Kabanata 5

Lumabas si Kelsey sa kanyang silid matapos magpalit ng damit.

Marahang dumampi sa kanyang balat ang malambot na tela habang maingat niyang hinahawakan ang gilid ng gown, sa takot na baka hindi niya sinasadyang matapakan ito.

Sandali siyang tahimik na tumayo sa labas ng kanyang p***o. Napakatagal na mula nang magbihis siya nang ganito.

Hindi naman sobrang mahal ang gown. Hindi rin marangya. Ngunit dahil dito, muli niyang naramdaman na isa siyang tao.

Hindi namamalayang hinaplos ng kanyang mga daliri ang makinis na tela bago niya dahan-dahang iniangat ang kanyang ulo.

Pagkatapos, bigla siyang natigilan.

Sa dulo ng pasilyo ay nakatayo si Ramon.

Nakatalikod ito sa kanya habang nakadikit ang telepono sa kanyang tainga. Kaswal na nakasuksok sa bulsa ang isang kamay nito habang kalmadong nakikipag-usap sa telepono.

Sandaling napahinto ang paghinga ni Kelsey.

Kahit nakatalikod ito… guwapo pa rin, malamig, at tila hindi kayang abutin.

Perpektong bumagay sa matangkad nitong pangangatawan ang itim na suit, lalo pang naging nakatatakot ang awtoridad na taglay nito.

Ilang beses man niya itong makita… mula sa malayo, sa tabi nito, o kahit palihim niya itong tinititigan kapag hindi ito nakatingin… palaging nagmumukhang isang lalaking kabilang sa mundong mas mataas kaysa sa lahat si Ramon Holloway.

At kahit asawa niya ito, hindi kailanman kayang abutin ni Kelsey ang lalaki.

Nananatili ang kanyang mga mata rito.

Pagkatapos, biglang dahan-dahang lumingon si Ramon, na para bang naramdaman nitong may nakatitig sa kanya.

Agad na nagtagpo ang kanilang mga mata.

Marahas na tumalon ang tibok ng puso ni Kelsey. Namula ang kanyang mga pisngi nang mahuli siyang nakatitig dito.

Agad niyang ibinaba ang kanyang ulo dahil sa pagkataranta.

Biglang naging hindi matiis ang katahimikan sa pasilyo.

Naramdaman niyang saglit na nakatuon sa kanya ang mga mata ni Ramon.

Pagkatapos, nang walang sinasabi, kalmadong umiwas ng tingin si Ramon at nagsimulang maglakad patungo sa hagdan.

Nang mawala lamang ito sa kanyang paningin sa ibaba, saka muling nakahinga nang maayos si Kelsey.

Unti-unting kumalma ang mabilis na tibok ng kanyang puso.

Ngunit sa mismong sandaling iyon…

Umalingawngaw sa pasilyo ang maliliit at nagmamadaling yabag.

Mabilis na nag-angat ng tingin si Kelsey.

“Kendrick!”

Nanlaki ang kanyang mga mata sa pag-aalala nang makita ang kanyang maliit na anak na walang ingat na tumatakbo sa pasilyo.

“Kendrick, huwag kang tumakbo!” nag-aalalang tawag niya habang mabilis na lumalapit dito. “Baka madapa ka!”

Sa wakas, naabutan niya ito at marahang hinawakan ang maliit nitong braso bago pa ito matisod.

Ngunit sa sandaling napagtanto ni Kendrick na siya ang humahawak dito, agad na nagbago ang ekspresyon nito.

“Bitawan mo ako!” sigaw nito habang pilit na kumakawala sa kanya.

Masakit na kumirot ang puso ni Kelsey.

“Kendrick…”

“Masama kang babae!” galit nitong sigaw. “Sinaktan mo ako!”

Agad na nagdaan ang sakit sa mukha ni Kelsey.

“Pasensya na,” mabilis niyang sabi, nanginginig ang boses. “Hindi ko talaga sinasadyang saktan ka. Hinding-hindi kita sasaktan nang sadya.”

Ngunit tumangging makinig si Kendrick.

“Nagsisinungaling ka!” matigas ang ulo nitong sigaw.

