Share

WRONG ROOM 5.

Author: Batino
last update publish date: 2026-07-12 22:49:06

"Mr. SEBASTIAN DEL ROSARIO."

Agad na lumapit si Manager David at magalang na yumuko.

"Good morning, Sir."

Tumango lamang si Sebastian bilang tugon.

"Sir, kanina pa po kayo hinihintay ng ating mga bisita. Kumpleto na rin po ang mga board members at senior executives sa conference room. Handa na po ang lahat para sa meeting."

Isang tango lang ang isinagot ni Sebastian.

"Let's proceed."

"Yes, Sir."

Agad na nauna si Manager David sa paglalakad, habang tahimik namang sumunod ang CEO.

Samantalang ako...

Napabuntong-hininga na lang.

"Salamat, Lord..." mahina kong bulong. "Hindi niya ako pinansin.”

"Wait, Manager David."

Malalim at malamig ang boses ng CEO.

"Yes, Mr. CEO?" magalang na tugon ni Manager David.

Huminto silang dalawa.

Mula sa kinatatayuan ko, nakita kong bahagyang yumuko si Manager David habang may ibinulong sa kanya ang CEO.

Hindi ko marinig ang pinag-uusapan nila.

"Ha? Ano kaya 'yon?" bulong ko sa sarili habang pilit inuunat ang leeg ko para marinig ang usapan nila.

Kaso wala talaga.

Tanging ang pagtango ni Manager David ang nakita ko bago muli silang naglakad.

"Ay, nakakaloka naman..." mahina kong reklamo. "Kung magbulungan, akala mo may pinaplanong sakupin ang mundo.”

Habang papalayo ang CEO kasama ang iba pang executives, napansin kong naiwan si Manager David.

Akala ko susunod na rin siya.

Pero hindi.

Dahan-dahan siyang lumingon sa direksiyon ko.

Nanlaki ang mga mata ko.

"H-Ha?"

Tumingin pa ako sa magkabilang gilid.

Baka may iba siyang tinatawag.

"Miss Crystal Versailles."

Parang biglang huminto ang mundo ko.

"Po... ako?" nanginginig kong tanong sabay turo sa sarili.

Tumango si Manager David.

"Yes, you."

"L-Lord..." mahina kong bulong habang napalunok.

Ano'ng ginawa ko?

Nahuli na ba niya akong nagtatago?

O... may nakapagsumbong bang ang lakas ng sigaw ko kanina?

Pakiramdam ko, unti-unting nanghina ang mga tuhod ko.

"Diyos ko..." impit kong dasal. "First day ko pa lang... matatanggal na ba agad ako?"

Huminga ako nang malalim at pilit ngumiti, kahit ramdam kong nanginginig na ang mga labi ko.

"P-Po... Manager?" maingat kong tanong habang dahan-dahang lumalapit sa kanya.

Habang papalayo si Manager David, hindi ko mapigilang mapakamot sa ulo.

"Ha? First day ko pa lang... uutusan na agad ako ng CEO?"

Napabuntong-hininga ako.

"Sana lunch lang talaga ang ipapabili niya..."

Pero sa isang iglap...

Parang may kusang nag-play sa utak ko ang eksenang hindi ko naman gustong balikan.

"J-Jusko..." napatakip ako sa namumula kong mukha.

"Bakit ba kasi 'yon pa ang naaalala ko?"

Mariin kong iniling ang ulo.

"Hindi, Crystal! Tigilan mo nga ang kakaisip!"

Pero kahit anong saway ko sa sarili...

Paulit-ulit pa ring bumabalik sa isip ko ang sandaling palihim ko siyang nasilayan kanina.

"Patay..." mahina kong bulong. "Paano ako bibili ng lunch para sa kanya kung hindi pa nga ako makatingin nang diretso sa mukha niya?”

“Ito ang mga listahan ng mga gusto niya! Make sure okay, pasalamat ka at ikaw ang napili niya, Galingan mo Gudluck!

"Sir... mabait ba siya?" hindi ko napigilang itanong.

Bahagyang napangiti si Manager David.

"Yes... mabait siya."

Napangiti rin ako.

"Talaga po?"

