พี่เขยเถื่อนสวาท

พี่เขยเถื่อนสวาท

Yaoi (นวนิยายสำหรับผู้ใหญ่เท่านั้น)

ผู้​เขียน : ข้าวหลาม / กาสะลอง

สงวน​ลิขสิทธิ์​ตาม​พระ​ราช​บัญญัติ พ.ศ.2537

ไม่​อนุญาต​ให้​สแกน​หนังสือ​หรือ​คัด​ลอก​เนื้อหา​ส่วน​ใด​ส่วน​หนึ่ง​ของ​หนังสือ เว้น​แต่​ได้​รับ​อนุญาต​จาก​เจ้าของ​หนังสือ​เท่านั้น

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น

ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด

ชื่อบุคคลและสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง

ไม่มีเจตนาอ้างอิงหรือก่อให้เกิด

ความเสียหายใดๆ

……….

นิยายเรื่องนี้ ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วย

อารมณ์อันมืดดำของมนุษย์

ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง

ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง

*เราเตือนท่านแล้ว*

พี่เขยเถื่อนสวาท

         ที่เชียงใหม่

ตอนใกล้ค่ำของวันหนึ่ง

“ตายแล้ว... พี่เพลิงครับ เป็นอะไรหรือเปล่านี่... โอ๊ย ทำไมต้องปล่อยให้ตัวเองเป็นแบบนี้ด้วยนะ ดูสภาพแทบไม่เป็นผู้เป็นคน”

ชายหนุ่มอุทาน วางกระเป๋าสัมภาระลงข้างกาย รีบหันมาให้ความช่วยเหลือพี่เขยตัวใหญ่ ที่ตอนนี้นอนหลับเป็นตายอยู่บนพื้นของห้องรับแขกกลางบ้าน

“อย่ามายุ่งน่ะ... ออกไป ออกไปให้พ้น… อย่ายุ่งกับกู”

‘เพลิง’ ตวัดมือเปะปะ ปัดป่ายไปทั่ว ทั้งที่ยังไม่ลืมตามองด้วยซ้ำ ว่าชายหนุ่มที่พยายามประคองร่างของเขาขึ้นมาจากพื้นนั้นเป็นใคร

“พี่เพลิง... นี่เมฆนะ”

ชื่อที่ได้ยิน สะกิดใจของเพลิงอย่างจัง

“เมฆ... เอ็งมาเยี่ยมพี่จริงๆ ใช่ไหม... นี่พี่ไม่ได้ฝันไปใช่ไหม”

เพลิงเริ่มตั้งสติ ละล่ำละลักถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นตกใจ เมื่อรู้ว่าคนที่มาหาเขาก็คือ ‘เมฆ’ น้องเมียที่หายหน้าไปนาน เพลิงแอบเฝ้ารอว่าสักวันผู้ชายคนนี้จะกลับมาเยี่ยมเขาบ้าง แล้ววันนี้ก็มาจริงๆ

 “เป็นห่วงพี่เพลิงน่ะสิ... ก็เลยแวะมาเยี่ยม”

เมฆบอก เมื่อเพลิงรู้ว่าเป็นน้องเมีย อาการโวยวายในตอนแรกจึงค่อยๆ สงบลง

“ไอ้เมฆ… เอ็งจริงๆ ด้วย... ”

พี่เขยแหงนมองหน้าน้องเมีย เรียกชื่อดังๆ แล้วน้ำตาก็ซึมออกมา ได้เห็นหน้า ‘เมฆ’ ก็ยิ่งทำให้คิดถึง ‘จันทร์แรม’ ภรรยาผู้ล่วงลับของเขา ซึ่งเป็นพี่สาวของเมฆ

แม้เมฆจะเป็นผู้ชาย หากก็มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงจันทร์แรมผู้เป็นพี่สาว โดยเฉพาะดวงตาและใบหน้ารูปไข่ อีกทั้งรอยยิ้ม… ก็ใช่

“ถ้ายังอยากจะนอนต่อ... ผมจะพาไปนอนบนโซฟา... แล้วนี่พี่เพลิงได้กินข้าวบ้างหรือเปล่า?”

เมฆรู้สึกเป็นห่วง

“เอ็งไม่ต้องมายุ่งกับพี่... ปล่อยพี่ไว้อย่างนี้แหละดีแล้ว”

เพลิงยังคงดื้อดึงไม่เปลี่ยน เมฆส่ายหน้า 

“โอ๊ย... ดื้อเหลือเกิน ตัวใหญ่ยังกับยักษ์... หนักยังกับกระสอบข้าวสาร ปล่อยให้นอนตายอยู่ตรงนี้ซะดีมั้ยเนี่ย”

         เมฆรู้สึกอ่อนใจ เนื้อตัวของเพลิงผู้เป็นพี่เขยคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสุรา ดูจากสภาพที่เห็น ก็เดาได้ว่าเขาคงดื่มหนักมาตั้งแต่เช้า หรือบางทีอาจจะดื่มมาตั้งแต่เมื่อวานก็เป็นได้

         “ตายก็ดี... พี่จะได้ไปอยู่กับพี่สาวของเอ็งบนสวรรค์”

         ความอัดอั้นของชายผู้สูญเสียภรรยา พรั่งพรูออกมาจนสิ้น คำพูดที่ได้ยิน ทำให้เมฆรู้ว่าพี่เขยคนนี้รักพี่สาวของตนมากแค่ไหน

         “พี่เพลิงต้องตั้งสตินะครับ... พี่จันทร์เค้าไปดีแล้วครับถ้าวันนี้พี่เพลิงยังไม่ยอมก้าวเดินออกมาจากอดีต... แล้วพี่เพลิงจะก้าวต่อไปในอนาคตได้ยังไงล่ะครับ”

         น้องเมียกุมมือพี่เขย บีบเบาๆ ให้กำลังใจ

‘ถ้าไม่เดินออกมาจากอดีต... แล้วจะก้าวต่อไปในอนาคตได้ยังไง?’

คำพูดนั้นสะกิดใจเพลิงอย่างแรง”

“เอ็งห่วงพี่จริงๆ หรือวะไอ้เมฆ”

เพลิงเค้นเสียงถาม ดวงตาแทบไม่ละไปจากใบหน้าของน้องเมีย เมฆเป็นผู้ชายที่มีใบหน้าสวยราวผู้หญิง รูปร่างอ้อนแอ้น ผิวพรรณขาวสะดุดตา ตัวเล็กบาง ปากแดงจิ้มลิ้มไม่ต่างจากผู้หญิง