“Kendrick…”

“Hindi kita gusto!” matalim nitong sabi habang mas malakas na nagpupumiglas upang makawala sa kamay niya. “Mas maganda si Tita Wanda kaysa sa iyo!”

Nanigas ang mga balikat ni Kelsey. Direktang tumarak sa kanyang dibdib ang mga salitang iyon mula sa bata.

Galit na nagpatuloy si Kendrick.

“Dapat si Tita Wanda na lang ang pakasalan ni Daddy!”

Agad na nag-init ang mga mata ni Kelsey. Masakit na kumipot ang kanyang lalamunan.

Dahan-dahan siyang yumuko upang mapantayan ang bata kahit naiipon na ang mga luha sa kanyang mga mata.

“Kendrick…” nanginginig niyang bulong. “Ako ang mama mo.”

“Ayaw kitang maging mama!”

May isang bagay na tuluyang nadurog sa loob niya dahil sa mga salitang iyon.

“Mahal na mahal kita,” mahina niyang ipinagpatuloy. “Lahat ng ginagawa ko…”

“Pabayaan mo ako!” malakas na sigaw ni Kendrick habang tinatakpan ang mga tainga nito. “Ayokong makipag-usap sa iyo!”

Matinding nanginig ang mga kamay ni Kelsey.

Alam niyang galit pa rin ang bata dahil sa nangyari sa ice cream shop.

Ngunit sa tuwing naririnig niyang tahasang itinatakwil siya ng sarili niyang anak, nadudurog pa rin ang kanyang puso.

Hindi niya ito masisisi. Hindi kailanman hinayaan ng mga Holloway na mapalapit ito sa kanya. Sinabi nilang mahina ang kanyang pag-iisip at masama lamang ang magiging impluwensiya niya sa bata.

“Kelsey.”

Isang matalim na boses ang walang galang na tumawag sa kanya.

Bahagyang lumingon si Kelsey.

Sa sandaling mapansin ni Kendrick ang pagkagambala, agad nitong itinulak palayo ang kamay niya at tumakbo palayo sa pasilyo.

“Kendrick!” nag-aalalang tawag ni Kelsey.

Ngunit nakalayo na ito.

Malakas na tumibok ang dibdib ni Kelsey habang nakatitig sa direksiyon ng pagtakbo nito. Paulit-ulit pa ring umaalingawngaw sa kanyang isipan ang malulupit nitong salita.

“Tinatawag na kita kanina pa,” walang galang na reklamo ni Grace, ang tagapangalaga ng bahay. “Hindi mo ba ako naririnig?”

Mabilis na tumayo si Kelsey.

“Nagkataon lang na—”

Ngunit hindi siya pinatapos ni Grace.

Dahan-dahang bumaba ang tingin nito sa damit ni Kelsey bago nagbago ang ekspresyon ng mukha nito.

“Naku,” mapanuyang sabi ni Grace. “Kaya pala bigla kang hindi nakarinig.”

Walang sinabi si Kelsey. Naunawaan niya ang ibig nitong sabihin.

Itiniklop ni Grace ang mga braso nito sa dibdib.

“Magbibihis ka ba para sumali sa party?” tanong nito, kahit nakikita na nito ang sagot.

Bahagyang nag-alinlangan si Kelsey bago tumango. Akala niya, tama lamang na dumalo siya sa party bilang manugang ng pamilya. Noong una, naniwala siyang hindi siya dadalo, ngunit ibinigay sa kanya ang damit.

“Parang nakalimutan mo na kung saan ka dapat lumugar,” sabi ni Grace habang itinuturo ang silid ni Kelsey. “Magpalit ka ng damit at pumunta sa kusina. Ikaw ang mag-aasikaso sa mga bisita ngayong araw.”

“Pero… ako… gusto kong sumali sa pagdiriwang,” pilit na sabi ni Kelsey sa mahinang boses. Nakayuko pa rin ang kanyang ulo. Hindi niya kailanman nagawang magkaroon ng lakas ng loob na tumingin sa mga mata ng ibang tao.

“Ano ang sinabi mo?” tanong ni Grace, na para bang hinahamon siyang ulitin iyon. Lumapit pa ito sa kanya na para bang sasampalin siya.

