Masuk“Gaano kalaki ang Daigdig ng mga Espiritu, Maestro Hammerhead?” tanong ni James.Sumagot si Hammerhead, “Hindi ko alam ang eksaktong sukat, pero marahil ay mahigit sandaang ulit ang laki nito kaysa sa ordinaryong mundo.”Mahigit sandaang ulit? Natigilan sina James at Flaxseed. Hindi nila inakalang ganoon kalawak ang Daigdig ng mga Espiritu.Kahit sapat ang lakas nilang lumipad sa himpapawid, matatagalan pa rin bago nila marating ang kanilang pupuntahan.Nang mapansin ni Hammerhead ang pagkalito sa kanilang mga mukha, nilinaw niya, “Marami sa Daigdig ng mga Espiritu ang marunong gumamit ng Pormasyon ng Paglipat. Kaya hindi sila umaasa sa paglalakad upang maglakbay. Bukod dito, karaniwan lamang ang mga dalubhasa rito. Hindi na nila kailangan kahit ang Pormasyon ng Paglipat. Sa isang isip lamang, kaya nilang biglang lumitaw sa isang lugar na mahigit isang libong kilometro ang layo.”“May katwiran nga. Halos mga imortal na ang mga tao sa Daigdig ng mga Espiritu, kaya hindi dapat maging pr
Kinabahan sina Flaxseed at Hammerhead nang makita ang ginagawa ni James.Nagpakawala si James ng isang galit at dumadagundong na sigaw. Napakalakas nito kaya sumakit ang mga tainga nina Flaxseed at Hammerhead.Suwis!Pagkatapos ay binitiwan niya ang bagting at pinakawalan sa langit ang malinaw na palaso.Pinunit ng napakabilis na palaso ang hangin, na lumikha ng matinis na dagundong habang lumalampas sa bilis ng tunog.Sa matinding pagod, bumagsak si James sa lupa at hingal na hingal na huminga.“Ayos ka lang ba, James?” Nagmamadaling lumapit si Flaxseed at inalalayan siyang tumayo.Tumango si James bilang tugon. “Ayos lang ako.”Pagkatapos magsalita, mariin niyang tinitigan ang malinaw na palaso habang pinupuno ng kaba ang kanyang dibdib.Habang lalong tumataas ang palaso, bigla itong sumabog. Malinaw na narinig ang marahas at nakabibinging pagsabog kahit ilang daang kilometro ang layo.Kasunod ng pagsabog, nayanig at nabaluktot ang hangin. Sa huli, nabuo ang isang itim na butas sa k
“Sa Sekta ng Banal na Pagpapanday, may isang sagradong lawa na tinatawag na lawa ng paglilinis ng espada. Bawat espadang nililikha sa aming sekta ay kailangang ilubog doon. Inaaruga iyon ng espirituwal na enerhiya sa tubig hanggang unti-unting maisilang ang isang espiritu ng espada. Ngunit hindi lahat ng espada ay kayang magkaroon ng espiritu. Ang ilan, kapag inilagay sa lawa, ay maaaring masira nang hindi na maaayos at mawalan ng silbi. Upang maayos o mapaunlad ang iyong Espadang Pamuksa ng Dragon, kailangan muna itong ilubog sa lawa bago ko mailapat ang aking kasanayan sa pagpapanday,” paglilinaw ni Hammerhead.“Kung ganoon, kailangan lamang nating pumunta sa lawa ng paglilinis ng espada upang maibalik sa dati ang espada ko, hindi ba?” tanong ni James.Tinitigan siya ni Hammerhead na para bang isa siyang hangal. “Nasa ordinaryong mundo tayo ngayon, at nasa Daigdig ng mga Espiritu ang lawa. Paano tayo makapupunta roon? Bukod dito, lubhang nasupil ang kapangyarihan ko dahil maraming t
“Maestro Hammerhead, may mga bitak ang espada ko. Maaari mo bang tingnan kung maaayos pa ito?” Pagkasabi niyon, iniunat ni James ang kanang kamay, at lumitaw sa kanyang pagkakahawak ang Espadang Pamuksa ng Dragon.Sa mismong sandaling lumitaw ang espada, natigilan si Hammerhead. Nanlaki ang kanyang mga mata at hindi maalis ang tingin sa espadang hawak ni James.“Espadang Pamuksa ng Dragon?” bulalas ni Hammerhead matapos pagmasdan iyon nang ilang sandali.“Maestro Hammerhead, paano mo nalamang ito ang Espadang Pamuksa ng Dragon?” gulat na tanong ni James.“Isa itong espirituwal na espadang nilikha ng Sekta ng Banal na Pagpapanday. Dati itong hawak ng pinuno ng aming sekta, na ginamit niya upang magapi ang tatlong hari ng mga demonyo. Ngunit sa paglipas ng panahon, napinsala ang espiritu ng espada, at kalaunan ay nawala ang espada mismo. Hindi ko inakalang mapupunta ito sa ordinaryong mundo at mapapasakamay mo. Gayunman, ang kakayahan mong utusan ang espada ay patunay na may natatangi k
