Share

3. Bölüm

Author: Huzursuz Dalgalar
Ertesi gün, yeni nakil formunu onaylatmak için okul idaresinin yolunu tuttum.

Ayrılışımı resmileştiren o kıpkırmızı resmi mühür kâğıdın üzerine büyük bir ağırlıkla inerken, içimde bir yerlerin aniden bomboş kaldığını hissettim.

Bir anlığına o mühre bakakaldım. Tam arkamı dönüp gidecekken, biri aniden önüme geçerek yolumu kesti.

Mert, hafifçe kaşlarını çatmış, hesap sorar gibi bakıyordu:"Hazal, evin kapı şifresini mi değiştirdin? Dün İpek'i eve bıraktıktan hemen sonra yanına gelecektim ama kapıyı bir türlü açamadım…"

Sözünü hiç uzatmadan, buz gibi bir tonla kestim:"Evet, değiştirdim."

Bu cevaptan hoşlanmadığı yüzünden okunuyordu. Yine de hiçbir şey olmamış gibi, o eski tanıdık samimiyetiyle sordu:"Yeni şifre ne? Bir ihtiyacın olur falan, uğrayıp sana göz kulak olurum."

Sakinliğimi koruyarak cevap verdim:"Gerek yok. Nakil işlemlerim tamamlandıktan sonra zaten burada yaşamayacağım."

Mert'in gözü, elimde katlanmış duran nakil formuna kaydı. Sanki bu meseleyi daha yeni hatırlıyormuş gibi, yapmacık bir şaşkınlıkla konuştu:"Ah, ben bunu tamamen unutmuşum. Ama için rahat olsun Hazal, yarın gidip ben de kendi başvurumu onaylatacağım."

İpek, Denizkent Kordon Anadolu Lisesi'ne nakil olduğundan beri, Mert'le yan yana yürüyüp böyle baş başa konuştuğumuz anlar o kadar azalmıştı ki...

Gözlerimi bir anlığına kapattım. İçimde can çekişen o son aidiyet duygusuna yenik düşerek, onu denemek için mırıldandım:"Bizim aramızda 'için rahat olsun' gibi lafların lafı mı olur Mert?"

Mert uzun bir süre sessizliğe gömüldü. Dudakları kıpırdadı, bakışları kaçamak bir hal aldı ve aniden konuştu:"Hazal, aslında ben…"

Tam o sırada İpek, kucağında bir yığın defterle Mert'in arkasında bitiverdi. O sokulgan, sevimli tavrıyla Mert'e sitem etti:"Mert! Bana ders çalıştıracağına söz vermiştin, bir anda nereye kayboldun aşk olsun?"

Ardından elindeki defterleri Mert'e doğru uzattı:"Hazırladığın çalışma programına baktım da, iki ay sonrasına kadar her günü planlamışsın. Ben de ona göre kaynak kitaplar hazırladım." Şakacı bir ifadeyle göz kırptı:"Programını gizlice inceledim diye bana kızmazsın, değil mi?"

"Olur mu hiç…" dedi Mert. Ama yüzündeki o gülümseme o kadar iğreti, o kadar zorlama duruyordu ki.

Suçluluk dolu bakışlarını bana çevirdi. Benim kılımı bile kıpırdatmadan, tamamen tepkisiz kaldığımı görünce gözlerinde tuhaf bir hayal kırıklığı belirdi.

Demek beni hayatından ve okulundan uzaklaştırmaya çalışırken, bir başkasıyla geçireceğin geleceği günler öncesinden gün gün planlamıştın. Ve o geleceğin tek bir saniyesinde bile bana yer yoktu.

Yüzümdeki o gururlu maskeyi düşürmemek için kendimi sıktım. İçimde kabaran acı, yıllanmış koyu bir şarap gibi ağır ağır, yakarak bütün benliğime yayılıyordu. Tırnaklarımı avuçlarıma gömerek kendimi toparladım:"Siz çalışın. Benim gitmem gerekiyor."

İpek beni ancak o an fark etmiş gibi aniden irkildi, geriye doğru bir adım kaçtı:"Ha… Hazal…" Sesindeki o ürkek şaşkınlık sinir bozucuydu."Ben Mert'le ders çalışıyorum diye bana kırılmadın, değil mi? Ama biliyorsun, benim ailemin maddi durumu çok kısıtlı. Senin gibi özel hocalara, sınırsız imkânlara kolayca ulaşamıyorum ki…"

Konuşurken o ustalıkla eğittiği sesi titredi, gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. Onun bu ucuz tiyatrosuna figüran olmaya hiç niyetim yoktu. Soğuk ve net bir sesle, "Önümden çekil," dedim.

