Episode 3 : เขาคนนั้น

คีตะ

"ทะเลาะอะไรกับน้องอีกล่ะเรา ไม่เบื่อบ้างหรือไงกันกับเจ้าขาก็อีกคน"

ตอนนี้ผมกำลังหัวเสียกับไอ้จอมพลเพราะมันไม่รับสายผม แถมยังให้ผู้หญิงที่ไหนมารับสายแทนด้วยไง นี่ถ้าผมกำลังจะตายผมคงพึ่งมันไม่ได้เถอะ

"มันผิดนัดตะอ่ะแม่ สองรอบแล้วนะ"

ผมบอกแม่ไป ทั้งที่มันเป็นคนนัดผมจะไปดูคอมเล่นเกมส์ซึ่งผมก็รอจนอยากจะฆ่ามันตายอยู่แล้ว และที่สำคัญผมไม่ชอบคนที่พูดแล้วไม่เป็นคำพูด

"น้องมีธุระด่วนหรือเปล่า"

"มันอยู่กับผู้หญิงครับนั่นแหละธุระของมัน ทั้งที่มันนัดตะแล้วนะแม่"ผมบอกแม่ไป

ครืด ครืด

ผมหยิบมือถือขึ้นมาก่อนจะดูชื่อที่โชว์อยู่ ตายยากก็มันนี่แหละ

"ถ้าคำตอบไม่ประทับใจ กูฆ่ามึงแน่ไอ้จอมพล"

(อยู่ข้างล่างลงมาดิ)

ผมเดินลงมาข้างล่างแล้วมองน้องชายตัวเองที่นั่งเล่นมือถืออยู่ก่อนที่มันจะหันมามองผมแล้วยิ้มให้ นี่ถ้าไม่ใช่น้องของเจ้าขานะผมจะสั่งคนมาเก็บมันสะ

"อ่ะของฝาก และหวังว่าจะไม่โกรธเรื่องที่น้องคนนี้ผิดนัดนะครับ"ไอ้จอมพลยื่นถุงให้ผม

"ใครรับสายแทนมึง"ผมถาม

"คนที่แบ่งขนมมาให้ และเป็นเพื่อนของผมเอง น่ารัก นิสัยดีมาก"

ผมเปิดกล่องแล้วมองขนมที่อยู่ด้านในก่อนจะหันไปมองหน้าไอ้จอมพลที่นั่งอยู่ข้างๆ ขนมอันนี้ไม่ค่อยมีคนทำและหากินยากด้วย ตามจริงผมก็อยากจะถามมันต่อนะแต่ดูท่าแล้วผมคงไม่ได้คำตอบอะไรจากมันหรอก

"มึงคงไม่อยากเป็นแค่เพื่อนหรอกมั้งจอมพล"ผมเอ่ยแซวเพราะนิสัยไอ้เวรนี่แม่งเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งสะอีก

"แล้วใครมันจะไปอยู่คนเดียวได้ตลอดวะ ไม่ต้องถามอะไรต่อนะเพราะผมไม่บอกอยู่แล้ว"ไอ้จอมพลรีบพูดตัดบทผม

"กูถามมึงหรือยังกูบอกมึงตอนไหนว่ากูอยากรู้จักผู้หญิงของมึง"ผมย้อนถาม

"คนที่เหมือนป้าหน่าคนที่คุณคีตะตั้งสเปคไว้สะจนคิดว่าชาตินี้จะไม่มีผู้หญิงแบบนั้นแล้ว แต่เธอกลับมีทุกอย่างที่พี่ต้องการคิดว่ายังไง"

อย่างที่จอมพลบอกผมตั้งสเปคผู้หญิงไว้ค่อนข้างสูง และมันไม่ใช่แค่เหมือนแม่ของผมอย่างเดียวหรอกเพราะผู้หญิงที่จะเข้ามาในชีวิตผมต้องรับกับนิสัยของผมให้ได้

"แล้วยังไงกูต้องตามหาเธอ"ผมถามก่อนที่ไอ้จอมพลจะมองหน้า

"หึ...ถึงพี่ตามเธอก็ใช่ว่าเธอจะยอมคุยกับพี่"

ผมเลิกสนใจไอ้น้องเวรก่อนจะหันมากินขนมของโปรดที่มันเอามาฝาก และผมก็ไม่สนใจมันจริงๆ จนมันกลับบ้านโดยที่ไม่คิดจะบอกผมเลยสักคำ

"พรุ่งนี้ไปวัดกับแม่มั้ยคีตะ"แม่ผมเดินเข้ามานั่งก่อนจะถาม

"ได้ครับ"

.

.

