Kabanata 4

Kinabukasan ng umaga, abala na ang buong Ivory Mansion dahil sa birthday party ni Doris na gaganapin sa gabing iyon.

Abala ang mga katulong sa pagdadala ng mga dekorasyong bulaklak at mamahaling kahon ng regalo.

Nasa kusina na si Kelsey, nakalubog ang mga kamay sa malamig na tubig habang kinukuskos ang marmol na countertop sa ikatlong pagkakataon nang umagang iyon. Malinis na malinis na ang mga tile, ngunit sinabi ni Doris Holloway na hindi pa raw sapat na “karapat-dapat sa isang maayos na tahanan” ang kalinisan nito.

Kaya muli niya itong nilinis.

Sa likuran niya, matalim na umalingawngaw sa sahig ang tunog ng mga takong ng sapatos.

“Hindi ka pa rin ba tapos?” matalim na tanong ni Doris, na bumasag sa katahimikan.

Nanigas si Kelsey ngunit hindi agad lumingon. Dahan-dahan niyang pinunasan ang mga kamay sa kanyang apron bago humarap sa kanyang biyenan.

“Malapit na po akong matapos,” mahina niyang sagot.

Tiningnan siya ni Doris mula ulo hanggang paa nang may hayagang pagkasuklam. Saglit na napahinto ang mga mata nito sa bahagyang panginginig ng mga kamay ni Kelsey.

“Ang malapit nang matapos ay hindi pa tapos,” malamig nitong sagot. “Ang isang walang silbing babae na tulad mo ay dapat man lang marunong magpanatiling malinis ng bahay. O masyado rin ba iyong mahirap para sa iyo?”

Ibinaba ni Kelsey ang kanyang tingin.

Matagal na niyang natutuhan na lalo lamang lumalala ang lahat kapag nakikipagtalo siya.

“Hindi po, Mama. Tatapusin ko po ito nang maayos.”

Mula sa dining area, lumitaw si Wanda Josh na may banayad at halos mapaglarong ngiti. Maganda ang suot niya kahit maaga pa sa umaga.

“Mama,” mahinang tawag ni Wanda. “Iniisip ko po ang damit na gusto kong isuot mamayang gabi.”

Agad na lumambot ang mukha ni Doris.

“Ano naman tungkol doon?”

Bahagyang bumuntong-hininga si Wanda.

“Bigla kong naramdaman na hindi na ito bagay sa akin,” walang magawa niyang sabi. “Gusto kong pumunta sa boutique at bumili ng iba.”

“Walang problema,” agad na sagot ni Doris. “Kunin mo ang card at bilhin mo ang kahit anong gusto mo.”

Lalong lumiwanag sa tuwa ang mukha ni Wanda, at mabilis niyang niyakap si Doris.

“Salamat po, Mama,” matamis niyang sabi bago napunta ang tingin niya kay Kelsey.

Pagkatapos, na para bang may bigla siyang naalala, mahinahon niyang sinabi,

“Dapat sumama rin sa akin si Kelsey.”

Nagulat na napatingala si Kelsey.

Mahinang nagpatuloy si Wanda, “Sa tingin ko, walang angkop na damit si Kelsey para sa party mamayang gabi.”

Biglang natahimik ang kusina.

Pagkatapos, may narinig na tawanan, at hindi na kinailangang tumingala ni Kelsey para malaman kung sino iyon.

“Hindi niya kailangan ng damit,” panunuya ni Venus habang sinusuri si Kelsey mula ulo hanggang paa. “Kahit ano pa ang isuot niya, ipapahiya pa rin niya tayo.”

Masakit na kumirot ang dibdib ni Kelsey.

Sa totoo lang, natuwa siya nang imungkahi ni Wanda na bilhan din siya ng damit dahil talagang wala siyang angkop na isusuot sa party.

“Dapat talaga siyang manatili na lang sa itaas habang may party,” malamig na bulong ni Doris. “May mahahalagang bisitang darating mamayang gabi.”

Agad na umiling si Wanda.

“Huwag naman po kayong magsalita nang ganoon, Mama,” mahinang sabi niya bago lumapit kay Kelsey. “Asawa pa rin naman ni Ramon si Kelsey.”

Maganda pakinggan ang mga salitang iyon, ngunit kahit paano, lalo lamang nitong pinalala ang nararamdaman ni Kelsey.

Umirap si Venus.

“Sa papel lang.”

“Venus,” mahinahong tawag ni Wanda bago muling tumingin kay Doris.

“Tutulungan ko siyang pumili ng simple at disenteng damit,” mabait na alok ni Wanda. “Para kahit paano, hindi siya masyadong mapansin mamayang gabi.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Kelsey.

