Masukฝ่ามือเรียวที่เหี่ยวย่นตามวัยวางกรอบรูปกรอบใหม่ลงบนโต๊ะที่อัดแน่นด้วยกรอบรูปมากมาย เศษกระดาษที่ถูกตัดถูกขยำรวบใส่ถังขยะ ก่อนจะยกถังขยะนั้นกลับไปไว้ที่ของมัน มารีแอนน์มองภาพเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มก่อนจะหันหลังให้เมื่อมีเสียงเรียก ประตูบ้านถูกเปิดออกพร้อมแสงสว่างของช่วงสายสาดส่องเข้ามาด้านในกรอบรูปที่ติ
“พี่เมอร์ลิน เอ่อ ยินดีด้วยนะครับกับการแต่งงาน” อูรีเอลเอ่ยอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ“เออ ขอบใจ” และเมอร์ลินก็ขอบใจห้วน ๆ เพราะยังไม่ชอบหน้าอูรีเอลเหมือนเคย“ผมรู้ว่านายเกลียดผม แต่ช่วยรับของขวัญชิ้นนี้ได้หรือเปล่า?” อิการาชิพูดขึ้นมาก่อนวางกล่องบางอย่างที่มีขนาดเท่าฝ่ามือลง เมอร์ลินไม่ได้แสดงท่าทางรังเกีย
เมื่อได้เวลาอันสมควร เรเธเซียก็ถูกเมอร์ลินอุ้มพามาที่กลางสนาม จากซุ้มแต่งงานกลายเป็นโต๊ะที่มีเค้กช็อกโกแลตและลูกสตอเบอร์รี่วางเรียงเป็นชั้น ๆ บนเค้กมีเทียนเลขสามปักอยู่พร้อมตัวอักษร HBD.SIASIA เขียนอยู่ ผู้คนมากมายที่รายล้อมล้วนเป็นคนที่รักหนูน้อยเรเธเซียคนนี้ แต่เสียใจด้วยที่ในสายตาของเรเธเซียมีแต่
“แต่เรเธเซียคงยังไม่รู้สินะว่าตัวเองจะเป็นพี่สาวแล้ว” พอพูดแล้วก็หันมองเจ้าหญิงน้อยที่สนใจแต่เล่นกับคุณลุงมาเวอริค เมอร์ลินยิ้มบางก่อนสายตาจะสะดุดกับใบหน้าที่ดูซีดเล็กน้อยของอิการาชิ ตามจริงไม่จำเป็นต้องใส่ใจ แต่เขาก็ไม่อยากให้ใครมาตายในที่ของเขา เมอร์ลินจึงขอตัวแล้วเดินเข้ามาหาพี่ชาย“จะตายเหรอ? ถ้
‘ถ้าเซียเซียเห็นดาดี๊กับมามี๊จุ๊บ ๆ กัน เซียเซียต้องปิดตาแบบนี้นะคะ’ทั้งบอกและทำให้ดูเป็นตัวอย่าง การอบรมของคุณอาฝาแฝดก็เลยประสบความสำเร็จ ยกเว้นโอนิกซ์ที่ยืนจ้องตาแป๋ว ซึ่งแน่นอนว่ารามิเอลกับอิดอนได้แต่กำหมัดอยากซัดหน้าโจไซอาห์เหลือเกินช่วงเวลานี้นับเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขรองลงมาจากตอนเห็นหน้าลู
โจไซอาห์ทำให้พี่ชายอย่างมาเวอริครู้สึกอุ่นใจที่จะฝากน้องชาย แม้ความเป็นจริงเขาจะไม่มีสิทธิ์เข้ายุ่งเพราะทั้งคู่เคยแต่งงานกันแล้ว แต่พอได้รับหน้าที่พี่ชายจากเมอร์ลิน ความหวงน้องมันก็ทำงานเกินหน้าตาทันที“พ่อได้ยินและได้รับรู้ถึงความรักที่ลูกมีต่อภรรยา ขอให้พระเจ้าทรงมอบพรแด่ลูก” บาทหลวงกล่าวขึ้นพร้อม
‘เล่นใหญ่เป็นบ้า...’ เมอร์ลินพึมพำในใจขณะนั่งบนวีลแชร์ที่ถูกเข็นโดยสามี ในอ้อมแขนของเขามีลูกสาวที่หลับสนิทพร้อมกับแบล็กการ์ดที่เหน็บไว้กับผ้าห่อตัว ส่วนร่มคันใหญ่ถูกกางโดยพี่ชายคนโตของสามี รามิเอล ด้วยเหตุผลว่าไม่อยากให้แดดส่องหลานสาว ทางเจฟรีย์ พอร์ช ฝาแฝดและเอมี่ ช่วยกันถือของใช้ต่าง ๆ ที่ต้องเอาก
และโชคดีที่ของใช้เด็กได้เตรียมไว้แล้วเต็มชั้น การดูแลหลานสาวจึงผ่านพ้นไปด้วยดีเพียงแค่ลืมตาตื่นก็รับรู้ถึงความเจ็บปวดอีกครั้ง เมอร์ลินรู้สึกขอบคุณโจไซอาห์ที่นอนข้างกายไม่ไปไหน แถมยังยอมให้เขาหนุนแขนมาจนเช้าและยังรู้สึกขอบคุณแม่สามีทั้งสอง เพราะพวกท่านอยู่ด้วยเมอร์ลินจึงหายห่วง ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่ม
“ขออนุญาตนะคะ” พยาบาลที่ยืนรอตามคำสั่งของหมออิดอนได้เอ่ยขึ้นมา ทุกคนจึงหลบทางให้ แล้วเธอก็ค่อย ๆ ประคองให้เมอร์ลินกลับมานอนหงายเหมือนเดิม “ความรู้สึกตอนนี้เป็นยังไงบ้างคะ? เพราะดูแล้วฤทธิ์ยาชาน่าจะหมดแล้วน่ะค่ะ”“เหมือน อึก จะตายเลยครับ มันเจ็บมาก...” ตอบเสียงเบาก่อนเมอร์ลินจะควานหามือของสามีแล้วคว้
“วันนี้ให้แม่ ๆ ค้างที่นี่แล้วกันจะได้ช่วยโจซดูแลเรเธเซียตอนกลางคืน แกโอเคหรือเปล่า?” เอเวอร์เร็ตต์มองหน้าลูกชายคนที่สี่ที่ตอนนี้สีหน้าดูงองุ้มชอบกล ก็นะ เจ้าตัวคงอยากอยู่กับลูกกับเมีย แต่ทั้งสองยังไม่มีประสบการณ์การเลี้ยงเด็กเหมือนกับแม่ ๆ ทั้งสองคน แถมเป็นเด็กแรกเกิดที่ต้องดูแลอย่างใกล้ชิด ให้ย่าอ







