Episode 2 : เอสเทล

เอสเทล

"ยายขา ชุดนักศึกษาของเอสเป็นยังไงบ้างคะ"

ฉันใส่ชุดนักศึกษาก่อนจะรีบวิ่งมาถามยายของตัวเองที่นั่งอยู่กลางบ้าน ฉันชื่อเอสเทลค่ะ ซึ่งชื่อนี้คุณหมอเป็นคนตั้งให้ ฉันอายุสิบแปดย่างสิบเก้าปีและฉันเองก็กำลังจะเข้าเรียนมหาลัยแล้วนะ

"หลานยายโตเป็นสาวแล้วสินะ"ยายพูดแล้วยิ้มให้ฉัน

"เอสได้ทุนเรียนฟรีด้วยนะคะ"

ฉันรีบเดินเข้ามากอดก่อนจะยายไป ฉันได้ทุนเรียนฟรีตั้งแต่ประถมแล้ว ซึ่งมันก็เป็นเรื่องที่ดีมากเพราะมันประหยัดค่าใช้จ่ายของฉันตั้งเยอะ

"ตั้งใจเรียนนะลูก"

"ต่อไปถ้าเอสเรียนจบยายไม่ต้องทำขนมแล้วนะคะ เดี๋ยวเอสจะทำงานเลี้ยงยายเอง"

ฉันอยู่กับยายแค่สองคนค่ะ แม่ของฉันเสียไปตั้งแต่ฉันได้อายุสองขวบ ส่วนพ่อเขาทิ้งฉันไปตั้งแต่ฉันยังไม่เกิดเลย ชีวิตของฉันมีแค่ยาย และยายเป็นทั้งพ่อและแม่ให้ฉัน ฉันไม่เคยน้อยใจเลยนะที่ชีวิตของฉันเป็นแบบนี้ถึงใครจะว่าฉันเป็นลูกไม่มีพ่อมีแม่ก็ตาม

"เอสรักยายนะคะ ฟอด"

ยายของฉันเป็นผู้หญิงที่เก่งมากถึงมากที่สุดท่านเลี้ยงฉันคนเดียวตั้งแต่แม่เสียไป ยายของฉันทำขนมไทยส่งโรงแรม ถึงรายได้มันจะไม่มากมายแต่มันก็ทำให้ฉันกับยายไม่ลำบาก

"พรุ่งนี้อย่าลืมไปบอกแม่เขาด้วยนะเอส ยายว่าแม่เขาคงดีใจ"ยายบอกฉัน

ฉันไปหาแม่เกือบทุกวันเลยนะ ฉันชอบไปนั่งแล้วเล่าว่าวันนี้ฉันเจออะไรมาบ้าง ฉันเองก็ไม่รู้หรอกว่าท่านจะรับรู้หรือเปล่าแต่ฉันสบายใจเวลาได้เล่าเรื่องที่ฉันเจอมาให้แม่ฟัง

"ทำขนมช่วยยายเสร็จก่อนเอสค่อยไปค่ะ"

ยายของฉันอายุก็มากแล้วแต่ยายยังแข็งแรงอยู่เลยนะ ตื่นมาเตรียมของทำขนมตั้งแต่ตีสี่ส่วนฉันเองก็มีหน้าที่เป็นลูกมือคอยช่วยและฉันไม่เคยเหนื่อยที่จะทำมันเลย

"ยายขา พรุ่งนี้เอสจะไปเอาของที่เรียนพิเศษอาจจะกลับช้าหน่อยนะคะ"

"ไปเที่ยวกับเพื่อนบ้างก็ได้ลูก อยู่แต่กับยายไม่เบื่อบ้างหรือไง"

"เดี๋ยวพรุ่งนี้เอสพาเพื่อนมาที่บ้านดีกว่าค่ะ"

ฉันบอกยายไป เพราะเพื่อนฉันชอบมากินขนมที่บ้านฉันมากกว่า และเวลาเพื่อนฉันมาที่บ้านนะยายจะชอบทำกับข้าวและขนมไว้รอเยอะมากเพราะแบบนี้แหละเพื่อนฉันถึงได้ชอบมากัน

.

.

"แม่ขาเอสเข้ามหาลัยแล้วนะคะ เอสโตแล้วนะ"

ตอนนี้ฉันกำลังนั่งคุยกับแม่อยู่ที่วัด แม่ของฉันเป็นคนสวยมาก แต่เพราะโรคร้ายมันทำให้เราสองคนต้องจากกันตลอดกาล

"ลูกสาวของแม่คนนี้จะเป็นเด็กดีจะตั้งใจเรียน และจะไม่ทำให้ยายต้องปวดหัวหรือหนักใจเลย แม่เป็นกำลังใจให้เอสด้วยนะคะ"

หลังจากที่ฉันคุยกับแม่เสร็จฉันก็รีบนั่งรถมาที่โรงเรียนพิเศษเพื่อมาเอาหนังสือที่ลืมไว้ และฉันเองก็นัดกับเพื่อนไว้ว่าจะพาไปกินขนมที่บ้าน

"เอสเทล บอกกี่ทีแล้วว่าอย่าวิ่ง"ฉันมองคนที่ยืนดุฉันก่อนจะยิ้มให้

"ไปกันดีกว่าหิวขนมของคุณยายจะแย่ เราซื้อเสื้อไปฝากยายด้วยนะ"ฉันมองเพื่อนตัวเองที่ชูถุงเสื้อให้ดู