"...Kasing-bait siya ng dragon."

Nawala agad ang ngiti ko.

"...Kapag hindi mo nagawa nang tama ang trabaho mo."

Parang may malamig na tubig na biglang ibinuhos sa ulo ko.

"H-Ha?"

"Mahilig siyang sa detalye. Ayaw niya ng palpak, ayaw niya ng late, at higit sa lahat, ayaw niya ng dahilan."

Napalunok ako.

"L-Lord..."

Napakamot ako sa batok.

"Manager..." mahina kong tawag.

"Yes?"

"Pwede pa bang mag-resign kahit first day pa lang?" inosente kong tanong.

Napatingin sa akin si Manager David bago bahagyang napailing.

"Hindi ka pa nga nagsisimula."

Napangiwi ako.

"Tinatanong ko lang naman po..."

"Maghanda ka na lang. Mamayang alas-onse, huwag kang mahuhuli."

"O-Opo..."

Pagkaalis ni Manager David, napabuntong-hininga ako.

"Patay..."

Hinawakan ko ang dibdib ko.

"Dragon pala ang CEO..."

Bigla namang nag-flash sa isip ko ang gwapong mukha ng lalaking nakita ko kanina.

Napapikit ako.

"Hindi, Crystal! Huwag kang magpapaloko sa mukha! Baka gwapo nga... dragon naman ang ugali!"

Napailing na lang ako at nagpatuloy sa paglalakad.

"Lord... lunch lang ang ipapabili, 'di ba? Sana lunch lang talaga…”

"Paano kung..."

Napahinto ako sa paglalakad.

"Paano kung sinabi lang niyang lunch... pero ang totoo, papagalitan niya ako dahil sa... nangyari kanina?"

Nanlaki ang mga mata ko.

"Jusko!"

Napahawak ako sa ulo ko.

"Paano kung nakita niya talaga akong nakasilip? Tapos ngayon, gusto niya lang akong papuntahin sa opisina niya para sermunan?"

Napakagat ako sa labi.

"Hala..."

Bigla akong napalingon sa pintuan ng kumpanya.

"Uuwi na ba ako?"

Napaisip ako.

"Or else..."

Huminga ako nang malalim.

"Hindi! Hindi puwede."

Mariin kong iniling ang ulo.

"First day ko pa lang. Kapag umuwi ako ngayon, si Inay ang unang magpapagalit sa'kin."

Napabuntong-hininga na lang ako.

"Hay naku, Crystal Versailles..." sabay tapik ko sa noo ko. "Bahala na si Batman."

Pagkatapos ng lahat ng iyon...

Isa lang ang naisip ko.

"Sana hindi niya ako nakita kanina.”

Makalipas ang ilang oras, nagpaalam na ako sa mga ka-workmate ko.

"Mauna na muna ako. May ipapagawa kasi si Manager David," paalam ko habang bitbit ang perang ipambibili ko ng lunch.

"Good luck!" nakangiting sabi ng isa sa kanila.

Napangiti na lang ako nang pilit.

Kung alam lang nila kung gaano ako kinakabahan...baka hindi nila ako sabihan ng Gudluck.

Lumabas ako ng kumpanya at nagtungo sa isang malapit na karinderya.

Inilabas ko ang maliit na papel na ibinigay ni Manager David.

"Ano ba'ng nakasulat dito?"

Inilapit ko pa ito sa mukha ko.

"'Pritong isda...at sinabawang gulay .. at isang tasang kanin para sa lunch.'"

Napakurap ako.

"Ha?"

"Seryoso?"

Napakamot ako sa ulo.

"Nagda-diet ba si Mr. CEO?"

Napatingin pa ako sa papel, baka mali lang ang basa ko.

"Wala man lang fried chicken? Steak? O kahit burger?"

Napailing ako.

"Sa yaman niyang 'yon... pritong isda lang pala ang gusto niyang tanghalian?"

Hindi ko napigilang mapangiti.

"Simple rin pala ang panlasa ni Mr. Dragon.”