Hindi niya nagustuhan ang sinabi ni Wanda. Hindi naman sa gusto niyang mapansin. Ngunit hindi niya iyon sinabi.

Mas alam na niya ang dapat gawin.

“Magbihis ka na. Aalis na tayo maya-maya,” sabi ni Wanda sa kanya.

**

Makalipas ang halos isang oras, huminto ang kotse sa harap ng isa sa mga pinakamagarang boutique sa lungsod.

Pagpasok nina Kelsey at Wanda, agad na mainit silang binati ng mga empleyado.

“Miss Josh, maligayang pagbabalik.”

“Inihanda na po namin ang mga bagong dating na damit para sa inyo.”

Tahimik na sumunod si Kelsey sa likuran niya. Walang sinumang nagbigay-pansin sa kanya.

Mahinang ngumiti si Wanda habang tinitingnan ang mga damit.

“Ano sa tingin mo rito?” tanong niya kay Kelsey habang itinapat sa kanyang katawan ang isang magandang gown na kulay diyamante.

“Maganda po,” tahimik na sagot ni Kelsey.

Masayang ngumiti si Wanda. “Sa tingin ko, magugustuhan din ito ni Ramon.”

Masakit na kumirot ang puso ni Kelsey, ngunit wala siyang sinabi.

“Naku… dapat itigil ko na ang pagsasabi ng mga bagay na ganiyan,” inosenteng sabi ni Wanda bago muling nagpatuloy sa pagtingin ng mga damit.

Sa loob ng halos isang oras, patuloy na nagsukat si Wanda ng iba’t ibang kasuotan.

Ni minsan ay hindi niya hiniling kay Kelsey na magsukat din ng kahit ano.

Sa wakas, alanganing tumingin ang isa sa mga empleyado kay Kelsey.

“Miss… gusto rin po ba ninyong tumingin ng damit?”

Bago pa makasagot si Kelsey—

Humingi ng paumanhin si Wanda sa pamamagitan ng kanyang ngiti.

“Mahilig si Kelsey sa mga simpleng bagay,” mahinahong paliwanag niya. “At sa totoo lang, hindi talaga bagay sa personalidad niya ang mga magagarbong damit.”

Agad na tumango ang saleswoman.

Biglang muling humarap si Wanda kay Kelsey.

“Sa totoo lang, Kelsey,” mahinahon niyang sabi, “may gusto akong sabihin sa iyo.”

Tahimik siyang tiningnan ni Kelsey.

Sandaling nag-alinlangan si Wanda bago bahagyang bumuntong-hininga.

“Huwag mong bigyan ng maling kahulugan ang mga makikita mo mamayang gabi sa party.”

Nagtatakang kumunot ang noo ni Kelsey.

Mahiyain na ibinaba ni Wanda ang kanyang mga mata.

“Marami na sa mundo ng negosyo ang nakakakilala sa akin bilang kasama ni Ramon,” mahinang paliwanag niya. “Kaya natural lang na may ilang bisitang mag-isip na ako ang babae ng tahanan.”

Mahigpit na kinuyom ni Kelsey ang kanyang mga daliri.

Matagal na niyang alam iyon. Ngunit masakit pa rin marinig na direktang sabihin iyon ni Wanda.

Mabilis na muling nag-angat ng tingin si Wanda.

“Pero huwag kang mag-alala,” banayad niyang dagdag. “Hinding-hindi ko susubukang agawin ang puwesto mo.”

Mas masakit para kay Kelsey ang mga salitang iyon kaysa sa mga tahasang pang-iinsulto. Dahil alam na nilang dalawa ang katotohanan. Hindi naman talaga nagkaroon ng puwesto si Kelsey sa pamilya Holloway.

Dahan-dahang nagpatuloy si Wanda habang hinahaplos ang isa sa mga damit.

“Alam mo… kung hindi lang pinagkasunduan noon ang kasal ninyo ni Ramon…”

Saglit siyang tumigil bago mapait na ngumiti. “Maaaring iba ang naging takbo ng mga pangyayari.”

Bumigat ang paghinga ni Kelsey.

Eksaktong naunawaan niya ang ibig sabihin ni Wanda.

Kung hindi siya biglang pumasok sa buhay ni Ramon dahil sa napagkasunduang kasal, si Wanda sana ang naging asawa nito.

Biglang lumapit ang isa sa mga empleyado habang may dalang isa pang gown at ipinakita iyon kay Wanda.

“Bagay na bagay po ito sa inyo. Para talaga kayong si Mrs. Holloway.”

