Çocukluk Aşkımın Yalanlarından Sonra

Gerçeği öğrendiğim o an, kalbim göğsümde deli gibi çarpmaya başladı.

Son bir ay içinde Mert'in sözde kalabalık gruplar tarafından dövüldüğü, haksız yere suçlandığı sayısız olay yaşanmıştı. Onu korumak, zarar görmesini engellemek için elimden geleni yapmıştım ama ne kadar uğraşırsam uğraşayım her şeye yetişemiyordum.

Sonunda dayanamayarak ona okulunu değiştirmesini önermiştim. O sırada üzerine buz gibi su dökülmüştü; o yakışıklı yüzü bembeyaz kesilmiş, çaresiz hâli içimi acıtmıştı. Elimi sıkıca tutup fısıldamıştı: "Hazal, yabancı bir ortama tek başıma girmekten korkuyorum."

Mert'le anaokulundan beri arkadaştık. Yıllardır her sabah birlikte okula gider, her akşam birlikte dönerdik. Üstelik ben onu içten içe deliler gibi seviyordum. Bu yüzden hiç düşünmeden söz vermiştim: "Korkma. Sen nereye gidersen ben de oraya geleceğim."

Oysa şimdi, tüm bunların beni hayatından uzaklaştırmak için kurguladığı devasa bir oyun olduğunu öğreniyordum. İçimde tek bir soru dönüp duruyordu: Mert benden gerçekten bu kadar mı nefret ediyordu?

Locadaki konuşmalar devam ediyordu.

"Hazal sana gerçekten kul köle olmuş."

"Şimdi onu başka okula gönderiyorsun da, ya orada başkasına âşık olursa?"

"O mu?" Mert alaycı bir kahkaha attı, sanki dünyanın en komik fıkrasını duymuş gibiydi. "Benim için kavgaya tutuşup dayak yiyen, yüzü gözü morardığı hâlde bir adım bile geri çekilmeyen kız mı benden vazgeçecek?"

İçeridekilerden biri alçak sesle mırıldandı: "Ya vazgeçerse? Hazal öyle kolay lokma değil."

Mert'in sesi hâlâ rahat ve umursamazdı: "Denizkent Kordon Anadolu Lisesi zengin züppelerle dolu, Hazal'ın benden başka birine dönüp baktığını gördünüz mü hiç?" Sesine küçümseyici bir ton yerleşmişti. "Her an peşimde. Evdeki süs köpekleri bile onun beni takip ettiği kadar takip etmiyordur."

İçeriden yükselen kahkahalar kulaklarımı tırmaladı, sanki yüzüme sert bir tokat indirilmişti. Oradan gitmek istedim ama ayaklarım yere mıhlanmış gibiydi. Öylece durup dinledim; dinledikçe canım daha çok yandı.

Biri dilini şaklattı: "Kendine köpek gibi âşık olan kızı kendi elleriyle sepetleyenini de ilk kez görüyorum. Kanka vallahi çakalsın."

"Ama kızın peşinde dolanmasından rahatsızsan bunu açıkça söyleseydin ya. Hazal gurursuz biri değil ki, yapışıp kalmazdı yakana."

Mert sabırsızca homurdandı: "Hazal çok sert ve baskın bir karakter. Gerçeği yüzüne söyleseydim bu kadar kolay gitmeme izin verir miydi?"

Lafı değiştirdi: "Üstelik İpek, Hazal'ı her gördüğünde kendini ezik hissedip üzülüyor. Ancak Hazal etrafta olmadığında biraz neşesi yerine geliyor."

"İpek için bunu yapmak zorundaydım. Hazal da biraz mağdur oluversin, yapacak bir şey yok."

Bu sözleri duyunca içerideki herkes durumu anlamıştı. Hesaplayınca, Mert'in "zorbalığa uğrama" tiyatrosunun, İpek Kaya'nın bizim okula nakil olmasından tam bir hafta sonra başladığı ortaya çıkıyordu.

Biri gülerek Mert'e takıldı: "Ulan ne hızlısın! Kız okula adım atar atmaz göz koydun demek?"

"Gerçi İpek harbiden tam bir çıtı pıtı, insan gördükçe koruyup kollamak istiyor. Huyu suyu da yumuşacık. Bir erkeğin ondan etkilenmesi çok normal."

"Hazal gibi değil ki... Hazal hem buz gibi hem mesafeli. Yüzü mahkeme duvarı gibi, kimseyi yanına yaklaştırmıyor. Ne kadar güzel olursa olsun, öyle bir karakterle ömür geçmez."

İçeride hakkımda yapılan acımasız yorumlar dalga dalga üzerime geliyordu. Yıllardır gizlice sevdiğim Mert ise onları susturmadı, beni savunmadı. Hatta birkaç kelimeyle onlara hak verdi.

Kapının önünde öylece dururken kalbimin dipsiz bir kuyuya gömüldüğünü hissettim. İçim bomboştu ama göğsüm nefesimi kesecek kadar sıkışıyordu.

One an kapıyı tekmeleyip Mert'in karşısına dikilmek istedim. Beni neden kandırdığını sormak, onu korurken yediğim dayaklarda vicdanının bir an olsun sızlayıp sızlamadığını öğrenmek istedim. Bütün bunları yaparken aramızdaki onca yıla nasıl kıydığını sormak istedim.

Ama sonunda annemin sözleri kulaklarımda çınladı: "Gereksiz hiçbir şeyle vakit kaybetme."

İnsan bir gecede çürümezdi elbet. Ama o gece Mert benim gözümde tamamen bitmişti. Arkamı döndüm ve o locanın önünden sessizce yürüyüp gittim.