Bumuka at sumara ang bibig ni Kelsey. Gusto niyang igiit ang kanyang kagustuhan, ngunit pinigilan siya ng takot. Alam niyang si Doris ang nag-utos kay Grace, at hindi niya kayang suwayin ito. Hindi rin naman siya mangangahas kahit hindi iyon ang utos ni Doris.

“Ano na naman itong kalokohang nangyayari rito?” tanong ng isang naiinis na boses habang naglalakad palapit sa kanila.

Agad na nanigas ang mga balikat ni Kelsey nang makilala niya ang boses.

“Gusto niyang dumalo sa party ninyo, Madam,” sagot ni Grace habang bahagyang yumuyukod bilang paggalang.

Nataas ang mga kilay ni Doris bago ito malamig na tumawa.

“Talaga bang iniisip mong magpapakita ka sa party ko?” tanong ni Doris na para bang katawa-tawa ang ideyang iyon.

Bahagyang tumango si Kelsey at mahina siyang bumulong, “Asawa po ako ni Ramon.”

Gaano man kahina ang tiwala niya sa sarili, alam niyang asawa niya si Ramon. Kasabay nito, naguguluhan din siya. Hindi ba't itinabi nila ang damit para sa kanya upang makadalo siya sa party?

“Hindi ka karapat-dapat sa anak ko,” mariing sabi ni Doris, punong-puno ng pagkasuklam ang boses. “Kung hindi minanipula ng ama mo si Collins, hindi ka kailanman makakatapak sa pamilyang ito.”

Nanginig ang mga mata ni Kelsey sa tindi ng mga salitang iyon. Hindi iyon ang unang pagkakataong nagsabi si Doris ng gayong mga bagay. Ganoon na ang pakikitungo nito sa kanya mula pa noong unang araw na naging asawa siya ni Ramon.

“Si Wanda ang gusto ko para sa anak ko,” patuloy ni Doris nang walang tigil.

Masakit na kumabog ang puso ni Kelsey nang banggitin nito si Wanda. Hindi sila tumitigil sa pagpapaalala sa kanya na hindi siya ang babaeng pinili. Palaging kasama si Wanda sa bawat paghahambing.

“Mas mabuti pang umayos ka ng asal, kung hindi ay ipapahagis kita sa kalye kung saan ka nababagay,” matalim na babala ni Doris.

Nanlaki ang mga mata ni Kelsey sa takot.

“Pakiusap, huwag ninyo po akong palayasin… Pupunta na po ako sa kusina ngayon,” mabilis na sabi ni Kelsey, bakas ang matinding pagkataranta sa kanyang boses.

Sinabi sa kanya ng kanyang ama na mapanganib ang kalye bago siya nagpakasal kay Ramon. Sinabi nitong ligtas lamang siya rito. Kaya kailangan niyang gawin ang lahat upang manatili.

Mabilis siyang pumihit upang magtungo sa ibaba.

“Nakabihis ka na pala, Kelsey,” biglang sabi ng boses ni Wanda.

Hindi man lang alam ni Kelsey kung kailan ito dumating.

Hindi siya huminto. Gusto lamang niyang makarating sa kusina bago lalo pang magalit si Doris.

Ngunit nang susubukan na niyang lampasan si Wanda nang mabilis, bigla siyang natisod.

Sumabit ang kanyang paa sa gilid ng baitang.

Nawalan siya ng balanse.

“Kelsey!” sigaw ng isang tao.

Ngunit huli na ang lahat.

Nahulog siya.

Gumulong ang kanyang katawan pababa ng hagdan sa sunod-sunod at masakit na paggalaw bago siya bumagsak nang malakas sa sahig. Malakas na tumama sa sahig ang kanyang ulo.

Isang matinding kirot ang kumalat sa buong katawan niya.

Napangiwi siya sa sakit.

“Palagi mong alam kung kailan mo kami ipapahiya,” malamig na sabi ng isang tao.

“Kelsey!”

Naririnig niya ang mga boses sa paligid niya, ngunit para bang nagmumula ang mga iyon sa napakalayong lugar.

Lumabo ang kanyang paningin. Nanghina ang kanyang katawan.

At dahan-dahan… nagdilim ang lahat.