Agad na nanigas ang katawan ni Kelsey.

Agad na napagtanto ng empleyado ang kanyang pagkakamali at nahiya.

“Naku… pasensya na po.”

Ngunit mahina lamang na tumawa si Wanda.

“Ayos lang,” mahiyain niyang sabi. Pagkatapos, humarap siya kay Kelsey. “Huwag mo silang pansinin.”

Ibinaba ni Kelsey ang kanyang mga mata. Ngunit naging halos hindi na matiis ang sakit sa kanyang dibdib.

Hindi nagtagal, sa wakas ay pumili si Wanda ng isang napakagandang gown bago ito maingat na ipinabalot ng mga tauhan.

“Wala kang pinili,” muling sabi niya kay Kelsey.

Pinilit ni Kelsey na ngumiti nang bahagya. “Ayos lang ako.”

Ilang segundo siyang tinitigan ni Wanda bago mahinang bumuntong-hininga.

“Dapat talagang matuto kang mag-ayos ng sarili mo,” banayad niyang sabi. “Baka sakaling mapansin ka ni Ramon.”

Mabigat na bumaon sa dibdib ni Kelsey ang mga salitang iyon.

Dahil napakanatural ng pagkakasabi ni Wanda sa mga ito, na para bang ipinapaalala lamang niya ang isang bagay na halata na.

Hindi kailanman tumingin si Ramon sa kanya sa paraang pagtingin nito kay Wanda.

**

Pagbalik nila sa mansiyon, agad na nagtanong si Doris tungkol sa pamimili.

Mahinang bumuntong-hininga si Wanda bago nagsalita. “Walang nagustuhan si Kelsey doon.”

Malakas na ngumisi si Venus.

“O baka naman walang bagay sa kanya,” sabi niya, na para bang walang hugis ang katawan ni Kelsey at walang damit na babagay sa kanya.

Mabilis na umiling si Wanda.

“Hindi naman sa ganoon,” banayad niyang pagtatanggol. “Mahilig lang talaga si Kelsey sa mga simpleng bagay.”

Pagkatapos, humingi siya ng paumanhin kay Kelsey sa pamamagitan ng kanyang ngiti.

“Kaya ang sa akin lang ang binili namin,” mahina niyang dagdag.

Tumango si Doris na parang wala siyang gaanong pakialam.

“Ayos lang. Sapat na ang likas niyang kakayahang ipahiya tayo.”

Mahinang nagtawanan ang lahat maliban kay Kelsey.

Tahimik siyang nakatayo roon habang muling nararamdamang para siyang estranghero sa sarili niyang tahanan.

Ayaw nang manatili pa roon, tahimik siyang pumunta sa kanyang silid upang magpahinga bago magsimula ang party.

Pagkahiga niya sa kama, agad siyang nilamon ng pagod at hindi man lang niya namalayang nakatulog na siya.

**

Makalipas ang mahabang panahon, dahan-dahang gumalaw si Kelsey at iminulat ang kanyang mga mata.

Nanatili siyang nakahiga nang ilang sandali habang tahimik na nakatitig sa kisame.

Mahinang tunog ng musika ang naririnig mula sa silid, na nagpapaalala sa kanya na nagsimula na ang party sa ibaba.

Huminga siya nang malalim, sinusubukang pakalmahin ang mabigat na pakiramdam sa kanyang dibdib.

Tiyak na hindi siya sasali sa party.

Lalo na't wala naman siyang disenteng damit na maisusuot.

Dahan-dahang bumangon si Kelsey mula sa kama at naglakad patungo sa banyo bago bumalik makalipas ang ilang minuto.

Ngunit bigla—

Huminto ang kanyang mga hakbang.

May isang kahon sa ibabaw ng mesa.

Bahagyang kumunot ang noo ni Kelsey.

“Ano ito?” mahina niyang bulong sa sarili.

Dahan-dahan siyang lumapit dito.

Nagsimulang mabilis na tumibok ang kanyang puso dahil sa kaba habang maingat niyang binubuksan ang kahon. Nanlaki ang kanyang mga mata sa pagkabigla.

Sa loob nito ay may isang simple ngunit magandang gown, at maayos na nakalagay sa tabi nito ang isang pares ng sapatos na babagay dito.

Hindi makapaniwalang tinitigan ni Kelsey ang mga iyon bago dahan-dahang kinuha ang maliit na kard sa loob ng kahon.

Bahagyang nanginginig ang kanyang mga daliri habang binabasa ang mga salitang nakasulat dito.

“Magbihis ka at sumali sa party.”