process ang passport ko, which is weird. But whatever it is, I’m so thankful that I met someone like Luigi. Forever, I would be grateful.

Before I left his hotel room, I also left a note saying thank you for everything he has done.

And once I exit this hotel… I am renewed.

I’m no longer the Alezandra Fiadh Walsh they knew.