"แม่เข้าไปรอข้างใน จอดรถเสร็จตามแม่เข้าไปนะ"

ตอนนี้ผมอยู่ที่วัดและที่สำคัญผมยังไม่ได้นอนเลย แต่เพราะผมรับปากแม่ไว้แล้วผมก็เลยต้องรีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อมาวัดแต่เช้า

"เดี๋ยวผมช่วยถือครับคุณยาย"ผมรีบลงจากรถแล้วเข้ามาหาคุณยายที่ถือของอยู่

"ขอบใจมากลูก"

"คุณยายจะไปตรงไหนครับ เดี๋ยวผมไปส่ง"ผมถาม

ผมเดินเข้าวัดมากับคุณยายและสิ่งที่ผมถืออยู่คือขนมไทยหลากหลายชนิด ผมมองคุณยายที่เดินอยู่ข้างๆ ก่อนที่คุณยายจะหันมามองผมเช่นกัน

"คุณยายทำขนมเองหรอครับ"ผมตัดสินใจถาม

"ใช่ลูกยายทำเอง ขอบใจมากเลยนะลูก"คุณยายตอบผม

"คุณยายมาคนเดียวหรอครับ"

"ยายมากับหลานสาว แต่ยายลืมของไว้หลานยายก็เลยกลับไปเอาให้ แต่อีกเดี๋ยวก็คงจะมาแล้ว ยายขอบใจอีกครั้งนะลูก"คุณยายยิ้มให้ผม

หลังจากนั้นผมก็รีบเดินมาหาแม่ที่รออยู่ แต่ก็ต้องมาสะดุดกับผู้หญิงที่ยืนคุยกับแม่ของผมอยู่

"แม่คุยกับใคร"ผมรีบเดินเข้ามาถามแต่เธอก็ไม่อยู่สะแล้ว

"เด็กผู้หญิงคนนั้นน่ะหรอ เธอช่วยแม่ยกของน่ะเธอน่ารักมากเลยนะคีตะ พูดจาอ่อนหวาน"

ผมมองแม่อย่างจับผิดเพราะปกติแม่ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยชมใครง่ายๆ ผมมองเธอคนนั้นที่กำลังวิ่งไปอีกทาง

เอสเทล

"ใครช่วยยายถือมาคะ"

ฉันถามยายตัวเองที่นั่งอยู่เพราะยายลืมของไว้ที่บ้านฉันก็เลยกลับไปเอา แล้วก็รีบวิ่งกลับมาจะมาช่วยยายถือของ แต่พอมาถึงยายคือนั่งรอแล้ว

"พ่อหนุ่มคนนั้นช่วยยายถือมา"ยายชี้ไปที่ผู้ชายตัวสูงที่ยืนอยู่กับคุณน้าคนที่ฉันช่วยท่านยกของนี่

"เขาคนนั้นหรอคะ"ฉันถามแล้วชี้ไปที่เขา

วันนี้วันเป็นครบรอบวันที่แม่ของฉันเสีย วันนี้ของทุกๆ ปีฉันจะตื่นมาเตรียมของไว้ทำบุญและฉันไม่เคยเหนื่อยเลยที่จะทำมัน

"เอสคิดถึงแม่นะคะ แม่สบายดีใช่มั้ยส่วนเอสกับยายสบายดีนะคะ"

หลังจากทำบุญเสร็จยายก็กลับไปพักผ่อนส่วนฉันก็รีบมาหาแม่ ชีวิตของฉันมีความสุขกับสิ่งที่เป็นฉันไม่เคยน้อยใจในโชคชะตาเลยสักครั้ง

"เอสกลับก่อนนะคะไว้เอสจะมาคุยกับแม่ใหม่"

ฉันเดินออกมาจากวัดตอนนี้จะสิบโมงกว่าแล้ว และวันนี้ฉันว่างไม่ได้ไปไหนแต่เพื่อนรักของฉันดันไม่ว่างเลยสักคน

ตุ้บ!!

"ขอโทษค่ะ ขอโทษที่เดินไม่ระวังค่ะ"ฉันรีบยกมือขอโทษเมื่อฉันเดินชนผู้ชายคนนึง

"ไม่เป็นไร"

"ขอโทษอีกครั้งนะคะ"ฉันรีบพูดอีกรอบก่อนจะมองหน้าคนที่ยืนอยู่

ทำไมแค่มองหน้าใจฉันมันถึงได้เต้นผิดจังหวะแบบนี้กันล่ะ และไม่ใช่แค่ฉันที่มองหน้าแต่เขาเองก็จ้องหน้าฉันกลับด้วยสีหน้าและแววตาทำไมมันดูอบอุ่นจัง

"ขอตัวนะคะ"ฉันรีบบอกก่อนจะวิ่งออกจากตรงนั้นทันที

บ้าไปแล้ว ทำไมใจฉันยังไม่หยุดเต้นแรงกันล่ะ หรืออาจจะเพราะฉันตื่นเช้าเกินไปมันต้องใช่แหละ ไม่ได้เกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นสักหน่อยเพราะเราไม่ได้รู้จักกัน

"ฉันเป็นโรคหัวใจแน่ๆ เลย"