Mert'in gözlerindeki o cılız suçluluk kırıntısı bir anda buharlaştı. Aniden bileğime yapıştı, parmaklarını etime geçirdi. Sesinden resmen öfke fışkırıyordu:"Hazal Yalçın! Sen ne hakla, nasıl konuşuyorsun böyle?"

Ne olduğunu anlamama fırsat bile vermeden beni sertçe çekip İpek'in karşısına dikti ve kükredi:"İpek'ten hemen özür dile!"

İçimde Mert'e dair ayakta kalan, temiz ne varsa, o an sessizce un ufak oldu ve yerini devasa bir enkaza bıraktı.

Bu kez bir saniye bile tereddüt etmedim. Elimi hızla kaldırdım ve Mert'in suratının tam ortasında okkalı bir tokat patlattım.

"Mert Arslan," dedim, sesim okul koridorunda yankılanırken.

"Bu hayatta özür dilemesi gereken tek bir kişi varsa, o da sensin."

"Ama o aciz İpek'ten değil… Benden!"

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Çocukluk Aşkımın Yalanlarından Sonra   10. Bölüm

    Yalçın Grubu ile Şahin Grubu arasındaki ortaklık yıllar içinde istikrarlı biçimde güçlendi.Üç yıl sonra Kerem'le evlendik.Düğünümüzü, başka bir ülkedeki tarihi bir kasabada yaptık. Kasabanın her evinin önünde rengârenk rüzgâr çanları asılıydı.Hafif bir esinti yükseldiğinde her yandan berrak tınılar duyuluyor, sanki bütün kasaba bize içten dileklerini fısıldıyordu.Tören bitmek üzereyken adı yazılmamış bir düğün hediyesi geldi.Gönderen belirtilmemişti. Ama kutunun üzerindeki Arslan ailesine ait mühürü çevremizdeki herkes tanıyordu.Aslında Kerem, Şahin Grubu'nun yönetimini resmen devralır almaz Arslan Grubu üzerinde her yönden ağır bir baskı kurmuştu.Kerem'in annesi ayrıldıktan sonra Arslan Grubu, yıkılmak üzere olan bir binayı andırıyordu.Kerem'in müdahalesinden sonra ise geriye yalnızca bir moloz yığını kalmıştı.Annesine ihanet eden o aileyi bağışlamaya hiç niyeti yoktu.Ben de tereddüt etmeden onun yanında durmuştum.Hatta bazı meselelerde Kerem'den bile daha ileri gitmiştim.

  • Çocukluk Aşkımın Yalanlarından Sonra   9. Bölüm

    Karakoldaki ifademiz bittiğinde gece iyice ilerlemişti.Kerem'i de alıp doğruca eve döndüm.Ertesi sabah gözlerimi açtığımda kahvaltı çoktan hazırlanmıştı.Kapı pervazına yaslanıp bulaşıkları büyük bir ciddiyetle yıkayan adama baktım."Bu kadar hamarat olduğunu bilmiyordum."Kerem başını çevirip gülümsedi."Daha ilişkimizin adı bile konmadı. Müstakbel hanımımın gözüne girmek için biraz çabalamam gerekmez mi?""Ya bir gün bana kızıp beni istemezse ne yaparım?"Yarı ciddi, yarı sitemkâr bir tavırla konuşurken parmağıyla burnuma hafifçe dokundu.Çaresizce gülümsedim.Dün gece ayrılırken arkadaşlarımın Kerem'e yönelttiği, saklamaya gerek duymadıkları meraklı bakışları hatırladım.Bir süre telefonumda gelişigüzel dolaştım.Sonra gözüme düşen bir haber başlığıyla istemsizce güldüm."İlişkimizin adını koymak istiyordun ya…" dedim. "Fırsat ayağına geldi."Gündem listesinin en üstüne çıkan iki başlık, büyük ve kalın harflerle yazılmıştı:"Yalçın Grubu'nun varisi evli bir adamı baştan çıkardı!"

  • Çocukluk Aşkımın Yalanlarından Sonra   8. Bölüm

    Mert'i bir daha, arkadaşlarımın dönüşüm şerefine düzenlediği yemekte gördüm.Artık hepimiz yetişkindik. Çevremizde konuşulanlar da yavaş yavaş okul dedikodularından aile şirketlerine, yatırımlara ve iş dünyasındaki dengelere kaymıştı.Yumuşak ışıklar, fonda çalan hafif müzik, kadehlerdeki tatlı şarap…Ortam ilk başta oldukça sakindi.Biraz daha kalmaya karar vermiştim ki davetsiz bir misafir içeri girdi.Özel odadaki konuşmalar bir anda kesildi.Sanki biri görünmez bir düğmeye basmış, az önceki sıcak atmosferi tek hamlede dondurmuştu.Yanımdaki arkadaşım kolumu hafifçe çekip alçak sesle konuştu:"Hazal, onu kimse çağırmadı."Başımı hafifçe salladım.Zaten tahmin etmiştim.Arkadaşım rahat bir nefes aldıktan sonra küçümseyici bir sesle devam etti:"O ikisi artık çevrenin yüz karası oldu. Ailelerinin çökmesi bir yana, karakterleri de beş para etmez.""Özellikle İpek… Mert'e sanki dünyadaki tek erkekmiş gibi yapışıyor. Yanına yaklaşan her kadını tehdit olarak görüyor."Başımı hafifçe çevir

