Dördüncü Bölüm

Selin'in yıllar boyunca bana verdiği eşyaları tek tek ayırıp toplamaya başladım.

Bu kravat, on sekizinci yaş günümde bana hediye ettiği kravatın aynısıydı. Okula bir kez takıp gitmiştim. Çok geçmeden Emir'in boynunda da tıpatıp aynısını gördüm.

Emir mahcup bir tavırla, "Selin, başkalarında ne varsa benim de sahip olabileceğimi söylemişti…" demişti.

Sınırlı sayıda üretilen koleksiyon figürümden geriye yalnızca kutusu kalmıştı. Selin figürü eline alıp üzerine sıktığım parfümün kokusunu sevdiğini söylemişti.

Ama ertesi gün aynı figürü Emir'in sırasında gördüm.

Bir de reşit oluşumu kutlamak için özel olarak yaptırılan deri ayakkabılar, basketbol forması…

Benim eşsiz ve yalnızca bana ait sandığım şeyleri meğer Selin çoktan başkalarına da vermişti.

Üstelik bunu herkese eşit davranarak da yapmamıştı.

Selin'in Emir'e gösterdiği sınırsız ilgiyi ve ona nasıl ayrıcalık tanıdığını hatırladım.

Dudaklarımda alaycı bir gülümseme belirdi.

Madem öyle, bu eşyaları saklamanın da artık bir anlamı yoktu.

Ertesi gün için uçak bileti aldım. Gitmeden önceki son gecemi sakin bir şekilde geçirmek istiyordum.

Gece saat ikide telefonun sesiyle uyandım.

Uykulu gözlerle telefonu açtım. Ancak karşı taraftan hiç ses gelmiyordu. Tam kapatmak üzereyken Selin'in sesini duydum:

"Can, özür dilerim."

Bir anda uykum açıldı. Yoksa sonunda gerçeği söylemeye mi karar vermişti?

Selin ağır bir ses tonuyla konuştu:

"Emir kendine zarar verdi. Onu tek başına bırakıp gidemezdim. Bu yüzden nakil başvurunu bir süre daha…"

İçimde umutla yükselen beklenti bir anda yere çakıldı. Ne kadar acınası, ne kadar gülünçtü!

Birden Selin'e şunu sormak istedim: Senin yüzünden zorbalığa uğruyormuş gibi davranırken çektiğim onca acı ne olacaktı?

Selin konuşmaya devam etti:

"Bir özür dile yeter."

Duyduklarıma inanamayarak sordum:

"Ne dedin sen?"

Selin'in sesi kararlıydı:

"Can Çetin, gerçekten Emir'den özür dilemelisin."

"Emir'in kendine zarar vermesinde senin de payın olmadığını söyleyebilir misin?"

Bir anda söyleyecek söz bulamadım.

Çünkü artık anlamıştım: Emir işin içindeyken söylediğim her şey yanlış olacaktı.

Selin yeniden konuştu. Sesi buz gibiydi:

"Can Çetin, beni gerçekten çok hayal kırıklığına uğratıyorsun."

"Bir özür dilemen yeter. O zaman hiçbir şey olmamış sayarım. İki ay sonra da yeni okulunda yanına gelirim."

"Gerçekten bu kadar mı inatçısın? Yıllardır süren ilişkimizi bir kenara atmaya değer mi?"

Sözlerindeki tehdidi fark ettim.

Ama artık içimde ne kırgınlık ne de üzüntü kalmıştı. Yalnızca bıkmıştım.

Telefonu hiç düşünmeden kapattım, numarasını engelledim ve rehberimden sildim.

Ertesi günkü uçuşumu dört gözle bekliyordum.

Yabancı bir ülkenin manzarası bana yepyeni geliyordu. Bavulumu görevli elimden aldı.

Başımı kaldırdığımda Sönmez ailesinin öz kızıyla göz göze geldim.

"Can Çetin, uzun zaman oldu."

Elimi uzatıp gülümseyerek karşılık verdim:

"Gerçekten de uzun zaman oldu, Lale."

Tam sohbet etmeye başlamıştık ki telefonum çaldı.

Ekranı açtığımda arayanın Selin'in arkadaşlarından biri olduğunu gördüm.

Şaşkınlıkla telefonu açtım. Karşı taraftan Selin'in telaşlı sesi duyuldu:

"Can, Denizkent 3. Lisesi'nde hangi sınıfa nakil oldun?"

"Nasıl oluyor da hiçbir sınıftan seni gören çıkmıyor?"