Continue to read this book for free
Scan code to download App
Comments (3)
goodnovel comment avatar
Analee Labandero
...️...️...️...️...️...️...️...️...️
goodnovel comment avatar
Batino
Opo... may oras po pag watch ads pag nakuha niyo na po yung limit... ...️
goodnovel comment avatar
Rechille Mandigma
bakit lage nakaunlock tapos nagkakaroon ng oras bago pa ulit mabasa ang kasunod na page nakakabitin
VIEW ALL COMMENTS

Latest chapter

  • WRONG ROOM, RIGHT MAN    Wrong Room 91.

    Pagpasok na pagpasok ni Crystal sa loob ng itim na Land Cruiser, mabilis niyang isinara ang pinto—blag!—na parang gustong iparinig kay Bash ang buong hinanakit ng kanyang kaluluwa. Pero sa kabila ng taray na ipinakita niya kanina sa harap ng mga Don at Doña pati na kay Celine, mabilis ding kumabog nang mabilis ang dibdib niya nang sandaling mapag-isa siya sa malamig at malawak na espasyo ng sasakyan.Hala, Crystal. Anong pinasok mo? bulong niya sa sarili habang mariing kinagat ang ibabang labi. Nakipag-away ka sa mga bilyonaryo! Tapos ang pinili mo pang kalabanin, ang pamilya ng lalaking may-ari halos ng kalahati ng probinsya—este, ng lungsod na ito!Ilang segundo ang lumipas at bumukas ang pinto sa kabilang side. Sumakay si Bash na halatang pinipigilan ang pagtawa. Ang mga mata nito ay kumikinang pa rin sa aliw habang nakatingin sa kanya.Umandar ang sasakyan habang tahimik na nagmamaneho ang tapat na bodyguard ni Bash sa unahan. Walang nagsasalita sa kanilang dalawa sa unang liman

  • WRONG ROOM, RIGHT MAN    Wrong Room 90

    Sa mismong VIP entrance ng St. Jose’s Medical Center, kasalukuyang isinasakay ni Bash si Crystal sa itim na Land Cruiser nang biglang umalingawngaw ang sunud-sunod na malalakas na busina ng tatlong itim na SUV. Humaharurot ang mga ito patigil sa mismong harapan nila, kasama ang ilang armadong guwardiya na mabilis na pumuwesto para magsilbing harang.Bumukas ang pinto ng pangunahing sasakyan, at bumaba sina Don Del Rosario at Donya Del Rosario na may dalang mabigat, matindi, at nakakabinging awtoridad.Napatigil si Bash. Bahagyang hinigpitan niya ang hawak kay Crystal na noon ay nanlalaki ang mga matang nakatingin sa mga bagong dating.“Sebastian Del Rosario!” malakas at may tonong nagbabalang sigaw ni Don Del Rosario, ang mga mata ay matalim na nakatutok sa kanyang anak. “Anong kahibangan ito?! Magpapakasal ka nang hindi nalalaman ng pamilya mo, at sa isang babaeng Yan pa? Ano nalang Ang sàsabihin ng lahat pagnalaman nilang silang laundry girl lang Ang mapapangasawa ng Isang tagapagma

  • WRONG ROOM, RIGHT MAN    Wrong Room 89

    Napatigil si Bash sa pag-alalay sa walang malay na si Crystal. Agad nitong iniutos kina Dante at Diego na ihanda ang stretcher habang si Dr. Alcantara ay mabilis na nag-utos sa mga nurse na dalhin ang dalaga pabalik sa VIP recovery room. Habang nakatayo sa tabi ng kama kung saan mahimbing na natutulog si Crystal at nakakabit ang dextrose, hindi maiwasan ni Bash na mapatitig sa mukha nitong namumula pa rin kahit tulog. Dahan-dahan niyang hinawakan ang malamig na kamay ng dalaga, saka hinalikan ito nang marahan habang seryosong nag-iisip. “Maghanda ka na ng security detail para sa buong estate, Samuelson,” malamig na utos ni Bash kay Samuelson na kakarating lamang sa loob ng silid. “Ayokong may makalapit sa kanya na kahit sino. Simula ngayon, si Crystal at ang magiging anak ko ay protektado ng buong pamilya.” Ilang sandali pa, naramdaman ni Bash ang paggalaw ng mga daliri ni Crystal. Unti-unting iminulat ng dalaga ang kanyang mga mata, agad na sinalubong ng putingkis ng kisame ng ospi