  • Çocukluk Aşkımın Yalanlarından Sonra   7. Bölüm

    Şirketin genel merkezi de aynı şehirdeydi. Bu yüzden gerekli dosyaları almak için doğruca eve gittim.Annem rahat etmem için yıllar önce bahçeli, küçük bir villa satın almıştı.Bahçe kapısını itip giriş şifresini tuşlayacağım sırada birden irkildim.Kapının yanındaki geçitte biri oturuyordu.Başını çevirdiğinde kan çanağına dönmüş gözleriyle karşılaştım.Kaşlarımı çattım."Mert? Sen buraya nasıl girdin?"Ardından dizlerindeki morlukları fark ettim. Kaşlarım daha da çatıldı."Bahçe duvarından mı atladın? Ne istiyorsun?"Mert başından beri tek kelime etmeden gözlerini üzerimden ayırmıyordu.Sonunda birden konuştu:"Hazal… Zayıflamışsın."Bu anlamsız sözle ne yapmaya çalıştığını anlayamadım.Arkamı dönüp gitmek üzereydim ki bir anda üzerime atılıp bana sarıldı.Kollarını öyle sıkı sarmıştı ki neredeyse kemiklerimi kıracaktı.Neyse ki yıllardır aldığım eğitim yalnızca gösterişten ibaret değildi.Tek hamlede kendimi kurtarıp onu üzerimden attım. Ardından kolumu tiksintiyle sildim."Mert Ars

  • Çocukluk Aşkımın Yalanlarından Sonra   6. Bölüm

    Nişan yemeğinin ardından ailem, Türkiye'deki şirketimizde staj yapmamı ayarladı.Annem daha şimdiden geleceğimizi planlayarak hayaller kuruyordu: "O zaman siz genç çift şirketin iç işlerini çekip çevirirsiniz. Kerem'in annesiyle ben de dışarıdaki işleri yönetiriz."Babam ise muzip ve kıskanç bir ifadeyle anneme göz kulak olmamı tembihliyordu; dikkat etmeliydim ki Şahin Hanım annemi tamamen elimden almasın.…İçimde tüm bu tatlı beklentilerle, yüzümde engelleyemediğim bir gülümsemeyle Türkiye'ye dönecek uçağa bindim.Kerem beni uğurlarken, o meşhur rüzgâr çanındaki küçük zillerden birini çıkarıp avucuma bıraktı.Bana karşı her zaman son derece centilmen, ölçülü ve nazikti.Fakat o bile duygularını tutamamış, o küçük zilin her çınlayışında beni ne kadar özlediğini hissettirmek istemişti.Aradan birkaç ay geçmişti ve Denizkent Kordon Anadolu Lisesi'nin 12-A sınıfı artık benim için tamamen geçmişte kalmıştı.Türkiye'deki arkadaşlarımdan biri, benim yer almadığım o mezuniyet fotoğrafını gönd

  • Çocukluk Aşkımın Yalanlarından Sonra   5. Bölüm

    Ben daha ağzımı açamadan Kerem'in sesi duyuldu: "Hazal, önce seni yeni okulunda biraz gezdireyim mi?" Yüzündeki ifade son derece masumdu, sanki gerçekten yalnızca bana yardım etmeye çalışan bir centilmendi.Mert'in sesi telefonun öbür ucundan bir anda öfkeyle yükseldi: "Hazal! Sen Kerem'le misin? Neredesin sen?!"Telefonu kulağımdan biraz uzaklaştırdım. Mert'in sesini ilk kez bu kadar rahatsız edici ve gürültülü buluyordum."Nerede olduğum seni zerre kadar ilgilendirmez."Duyduklarına inanamıyormuş gibi, sesindeki o hazımsızlıkla konuşmayı sürdürdü: "Sırf bana nispet yapmak için mi kalkıp Kerem'i buldun?! "Beni kıskandırmak için o soysuzun tekine bile......"Sözleri gittikçe çirkinleşiyor, haddini aşıyordu. Daha fazla dayanamadım ve sertçe haykırdım: "Kes sesini!"Derin bir nefes aldım ve kelimeleri tane tane, üzerine basarak söyledim: "Mert Arslan, bu hayattaki asıl sefil ve acınası olan kişi sensin." Sonunda, bana attığı o çamuru kendisine iade etmiştim. "Bir daha sakın beni aram

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status