"เห็นแก่กิน"

"ใครเรียกเขามาอ่ะเอส"องศาเพื่อนรักของฉันถาม

"ตังเมเพื่อนรักขององศาเอง ก็เจอจอมพลนั่งอยู่เลยชวนไง"

"เอสกับตังเมไปกับเราก็ได้ ส่วนไอ้คนที่ถามเราเมื่อกี้รบกวนเดิน"จอมพลพูดเสียงดุก่อนจะเดินไปที่รถ

ฉันกับเพื่อนรักอีกสองคนรู้จักกันตั้งแต่เรียนประถมและก็เป็นเพื่อนสนิทกันมาจนทุกวันนี้ ส่วนจอมพลเรามาสนิทกันตอนเรียนพิเศษ เพราะจอมพลเรียนโรงเรียนอินเตอร์และจอมพลก็เป็นเพื่อนสนิทของฉันรองต่างองศากับตังเม

"เอสรับสายให้เราหน่อย"จอมพลบอแล้วยื่นมือถือให้ฉัน

"แล้วจะให้เอสบอกว่าอะไร"

"บอกว่าไม่อยากคุย เลิกโทรหาได้แล้ว"

ฉันมองมือถือที่มันดังอยู่ชื่อคีตะแล้วทำไมจอมพลถึงไม่อยากคุยด้วยอ่ะ เขานิสัยไม่ดีใช่มั้ย

ครืด ครืด

(ถ้าวันนี้มึงยังไม่โผล่หัวมานะจอมพล)

"สวัสดีค่ะ"

(ใคร แล้วมารับสายของน้องชายฉันได้ยังไง)

"พอดีจอมพลขับรถอยู่ค่ะ"

(ฉันไม่อยากรู้ว่ามันทำอะไรอยู่)

"จอมพลให้บอกคุณว่าไม่อยากคุยแล้วก็ไม่ต้องโทรหาแล้วค่ะ ขอโทษนะคะที่ต้องพูดแบบนี้"

ฉันพูดจบก็ตัดสายทันที คนอะไรแค่เสียงยังดุจนน่ากลัว

"พี่ชายเราเองไม่มีอะไรหรอก"จอมพลรีบบอกฉัน

"เอสจำได้ว่าจอมพลมีพี่สาวคือพี่เจ้าขาไม่ใช่หรอ"

ฉันถามคนที่ขับรถอยู่เพราะพี่เจ้าขาเองฉันก็รู้จัก ส่วนคนที่ชื่อคีตะฉันพึ่งเคยได้ยินชื่ออีกอย่างจอมพลไม่เคยพูดถึงเขาเลย

"พ่อแม่เราเป็นเพื่อนกันน่ะก็เลยสนิทกัน ช่างเขาเถอะเดี๋ยวกลับไปค่อยคุย"

หลังจากนั้นฉันก็ไม่ได้ถามอะไรต่อเพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัว จอมพลขับรถไม่นานก็มาถึงบ้านของฉันแล้ว และรถยังไม่ทันจะดับเครื่องเลยเพื่อนรักของฉันสองคนก็รีบวิ่งลงจากรถทันที

"สวัสดีครับคุณยาย"จอมพลเข้าไปกอดยายของฉันจนโดนองศามองอย่างเอาเรื่อง

"ยายทำกับข้าวและขนมไว้ให้แล้วนะลูก"

ยายฉันน่ะรักจอมพลมากเลยนะ เพราะแบบนี้ไงถึงได้ทะเลาะกับองศาบ่อย จอมพลเป็นคนพูดน้อยกับคนอื่นนะแต่กับฉันจอมพลพูดเยอะมาก

"ยายขาหนูซื้อเสื้อมาให้ด้วยนะคะ ยายต้องชอบแน่นเลย"

ฉันนั่งมองเพื่อนรักตัวเองที่กินขนมพรางคุยกับยายไปด้วย ยายไม่เคยเหงาเลยถ้าเพื่อนฉันมาที่บ้าน

"เอสฝากอันนี้ไปให้คุณอาด้วยนะ ฝากสวัสดีท่านด้วย"

ฉันเคยเจอคุณพ่อกับคุณแม่ของจอมพลและพวกท่านใจดีกับฉันมาก เวลาจอมพลมาที่บ้านยายฉันจะชอบฝากขนมไปให้

"เอสขนมอันนั้นเราขอซื้อได้มั้ยอ่ะ"จอมพลชี้ขนมที่วางอยู่บนโต๊ะ

"ไม่ต้องซื้อหรอกยายทำไว้ให้เอสกินน่ะ เดี๋ยวเอสแบ่งให้นะ"ฉันบอกพรางเดินไปหยิบจานขนม

"เราจะเอาไปให้คนที่โทรหาเราน่ะเขาชอบกิน เราหาซื้อแล้วไม่ค่อยมีใครทำ"

กึก...ฉันหยุดก่อนจะหันมองจอมพลที่พูดอยู่ ยังมีคนชอบกินขนมพระพายเหมือนฉันอยู่อีกหรอเนี่ย ปกติยายก็ไม่ทำหรอกแต่เพราะฉันบ่นอยากกินยายก็เลยทำให้

"เอสชักอยากจะเจอหน้าพี่ชายจอมพลแล้วสิ"ฉันหันไปถามจอมพล

"อย่าเจอเลยเพราะถ้าเจอเอสจะอยู่ไม่เป็นสุข"