“Ano ang nangyari?” maingat na tanong ni James.Ngunit hindi siya pinansin ng matandang pari at nagpatuloy lamang sa pag-iyak, kaya nawalan ng masabi si James.Walang nagawa sina James at Flaxseed kundi panoorin ang matanda na umiyak nang mahigit sampung minuto bago tuluyang tumahan.“Sandali—” Tatanungin na sana ni James kung ano ang nangyari nang magsalita ang matanda at putulin ang sasabihin niya.“Nasa Daigdig ng mga Espiritu ang Sekta ng Pagsusunog na binanggit ko, kaya hindi ninyo pa iyon naririnig. Mahirap paniwalaang sa isang kisapmata, mahigit sampung taon na pala akong wala sa Daigdig ng mga Espiritu…” May bahid ng lungkot ang tinig ng matandang pari.Natigilan sina James at Flaxseed sa sinabi niya.“Ikaw… Galing ka sa Daigdig ng mga Espiritu?” Hindi makapaniwala ang mukha ni James. Hirap niyang maunawaan na may isang taong bumaba mula roon patungo sa ordinaryong mundo.Seryosong tumango ang matanda. “Sa loob ng lahat ng taong ito, akala ko ay naninirahan pa rin ako sa Daigd
Kinabukasan, tuwirang nagtungo sina James at Flaxseed sa Monasteryo ng Spiritus Occultus.Ilang daang kilometro lamang ang layo nito sa Jadeborough, kaya sa kanilang pinahusay na bilis, narating nila iyon sa loob lamang ng ilang oras.Dati ay masigla ang lugar, at maraming taong nagpupunta roon upang magnilay.Ngunit ngayon ay tila inabandona na iyon. Sa kanilang paglalakbay patungo sa monasteryo, wala silang nasalubong na kahit isang tao.Sa katunayan, nang makarating sila roon, nagulat sila sa sira-sirang kalagayan nito. Nababalot ng alikabok ang bawat sulok, na para bang napakatagal nang umalis ang mga tao.Nanlumo si James sa nakita.Pagpasok nila sa bakuran ng monasteryo, sinalubong sila ng makakapal na damong ligaw. Wala ni isang paring makita.“Mukhang wala na rin dito ang dalubhasang panday na nakilala ko noon,” puna ni Flaxseed nang makita ang napakalungkot na kalagayan ng lugar. Malinaw na ilang taon nang walang naninirahan doon.Napabuntong-hininga si James. “Umalis na tayo
"Frederick, ano ang gusto mong ipahiwatig? Hindi lahat ng napunta sa kulungan ay masamang tao. Mangyaring huwag basta-bastang gumawa ng panghuhusga ng ganyan..." Hindi nasiyahan si Jasmine dahil alam niyang nililibak ni Frederick si James. Nagdilim ang ekspresyon ni Frederick nang makita kung g
"Siyempre hindi! Gagawin ko ang utos mo, Mr. Jennings!"Si Zayne ay natural na hindi nangahas na labanan si Xavier dahil ang huli ay ang kanyang immediate superior.Nang makaalis na siya ay dahan-dahang kinuha ni Xavier ang phone niya at tumawag."Tapos na, Mr. Johnson. Ipapadala k
“Uuwi na ako,” mahinahong sabi ni James. "Pumasok ka! Sa parehong direksyon ako pupunta, para ipadala kita doon." Habang sinasabi iyon, itinulak ni Maria ang pinto ng kotse. Isa pa, tinulak niya ang pinto ng front seat. Dati, hinding-hindi niya papayagan si James na maupo sa kotse niya. Kahit
Gayunpaman, walang ideya si Hilda kung nasaan si Gerry. Kinakabahan siya, dahil iniisip niya na baka may nangyaring masama sa kanya. Paano kung nagkagulo siya kagabi? Baka nagsinungaling siya sa akin para hindi ako mag-alala sa kanya!"Dapat nandito na agad si Gerry," sabi ni Hilda habang in







