You Are My Soul

ท่ามกลางความมืดยามค่ำคืน รอบกายไม่ว่ามองไปทางใดล้วนเวิ้งว้างว่างเปล่า เงาของพยัคฆ์ขาวกำลังเยื้องย่างเข้าใกล้ ทำให้ร่างอรชรที่ได้แต่นั่งนิ่งสั่นสะท้าน

ดวงตาสีเขียวคมกล้า แฝงประกายความโหดเหี้ยมจดจ้องตรงมาประหนึ่งกำลังมองเหยื่ออันโอชะ อุ้งเท้าอันมโหฬาร และกรงเล็บอันคมกริบ เยื้องย่างเข้าใกล้ด้วยความเยือกเย็น ราวกับกำลังล้อเล่นกับเหยื่อตรงหน้า

กระทั่งดวงตาสีเขียวคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย พยัคฆ์ขาวแห่งพงไพรก็ย่อตัวลง ก่อนจะกระโจนเข้าหาเหยื่อที่ได้แต่นั่งนิ่งด้วยความหวาดกลัว

“ไม่!!!!”

“เป็นอะไรไปยายรส” ขวัญชีวาสะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ๆ เพื่อนสาวก็ลุกขึ้นแล้วตะโกนออกมา

ใบหน้าซีดขาวดูตื่นตระหนกระคนหวาดกลัวของรสสุคนธ์ ทำให้ขวัญชีวาเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาหาด้วยความห่วงใย

“ฝันร้ายอีกแล้วหรือ”

“อืม” รสสุคนธ์พยักหน้าก่อนจะยกสองมือขึ้นลูบไล้ใบหน้า

หัวใจของเธอยังคงเต้นระรัว เมื่อคิดถึงยามที่พยัคฆ์ขาวตัวโตกำลังกระโจนเข้ามาหา กรงเล็บอันแหลมคนและดวงตาโหดเหี้ยมสาดประกายความอำมหิตนั้น ทำให้ร่างเล็กยังคงสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

“คราวนี้อะไรล่ะ หรือว่าเรื่องเดิม”

“ก็เรื่องเดิมๆ ฉันฝันเห็นเสือตัวนั้นอีกแล้ว” รสสุคนธ์ถอนใจก่อนจะทิ้งตัวลงไปนอนพิงหัวเตียง

นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่เธอเองก็จำไม่ได้แล้ว ความฝันแบบเดิม เหตุการณ์เดิมๆ นับตั้งแต่เยื้องย่างเข้ามายังเมือง S หลังจากเข้าร่วมกลุ่มนักสำรวจเชิงอนุรักษ์ของบริษัทในเครือมิยาโมโต้ โดยมีเพื่อนรักอย่างขวัญชีวาเป็นคนแนะนำ เพราะคามิยะ ริว แฟนหนุ่มของอีกฝ่ายนั้น เป็นหัวหน้าโครงการการสำรวจครั้งนี้

หลายเดือนก่อนคามิยะ ริว รวบรวมทีมผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับการสำรวจโบราณคดีขึ้น เนื่องจากมีการค้นพบวัดร้างที่มีอายุหลายร้อยปี อยู่ลึกเข้าไปในเขตป่ารกร้างอันอุดมสมบูรณ์กินพื้นที่หลายร้อยไร่ ป่าผืนนั้นอ้างว่าอยู่บนที่ดินของตระกูลมิยาโมโต้ ซึ่งได้รับตกทอดมาหลายรุ่นนับตั้งแต่อดีต

วัดร้างแห่งนี้ว่ากันว่ามีวัตถุโบราณล้ำค่ามากมาย ด้วยอายุของแต่ละชิ้นนั้นคาดว่าจะพอๆ กันกับอายุของวัดเลยทีเดียว ซึ่งหากการสำรวจครั้งนี้ประสบความสำเร็จ วัดดังกล่าวจะถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกของโลก และเปิดให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวต่อไป

หากเรื่องทั้งหมดราบรื่นด้วยดี เมือง S ก็จะมีชื่อเสียงกว่าเดิม จนสามารถดึงดูดนักท่องเที่ยวเข้ามาได้ไม่น้อย และนั่นจะช่วยฟื้นฟูในด้านเศรษฐกิจได้เป็นอย่างมาก

“วันนี้มีประชุมกี่โมง” รสสุคนธ์เลิกคิ้วพร้อมกับถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นว่าขวัญชีวาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว ทั้งที่เธอได้ยินมาว่าวันนี้มีประชุมบ่ายโมง แต่ตอนนี้นาฬิกาบนฝาผนังเพิ่งบอกเวลาเก้าโมงเช้า

“มีนัดจ้ะ”

“อ้อ กับคุณคามิยะหรือ”

“ใช่ วันนี้ริวบอกว่าจะพาไปหาอะไรอร่อยๆ กิน ไปด้วยกันไหม”

คนถูกชวนส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มแหย “ไม่ล่ะ วันนี้ตั้งใจจะไปเดินดูอะไรในตลาดเสียหน่อย เห็นคุณมิยาโมโต้บอกว่าที่นั่นมีของเก่าสวยๆ เยอะ อีกอย่างเธอไปเดทกับแฟน จะเอาฉันไปเป็นก้างทำไม”

“เอาอย่างนั้นก็ได้” ขวัญชีวายักไหล่ก่อนจะคล้องกระเป๋าใบหรูสะพายบ่า “ถ้าอย่างนั้นบ่ายโมงเจอกันที่ห้องประชุมนะ”

“ได้จ้า” รสสุคนธ์ยิ้มพร้อมกับโบกมือให้เพื่อนสาว ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

เมื่อวานหลังจากได้พูดคุยกับมิยาโมโต้ ทาเคชิ ทายาทสายตรงของตระกูลมิยาโมโต้ ซึ่งเดินทางมาร่วมงานเลี้ยงต้อนรับคณะสำรวจ เธอและเขาคุยกันอย่างถูกคอ เมื่อพบว่าต่างคนต่างก็ชอบและสนใจในโบราณวัตถุ

 รสสุคนธ์รู้ดีว่ามิยาโมโต้กำลังสนใจในตัวเธอ เพียงแต่ตัวเธอเองไม่คิดที่จะมีใครในตอนนี้ เพราะยังอยากทำงานที่ตัวเองรักอยู่ ซึ่งการเป็นนักสำรวจและผู้เชี่ยวชาญทางโบราณวัตถุอย่างเธอ ที่ต้องเดินทางไปๆ มาๆ หลายๆ เมืองนั้น ทำให้เป็นการยากที่จะเริ่มความสัมพันธ์ฉันชู้สาวกับใคร