  • WRONG ROOM, RIGHT MAN    Wrong Room 88

    “Sa ayaw at sa gusto mo, pupunta tayo ngayon sa hospital. Kahit pa harangin ako ng sarili naming mga tauhan, walang magagawa ang sinuman,” mariing saad ni Bash, ang boses ay puno ng awtoridad na walang tinatantiyang pag-aatubili.“Wag… please! Inay, tulungan mo naman ako,” pagmamakaawa ni Crystal, nanlulumong binalingan ang ina habang sapo ang sariling sintido.“Sige na, anak… pumapayag na akong magpakasal ka kay Bash,” simpleng sagot ng kanyang ina, na lalo pang nagpalipad sa ulirat ng dalaga sa labis na pagkainis.Mariing hinawakan ni Bash ang siko ni Crystal upang pigilan ito sa anumang tangkang pag-atras. Ang kanyang mga mata ay nanatiling matalim ngunit may halong mapanuksong kataliman na lalong nagpatibok nang mabilis sa dibdib ng dalaga.“Hindi mo ako matatakasan sa biyaheng ito, Crystal. Sumakay ka na sa itim na Land Cruiser sa labas, o hahatakin kita roon,” seryosong utos ni Bash, bagamat halatang nagpipigil ng pilyong ngiti sa namumulang mukha ng dalaga sa tindi ng hiya at i

  • WRONG ROOM, RIGHT MAN    Wrong Room 87

    Marahang lumapit si Bash, hindi alintana ang distansya. Sa bawat hakbang niya, lalong umurong si Crystal hanggang sa sumayad ang kanyang likod sa malamig na dingding ng sala. Inilagay ni Bash ang kanyang mga kamay sa magkabilang gilid nito, pinigilan ang anumang balak nitong pagtakas. “Tumingin ka sa mga mata ko, Crystal,” mahigpit ngunit nanginginig ang boses na utos ng binata. “Ulitin mo ang sinabi mo habang nakatingin sa akin. Sabihin mong hindi ako ang ama, kung kaya mo.” Napalunok si Crystal, mabigat ang paghinga habang pilit na pinagtagpo ang kanilang mga paningin. Kitang-kita niya ang nag-aapoy na galit at matinding pagkalito sa mukha ni Bash—mga emosyong nagpapakita kung gaano kamahalaga sa lalaki ang katotohanan. Ngunit mas pinili niyang magmatigas, isinakripisyo ang sariling damdamin para sa isang dahilan na tanging siya lamang ang nakakaalam. “Bakit ba pilit mong inaangkin ang hindi sa iyo, Boss?” basag ni Crystal sa katahimikan, matatag ang boses bagamat nanginginig ang

  • WRONG ROOM, RIGHT MAN    Wrong Room 86

    Unti-unting bumagsak ang katahimikan sa maluwag na sala. Natahimik sina Samuelson, Diego, at Dante nang maramdaman nila ang biglang pagbabago ng hangin sa pagitan ng dalawa. Ang mga pilyong ngiti sa kanilang mga labi ay napalitan ng kuryosidad. Alam nilang pwedeng magbiro si Crystal, pero sa klase ng titig nito kay Bash ngayon, may kakaibang seryosong kulay na nakakubli.Inilapag ni Crystal ang maliit na twalya sa ibabaw ng single sofa, saka muling tumingin nang diretso kay Bash. Nawala na ang bakas ng pamumula dahil sa hiya; ang natira ay ang matatag na ekspresyon na para bang handa na nitong harapin ang anumang gulo na kanina pa nila pinag-uusapan.“Seryoso ka ba talaga, Boss?” basag ni Crystal sa katahimikan, mababa at seryoso ang tono ng boses. “Gusto mo talagang malaman ang totoo?”Hindi nag-alis ng tingin si Bash. Mas lumalim ang kunot ng noo niya habang mahigpit na pinagsalikop ang kanyang mga daliri. “Kailan ba ako nagbiro sa mga ganitong bagay, Crystal? Kung may dapat pag-usa

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status