Çocukluk Aşkımın Yalanlarından Sonra

Gerçeği öğrendiğim o an, kalbim göğsümde deli gibi çarpmaya başladı.Son bir ay içinde Mert'in sözde kalabalık gruplar tarafından dövüldüğü, haksız yere suçlandığı sayısız olay yaşanmıştı. Onu korumak, zarar görmesini engellemek için elimden geleni yapmıştım ama ne kadar uğraşırsam uğraşayım her şeye yetişemiyordum.Sonunda dayanamayarak ona okulunu değiştirmesini önermiştim. O sırada üzerine buz gibi su dökülmüştü; o yakışıklı yüzü bembeyaz kesilmiş, çaresiz hâli içimi acıtmıştı. Elimi sıkıca tutup fısıldamıştı: "Hazal, yabancı bir ortama tek başıma girmekten korkuyorum."Mert'le anaokulundan beri arkadaştık. Yıllardır her sabah birlikte okula gider, her akşam birlikte dönerdik. Üstelik ben onu içten içe deliler gibi seviyordum. Bu yüzden hiç düşünmeden söz vermiştim: "Korkma. Sen nereye gidersen ben de oraya geleceğim."Oysa şimdi, tüm bunların beni hayatından uzaklaştırmak için kurguladığı devasa bir oyun olduğunu öğreniyordum. İçimde tek bir soru dönüp duruyordu: Mert benden gerçek

Ertesi gün, yeni nakil formunu onaylatmak için okul idaresinin yolunu tuttum. Ayrılışımı resmileştiren o kıpkırmızı resmi mühür kâğıdın üzerine büyük bir ağırlıkla inerken, içimde bir yerlerin aniden bomboş kaldığını hissettim.Bir anlığına o mühre bakakaldım. Tam arkamı dönüp gidecekken, biri aniden önüme geçerek yolumu kesti.Mert, hafifçe kaşlarını çatmış, hesap sorar gibi bakıyordu:"Hazal, evin kapı şifresini mi değiştirdin? Dün İpek'i eve bıraktıktan hemen sonra yanına gelecektim ama kapıyı bir türlü açamadım…"Sözünü hiç uzatmadan, buz gibi bir tonla kestim:"Evet, değiştirdim."Bu cevaptan hoşlanmadığı yüzünden okunuyordu. Yine de hiçbir şey olmamış gibi, o eski tanıdık samimiyetiyle sordu:"Yeni şifre ne? Bir ihtiyacın olur falan, uğrayıp sana göz kulak olurum."Sakinliğimi koruyarak cevap verdim:"Gerek yok. Nakil işlemlerim tamamlandıktan sonra zaten burada yaşamayacağım."Mert'in gözü, elimde katlanmış duran nakil formuna kaydı. Sanki bu meseleyi daha yeni hatırlıyormuş gibi,

Ben daha ağzımı açamadan Kerem'in sesi duyuldu: "Hazal, önce seni yeni okulunda biraz gezdireyim mi?" Yüzündeki ifade son derece masumdu, sanki gerçekten yalnızca bana yardım etmeye çalışan bir centilmendi.Mert'in sesi telefonun öbür ucundan bir anda öfkeyle yükseldi: "Hazal! Sen Kerem'le misin? Neredesin sen?!"Telefonu kulağımdan biraz uzaklaştırdım. Mert'in sesini ilk kez bu kadar rahatsız edici ve gürültülü buluyordum."Nerede olduğum seni zerre kadar ilgilendirmez."Duyduklarına inanamıyormuş gibi, sesindeki o hazımsızlıkla konuşmayı sürdürdü: "Sırf bana nispet yapmak için mi kalkıp Kerem'i buldun?! "Beni kıskandırmak için o soysuzun tekine bile......"Sözleri gittikçe çirkinleşiyor, haddini aşıyordu. Daha fazla dayanamadım ve sertçe haykırdım: "Kes sesini!"Derin bir nefes aldım ve kelimeleri tane tane, üzerine basarak söyledim: "Mert Arslan, bu hayattaki asıl sefil ve acınası olan kişi sensin." Sonunda, bana attığı o çamuru kendisine iade etmiştim. "Bir daha sakın beni aram

Şirketin genel merkezi de aynı şehirdeydi. Bu yüzden gerekli dosyaları almak için doğruca eve gittim.Annem rahat etmem için yıllar önce bahçeli, küçük bir villa satın almıştı.Bahçe kapısını itip giriş şifresini tuşlayacağım sırada birden irkildim.Kapının yanındaki geçitte biri oturuyordu.Başını çevirdiğinde kan çanağına dönmüş gözleriyle karşılaştım.Kaşlarımı çattım."Mert? Sen buraya nasıl girdin?"Ardından dizlerindeki morlukları fark ettim. Kaşlarım daha da çatıldı."Bahçe duvarından mı atladın? Ne istiyorsun?"Mert başından beri tek kelime etmeden gözlerini üzerimden ayırmıyordu.Sonunda birden konuştu:"Hazal… Zayıflamışsın."Bu anlamsız sözle ne yapmaya çalıştığını anlayamadım.Arkamı dönüp gitmek üzereydim ki bir anda üzerime atılıp bana sarıldı.Kollarını öyle sıkı sarmıştı ki neredeyse kemiklerimi kıracaktı.Neyse ki yıllardır aldığım eğitim yalnızca gösterişten ibaret değildi.Tek hamlede kendimi kurtarıp onu üzerimden attım. Ardından kolumu tiksintiyle sildim."Mert Ars

Karakoldaki ifademiz bittiğinde gece iyice ilerlemişti.Kerem'i de alıp doğruca eve döndüm.Ertesi sabah gözlerimi açtığımda kahvaltı çoktan hazırlanmıştı.Kapı pervazına yaslanıp bulaşıkları büyük bir ciddiyetle yıkayan adama baktım."Bu kadar hamarat olduğunu bilmiyordum."Kerem başını çevirip gülümsedi."Daha ilişkimizin adı bile konmadı. Müstakbel hanımımın gözüne girmek için biraz çabalamam gerekmez mi?""Ya bir gün bana kızıp beni istemezse ne yaparım?"Yarı ciddi, yarı sitemkâr bir tavırla konuşurken parmağıyla burnuma hafifçe dokundu.Çaresizce gülümsedim.Dün gece ayrılırken arkadaşlarımın Kerem'e yönelttiği, saklamaya gerek duymadıkları meraklı bakışları hatırladım.Bir süre telefonumda gelişigüzel dolaştım.Sonra gözüme düşen bir haber başlığıyla istemsizce güldüm."İlişkimizin adını koymak istiyordun ya…" dedim. "Fırsat ayağına geldi."Gündem listesinin en üstüne çıkan iki başlık, büyük ve kalın harflerle yazılmıştı:"Yalçın Grubu'nun varisi evli bir adamı baştan çıkardı!"